Parmak Uçlarımı Kazıtacağım

bir destan boyutunda bir post yazdım ve tumblr onu yuttu. yuttu. ahahahahhaha silah var mı ya az sıkalım.

yüzünü bilmediğimiz orospu çocukları yetmez gibi yüzüne gülümsediğimiz insanlar bile ne kolay ne meşrulaşmış/meşrulaştırmış/meşrulaştırılmış şekilde çalıyor çırpıyor ve bunu öyle sinsiliklerle öyle ufak ufak yapıyor ki alnımda salak yazsa hiç yanmayacağım. siz hiçbir sike değmezsiniz. bu hayatta hiçbir sik olamayacağınız gibi hiçbir siki de doğrultamazsınız. bir kişiliğiniz bir adınız bir karakteriniz bunları edinmek için bir beyniniz yok çünkü. siz el siki ile tatmin olmakların çağındansınız. hiçbir şey olamayacaksınız. ne yazık. kimse oturup uçurtma yapmayı öğrenmeye çalışmıyor, herkes başkasının ipine asılıyor. boyunlarınızı kesedebilirim ama neye yarar; üstünde kafa yok.

anlaşılmak istemiyorum. çünkü gördüm, birinin ciğerinizi bile bile deşmesi, bilmeden yapmasından betermiş. ne hissedeceğimi benden iyi biliyordun ama durmadın işte.

bir gençliğim var, onu da ister misin.*

yer çekimsiz bir defterde, gülle gibi ağır harflerle yazmaya çalışıyorum. belki bir cümle karalı bir kağıt, senin o dik başını eğer. belki tutunacak bir yer aratır sana, belki ağlarsın, bir kez olsun anlarsın, binlerce alfabenin altında ezildim ama değer.

ağzı elma şekeri kadınlar görmüşsün. biz bu sokakta hep paslı demir gibi metalik, kıpkırmızı tükürüyoruz.

sizin kendinizden vazgeçtiğinizi iddia ettiğiniz o meydanlarda bir damla kanınız bile akmadı. ben cümle cihan kurşun olup yağarken, sizi bir nefes gibi tutup, arkama çekmedim mi.

bana çok geç kaldın. bir yol kadar değil, bir dağ, bir şehir, bir ülke kadar değil, bana bir ölüm kadar geç kaldın. şimdi istediğin yere sür atları, ben toprağına çiçek bırakılacak kadın değilim.

bacak aranda bir gemi, belinde can simitleri, onları diyorlar, çıkarırsanız indirirler sizi, gözlerin koyu koyu kopkoyu. bana neden öyle bakıyorsun. sarhoş mu oluyorsun. saçlarımda dalgalar varmış, bir yerden sonra deniz çarşaf gibiymiş, bunlar çok ayıpmış, ağzın kaç bucakmış. bu kız beni öldürür demişsin, hep eksik bilgi, öpmeyi öğrendim yaşım kaçtı dersin, şu bakışlarını indir, uzanma az doğrul, daha çok küçüğüm, sigaram da bitti, getir saçlarını, sen tütün de sevmezsin, hiç rakı da içmezsin, dans nedir bilmezsin, benim suratım beş karış mı kalsın. zaten ben eskiden, çok eskiden, çok çok eskiden hiç yokmuşum. lavlar akıyor dikkat sana anlattım mı kanuni nasıl bir adammış. bir an düğme açasım, bir an koynuna kıvrılasım, bir an tarih kitapları, bir an tanklar tüfekler, selim de ne orospu çocuğuydu ama onun babası da, nasıl kadınlar doğuruyor bu adamları, kim baba olsa annesi işe çıkmaya başlamış. canını çok mu sıkıyorum. keşke en başta öpse miydin beni. susardım hem belki dimi. hem gözlerimi kapardım duymazdın kan çanaklarının ritmini. bırak ben yüzeceğim.

sen yalanlar duymak istiyorsun, ben gerçekleri susmaktan geberiyorum. içimde tüm sokaklar infilak etti, sen de bulursan bir yolunu yavaştan git istersen.

kalbimin fay hattı kırıldı. bundan sonra aynı sokakta yürümeyelim. benim seni koruyabileceğim her sığınak bir bir yıkıldı. kendine bir ev bul ve uslu bir çocuk ol. taş attığın o camlara, gün gelir kış olur, üşüyorum diye ağlarsın.

onları hiç yoktan yazıp silmişsin, bana kurduğun her cümle yarım.