𝗔

yaşanılan her şey fazlasıyla korkunçtu ve sen hala ilk gün ki gibi çok güzel gülüyordun.

sana kopardığım güller soldu, seni görmeyeli yıllar oldu

küçük bi sahil kasabasında iliklerine kadar huzurlu hissettiğin kişiyle musmutlu yaşamak.

“Biliyor musun” dedi, “şu an çok üzgünüm. Hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum. Bağıra bağıra, kafamı şu demirlere vura vura. Ama bunları yapacak kadar kendimden geçmeyeceğimi de biliyorum. O kadar üzgünüm ki ağlayamayacak bir haldeyim. O kadar mutsuzum ki dondum.”

“Karda donmak üzeresin, uyumak tatlı geliyor ama sen öldüğünün farkında değilsin.”

"yüreğini kolla aureliano, ölmeden çürüyorsun."

‘’Yedi çöl devirdim kum saatinde,yine de gitmedi kaburgamdan ellerinin izi.’’

Matkapla göğsünün ortasına açılmış bir pencere düşün. Perdeyi aralayıp kendi yarandan bakıyorsun dünyaya. Eskisi gibi acımıyor ve de asıl bu acıtıyor.

Bir sokak arası gibi ıssızım.

“öyle haksız yere senden uzağım ki”

bana sundukları bütün o sevgi, göğsümden girip sırtımdan çıktı.*

yoksulu inancından vururlar. çünkü genellikle başka bir şeyi yoktur.

"Hepimizin gelip geçtiği bu dünyayı seninle beraber gelip geçmiş olmak benim en güzel hediyem olacak. Teşekkür ederim varlığına, seni gördüğüm her ana."