"Nefs cümleden süfli, vazife cümleden a'la."

"hayat bütün keşmekeşiyle saldırıyor, zaman yosunlaşmış kaygıları sokuyor koynuma ve yaşım yirmi beşe eriştiğinden beri başkalaştı koca çağ.

görmüyor musun yaşamak iyileştirmiyor beni Erva. çeyrek asırdır yankılanıyor sokaklarında sevda türküsü. oku Erva! beni oku! sen okuyasın diye yazıldım. senin diline düşeyim diye bunca tantana, senin dudaklarından çıksın diye verildi ismim bana

sitem etmiyorum sadece hatırında bir yer arıyorum, sinecek. sinmek dedim de; burnunda tütmüyorsam burnumda tütsen ne fayda, aşksızlığımız bizi bitirecek.

savaşın ortasındayım ne emir veren var ne de düşman saflarında taarruz, ne ileriye gidebiliyorum ne geriye dönebiliyorum Erva. kelimelerin kanına girebiliyorum sadece. uçları sivri kelimeler aşk gibi sevda gibi mesela.

pıhtılandı sadakat! çakıldı ruhuma şen çocukların sesi ve savaşı bitirmek Erva! sende mahfuz sana hususi

şimdi ben şiiri sırtlamaya devam ederim. ben şimdi bu külleri de gül ederim. sen Erva sen neredesin bu çarpışmada, kaç geceyi yaktın? kaç kemik battı kalp damarlarına? kaç kez takıldı umudun kursağına?

yine sustun Erva, âh konuşsan, âh bir konuşsan.. sanki sen konuşunca; Kudüs sokaklarında oynayabilecek çocuklar, sanki sen konuşunca sesimizden korkacak lanet amerika

ah Erva sen konuşsan, yeni bir dil doğacak adına aşkça diyecekler, sen konuşmadığın için bizi toprağımızdan edecekler

anne dizinin sıcaklığını bilir misin Erva, yeryüzünde güvendesindir. huzurun temsilcisi sensindir. sen anne dizi sıcaklığımdın, annem açmadığında ilk aradığımdın

fazla uzatmayacağım veda mı bu yoksa başka bir şey mi sana kalmış, haberin olsun Erva!

-Bana ilk ne öğreteceksin?