Inosente

Wala na atang papalit sayo. Hindi na ata ulit ako makakaramdam ng ganun.

Kamusta ka na kaya? Ako okay lang. Ginagapang ang pagtra-trabaho, pag-aaral, pagpapapayat, pagbuo sa sarili. Aaminin ko naiisip pa din kita. Namimiss pa din kita. Sa totoo lang, ikaw pa din ang pipiliin ko sa kahit saan. Pero mas tanggap ko na ngayon na hindi mo na ako babalikan. Siguro nga kung magkita tayo ulit, sagutin mo na lang lahat ng mga tanong ko. Para naman tuluyan na akong makalaya sayo.

Kaya kahit mahirap, kumapit tayo. Wag tayo mapagod. Wag tayo sumuko.

Salamat. Hindi ko alam kung nanaginip ba ako ngayon. Kung oo, ayoko na atang magising. Ni hindi ko nga inakala na manyayari to sa akin sa totoong buhay. Akala ko hanggang imahinasyon na lang yung ganito. Sobrang nagpapasalamat ako na pinagtagpo tayo ng universe. Sobrang salamat dahil hinanap mo ako. Siguro madaming magsasabi na “Tangina, walang forever.” Pero maski na wala ngang forever, masaya pa din ako na dumaan ka sa buhay ko. Masaya ako na naranasan ko ito. Hindi mo alam kung gaano kalaking pagbabago ang idinulot mo. Habang andito ka pa, sisiguraduhin kong nanamnamin ko bawat sandali. Kumbaga lahat ng masaya, itatatak ko para hindi na mabura. Para hindi ko makalimutan. Alam mo bang napakadilim ng nakaraan ko. Ang daming nanyari. Ang daming pinagdaanan. Ang daming eksena na iiyak na lang ako bago matulog. Andaming eksena na iiyak ako habang nagmamaneho pauwi. Ang daming eksena na paulit-ulit kong sinusulat sa papel, “Kaya mo yan”. Andaming pagkakataon na naging tanga ako. Madalas pinaglalaban ang maling tao. Ako na mismo yung nagbibigay sa sarili ko ng rason. Mga rason kung bakit sila ganun, bakit sila ganyan para lang paulit-ulit ko silang patawarin. Kahit na ginagago lang talaga ako. Lagi na lang akong naghahanap ng taong tatanggap sa buong pagkatao ko. Yung tipong tatanggapin kung sino ako. Yung ako lang, sapat na. Dumating na nga yung punto na hindi na ako naniniwala na may dadating pang ganung tao. Lahat na lang ginagamit lang ako. Inaaksaya. Hindi nila nakikita yung halaga ko, kaya minsan maski ako, hindi ko na din nakikita yung silbi ko. Sabi nga sa pelikula, we accept the love we think we deserve. Pero tangina. Posible pala talaga tong maramdaman. Posible pala talagang mabura lahat ng mapait na nakaraan. Posible pala talagang mamanhid yung mga sakit na naramdaman ko nun. Posible pala talagang maging sigurado ka sa isang bagay. Posible pala talagang dumating yung oras na ikaw naman yung pipiliin, yung alam mong hindi ka nasa alanganin. Hindi mo alam kung gaano ako kasaya ngayon. As in. Kapag tinitignan ko nga yung litrato mo, hindi ko maiwasan sabihin sa sarili ko kung gaano ako ka-swerte. Life is good ika nga. Salamat.

Wala break na. Changed person na.

Tangina malamang ikaw yung unang nahulog.

"Koya! Di ko alam kung nagpapa-miss ka or dahil sa sinabi kong genital organs kaya di mo na ako pinapansin. Pero ingat ka dyan sa Baguio!" Ti-next ko na. Hindi ko na kasi talaga kaya. Alam ko sa sarili ko na namimiss ko na sya. Ano naman kung hindi kami. Eh yun yung nararamdaman ko eh. Hindi naman ako umaasa na magrereply sya. Halata naman na hindi niya na ako naiisip. Ilang linggo na mula nung nagkita kami. Ito yung pinakamahirap sa ganitong arrangment, hindi mo alam kung hanggang kailan. Malay mo bukas wala na siya. Pero wala kang karapatan magreklamo dahil hindi naman kayo. Kaya "ayos" lang na mawala siya na parang bula. "Ayos" lang na bigla kang maiwan sa ere. "Ayos" lang na walang eksplenasyon kapag bigla siyang hindi nagparamdam. Nagulat ako ng biglang tumunog yung cellphone ko. "Baliw ka, suntukin kita dyan eh. Wala na ako sa Baguio. Busy lang talaga ako. Miss you! Puntahan kita mamaya if ever. mwah" Alas otso na ng gabi. Wala pa rin text si koya. Nalaman kong may gig sa Malingap Street. Gusto kong pumunta. Gusto ko yung mga banda. Gusto ko siyang kasama. "Koya! Magkikita pa ba tayo? Kasi kung hindi pupunta na lang ako sa gig sa may Malingap. Or punta na lang tayo? Hahaha" "Dun dapat kita iinvite eh, but pupunta yung barkada ko." sagot niya. Medyo nalungkot ako pero tulad nga ng sabi ko kanina, wala akong karapatan magreklamo. "O di hiwalay." "But madami daw tao." sabi niya. Nakatunog ako na bakit parang ayaw nya akong pumunta? Buti na lang yung kaibigan ko nagpunta dun. Siya na lang yung kasama kong nagpunta sa event. Ang lakas talaga ng kutob ko na magkikita kami ni Koya. Pagpasok ko sa gate, nakita kong may kalbo na naka-polo na blue. May kasamang babae. Di ko alam kung siya ba talaga yun pero dali-dali akong pumasok para di ko sila makasalubong. Maingat ako. Hindi ko masyadong nakakausap yung kaibigan kong lalaki dahil andun din yung ex niya, at bukod dun, ayoko na makita ako ni Koya na may kasamang ibang lalaki. Pagkalipas ng ilang banda, nagyaya na akong umuwi. Palabas na sana kami ng gate ng kaibigan ko. Naglalakad kami ng biglang may makasalubong akong kalbo. Pamilyar ang mukha. Nagkatinginan kami. "Uyyyy!" Sabi niya habang nanlalaki ang mata. Nakita ko sa gilid niya may kasama siyang babae. Maliit. Nakasalamin. "Uy si Jigs, friend ko." turo niya sa babae. "ahh, si Red nga pala friend ko. " turo ko sa kaibigan kong lalaki. Nauna na yung mga kasama namin. Tinitignan niya ako na parang nang-aasar. "Baliw tropa ko lang yan. Papitik nga sa tenga." At bigla akong umalis. Paglabas ko sa gate, napasigaw ako. "Tangina!!!!!!!!!!!" "Ang sakit no?" tanong ng kaibigan ko. Tumingin lang ako sa kanya. Nagsindi ng yosi. At naglakad palayo.

Salamat ah. Ini-screenshot ko. Para kapag nalulungkot ako, babasahin ko lang, mapapangiti ako. :)

Inaya ko siya. Gusto ko kasi talaga mapanuod yung mga tutugtog na banda eh. Isang linggo bago ang araw ng gig. Mukhang di siya interesado. Maski na yun yung mga banda na inaabangan namin dati. Makalipas ng dalawang araw. "Punta na kasi tayooooo" sabi ko. "Di ko talaga sure :(" sagot niya. Medyo katumbas na rin yun ng hindi. Sa bagay, hindi naman kasi required lumabas ang mag-fubu. Hindi pwedeng mag date. O kahit ano man na gagawin sa labas ng kwarto o ng tinted nyang kotse. Habang tumitingin sa facebook, nakita ko ang post nya. Kanta. Isa sa mga bandang tutugtog sa katipunan. May nag-comment. Kausap niya. Mukhang masaya ah. Mukhang gustong-gusto nila pareho yung banda. Bigla akong sinipa sa tyan. Ganito din kami nung umpisa. Nung nag-uusap kami tungkol sa musika. Nung nangangamusta pa siya. Nung nagkwekwento pa siya tungkol sa pamilya niya. Ah. Kaya pala di siya sigurado kasi sila pala ang magkasama sa gig sa Katipunan. Kahit naman may kurot sa puso at sipa sa tyan, hindi naman ako pwedeng masaktan. Hindi ako pwedeng magalit sa kanya. Hindi ko siya pwedeng tanungin kung bakit di siya sure at saan ang lakad niya. Hindi ko siya pwedeng pilitin na samahan ako. Hindi ako pwedeng magalit at magreklamo. Bakit ganun? Mas masakit pa ito kesa sa mga may girlfriend? Bakit ganito ang hirap huminga? Bakit may bato sa dibdib ko? Di bale, tulad ng iba, tulad ng dati, lilipas din ito.

Hinawakan nya yung kamay ko habang hinihipan ko sya. Dila. Hawak. Taas-Baba. Guys. May ibig sabihin ba yun o assuming lang ako? Hehe.

Break na muna ako sa libog. Hihihi. :)