İki kez sarıldık. Önümdeki dağıma, yolumdaki duvarıma sarılır gibiydim ama ben üçüncüsünü istedim. Üçüncü kez sarıldım sana. Bu sondu.

Büyük bir boşluğum ben, sürekli içime düşüyorum.

Dünya denen koca tabutun içinde kendi gökyüzümü arıyorum, tüm yaşamım boyunca gece olacağını bilmeden güneşin doğuşunu bekliyorum.

Kalbim kalbinle birdir.

Bir kuşun gözlerimin önünde kaburgalarımın arasından çıkıp uçuşunu gördüm ben. Bu ilk kayboluşum değil, son da olmayacak.

Öyle boş ki kabuk gibi. Bu. Bedenim. Benim.

Evin yolunu unutmuş küçük bir kuştu. Zamanla büyüdü ve güneşe doğru uçtu.

İleride büyük bir çiçek bahçesi var ama sen, bir çocuk tarafından koparmaya çalışılırken birdenbire öylece bırakılıp gidilmiş, omurgan kadar eğik, yalnız bir çiçeksin.

Yazamıyorken dünyaya kendini anlatmaya çalışmak çok zormuş. Kelimelerle ağlamak istiyorum. Keşke şuralara bir yerlere kelimelerden gözyaşları düşse

Bu gece ne yanlış ne doğru hiç bilmiyoruz. Ben yıldızları izliyorum, sen sessizliği dinliyorsun. Ve arkada bir şarkı çalıyor. Sessizce ayrılacağız, diyor bir kadın. Usulca sandalyeden kalkıyor, bir rüzgar gibi etrafındaki her şeyi savurarak gidiyorsun. Nasıl bir sessizlik bu, diye soruyorum kendime. İçimde yeşil yeşil yapraklar dökülüyor.