arekbiegablog.pl

Jak przygotowywałem się do debiutu w maratonie.

Przygotowując się do przebiegnięcia maratonu korzystałem z gotowego planu treningowego zamieszczonego na jednym z portali dla biegaczy. Jest to 12 tygodniowy plan z 3 treningami w tygodniu, dzięki któremu każdy z was powinien przebiec maraton w czasie ok. 4 godzin. (more…)

No i stało się. Stało się to, na co szykowałem się tyle czasu. Wystartowałem w maratonie. Dobiegłem do mety. 15 maja 2016 roku, ok. godziny 13 zostałem maratończykiem. O tym co działo się tego dnia przeczytacie w dalszej części tego wpisu. (more…)

2. PZU Gdańsk Maraton – Meta, Tomasz Pokorniecki,

2. PZU Gdańsk Maraton, Kinga Pulkowska,

II PZU MARATON GDAŃSK, Marek Mróz,

2. PZU Gdańsk Maraton – Start + 12 km, Tomasz Pokorniecki,

2. PZU Maraton Gdańsk, Agnieszka Soboń,

2 PZU Gdańsk Maraton, Pia Regan-Jasinski,

2.PZU Gdańsk Maraton, aNeta,

2. PZU Gdańsk Maraton, Henryk Witt,

Galeria 2. PZU Gdańsk Maraton – 15 km, Agata Masiulaniec,

Galeria 2.PZU Gdańsk Maraton – okolice 25 km, Agata Masiulaniec,

Galeria 2.PZU Gdańsk Maraton – meta, Agata Masiulaniec.

Trasa 2. PZU Gdańsk Maraton z punktami orientacyjnymi

[iframe src=”https://www.google.com/maps/d/embed?mid=1wmA9g6e1ixXErF7TFz317kC1id0″%5D

Start i meta 2. PZU Gdańsk Maraton znajduje się na terenie Amber Expo. Kto będzie chciał może się tam zjawić już ciut świt. Zgodnie z harmonogramem drzwi zostaną otwarte już o godz. 6:00.

Jeszcze przed startem.

Prawdopodobnie w okolicach godz. 8 będziemy kręcili się gdzieś Expo. Będzie jeszcze trochę czasu, aby się spotkać i pogadać. Może zrobimy jakieś wspólne zdjęcie. Późnej rozgrzewka i ustawianie się w strefach startowych. Nogi pewnie będą już dobrze trzęsły, a ja będę się zastanawiał czy skorzystać jeszcze z kibla czy już nie.

Plany i marzenia

Najważniejsze dla mnie jest to, żeby ukończyć maraton. Nie wiem czego się spodziewać, bo startuję pierwszy raz. Ale może to właśnie dobrze, że żyję w niewiedzy. Przynajmniej nie denerwuję się jakimiś ścianami i innymi rzeczami.

Dobrze byłoby gdybym (jak już dobiegnę) przebiegł dystans maratonu w czasie krótszym niż 4 godz. Może być nawet 3:59:59 … ważne, żeby z przodu była trójka.

A tak już całkiem po cichu marzę o tym, aby przy przekraczaniu mety na zegarku wyświetlił mi się czas w okolicach 3:55. Aby ukończyć bieg z taki wynikiem muszę przebiec całą trasę maratony w średnim tempie 5:35 min/km. Dam radę? Optymistycznie zakładam, że dam. Ale wszystko zweryfikuje ulica …

Tak więc, jeżeli ktoś chce pokibicować nam już na starcie zapraszam do Amber Expo na godz. 9. Po kilku godzinach (pewnie pierwsi nadludzie pojawią się tam kilka, kilkanaście minut po godz. 11) w tym samym miejscu będzie można zagrzewać do walki na ostatnich metrach powracających z boju maratończyków.

A gdzie jeszcze i o której godzinie będę przebiegał? Oto ciekawsze miejsca – wszystkie zaznaczone na mapie.

Stocznia Remontowa.

Początkowe kilometry nie powinny być ciężkie. Bardziej trzeba będzie się pilnować, aby nie poniosła adrenalina. Przy stoczni powinienem przebiegać w okolicach godz. 9:27 … plus minus kilka minut.

W okolicach godz. 9:30 pojawię się na Placu Trzech Krzyży, przy budynku ECS (taki zardzewiały okręt w środku miasta).

Kibice na ulicy Długiej.

Ulica Długa, chyba najbardziej znana ulica Gdańska, to dobre miejsce do kibicowania. Tylko kto normalny o tej porze będzie tam chodził. Może niedobitki po sobotniej nocy. Ale jakby ktoś już tam zabłądził, to zachęcam do głośnych okrzyków “Arek dajesz!” w okolicach godz. 9:40 (serio? chyba coś źle policzyłem).

Targ Węglowy.

Jeżeli wszystko idzie zgodnie z planem, to w okolicach godz. 9:50 powinienem wbiegać na Targ Węglowy. Tam mniej więcej zacznie się 10 km biegu. Jeszcze nie powinno się nic dziać, no chyba że mnie poniosło.

Zieleniak.

Przy Zieleniaku będziemy mijać flagę z oznaczeniem 10 km. Biegnąc cały czas zakładanym i równym tempem na zegarku powinienem zobaczyć czas 55 minut (godz. 9:55).

Opera Bałtycka

Cała droga od Błędnika do Opery Bałtyckiej nadaje się do kibicowania. Tam prawdopodobnie będzie już słychać okrzyki. Mam nadzieję, że nie będą to jedynie wrzaski wściekłych kierowców, którzy utknęli w korku.

Przy Operze Bałtyckiej pojawię się w okolicach godz. 10:10. Będzie to już 13 km biegu.

Galeria Bałtycka

Skrzyżowanie przy Galerii Bałtyckiej to już prawie końcówka 15 km. Według moich orientacyjnych obliczeń będę tam około godz. 10:24, a flagę z oznaczeniem 15 km chwilę później.

Hala Olivia

Okolice 17 km. Jeżeli wszystko pójdzie dobrze to będę tam w okolicach godz. 10:34. Ten dystans jeszcze znam. Niespodzianek nie powinno być, ale … nigdy nic nie wiadomo.

Droga Zielona, okolice Ergo Areny

Chwilę przed rondem przy Ergo Arenie minę flagę z oznaczeniem 20 km. Według planu powinienem być tam w okolicach godz. 10:50 … plus-minus kilka minut.

Nawrót na ul. Hynka, przy ETC

Po minięciu Ergo Areny na biegaczy czeka długa prosta. Prawie 5 km biegu przed siebie. Będzie to dosyć trudny kawałek do przebiegnięcia. Trudny dla głowy. W tym czasie będziemy cały czas widzieć szybszych biegaczy, którzy już zawrócili i biegną w stronę ul. Pomorskiej. Będzie to trzeba jakoś wytrzymać. Przydadzą się tutaj kibice. Może przybijanie piątek z dzieciakami na trasie odwróci jakoś naszą uwagę.

Mniej więcej przy hali targowej ETC, na nawrocie, powinniśmy mijać flagę z 25 km. Planuję być tam ok. godz. 11:20, może ciut szybciej ;)

Okolice pętli tramwajowej w Jelitkowie

Po nawrocie przy ETC to my będziemy w tej lepszej (psychicznie) sytuacji. To my będziemy tymi “szybszymi”. Będziemy widzieć biegnących jeszcze w stronę nawrotu pozostałych biegaczy.

Przy pętli tramwajowej w Jelitkowie będziemy powoli zbliżać się do 30 km. Zgodnie z planem powinna być godz. 11:45. No i teraz podobno zacznie się prawdziwy maraton. Jeżeli będę czuł siły, powoli postaram się przyśpieszać. Jeżeli nie … no cóż, oby jednak te siły były. Flagę z 30 km powinienem mijać o godz. 11:47.

Park Reagana

To miejsce, które raczej kojarzy się z biegami Parkrun. To co my w końcu biegniemy? Maraton czy Parkrun? Maraton, maraton. Rozpędzamy się i walczymy dalej. W parku Reagana możecie się mnie spodziewać o godz. 11:55. No chyba, że zacznę już przyśpieszać ;)

Czarny Dwór, pomnik Powiew Wolności

Tutaj będziemy kilka kroków po minięciu flagi z oznaczeniem 35 km. Jeżeli chcę myśleć o złamaniu 4 godzin, powinna być godzina 12:15 … albo ciut lepiej.

Skrzyżowanie ul. Hallera z Drogą Zieloną

Tutaj zacznie się ostatni duży podbieg. Może nie jest strasznie stromy, ale na pewno długi. Do tego dojdzie zmęczenie. Może być ciężko. To jest ten czas kiedy naprawdę wszyscy biegacze będą potrzebować głośnego dopingu. Przybywajcie tłumnie. Głośno krzyczcie. Walcie w garnki. Co wam przyjdzie do głowy. Róbcie hałas!

Jeżeli będę biegł zgodnie z planem będzie godz. 12:20. Jeżeli już przyśpieszam to mogę tam być trochę wcześniej.

Rondo na Marynarki Polskiej

Tutaj trzeba uważać żeby nie wbiec w tunel pod Martwą Wisłą, który został niedawno otwarty. To mogłoby zniweczyć moje plany :)

Przez rondo przebiegać będę 2 razy. Pierwszy raz w okolicach godz. 12:35, drugi – w drodze powrotnej – ok. 12:44. To już będzie końcówka biegu. Prawdopodobnie wtedy będę już biegł na resztkach “paliwa”. Przyda się mocna głowa i oczywiście głośny doping kibiców.

Meta maratonu na Amber Expo

Jeżeli dobiegłem, jest super – cel osiągnięty.

Jeżeli dobiegłem i zmieściłem się w 4 godzinach, jest zajebiście – o tym marzyłem.

Jeżeli dobiegłem jeszcze szybciej, powiedzmy w 3:55, może 3:50 albo 3:45 … wariuję ze szczęścia, sprawdzam kilkadziesiąt razy wskazania zegarka, nie mogę w to uwierzyć :)

Jeżeli nie dobiegłem … no cóż, trenuję dalej i walczę przy następnej nadarzającej się okazji.

No dobra. Myślę, że jeżeli nie stanie się nic nieprzewidzianego, typu kontuzja czy problemy żołądkowe, powinienem dobiec w zakładanym czasie. Prawdopodobnie na mecie będę wyglądał jak na zdjęciu poniżej … no ale w końcu mam w nogach ponad 42 km. To nie jest zabawa. To jest walka o przetrwanie!

Na koniec dodam żebyście nie dziwili się, że zaraz po przekroczeniu mety kieruję się do punktu medycznego. Zapisałem się na badanie maratończyków-amatorów i zostałem królikiem doświadczalnym. Studenci z Akademii Medycznej sprawdzają m.in. jak zmienia się serce biegacza po tak ekstremalnym wysiłku. Czeka mnie badanie krwi, EKG, echo serca i inne “ciekawe” badania.

Obym po wszystkim mógł krzyknąć …

Jestem maratończykiem!

Węglowodany – źródło energii biegacza.

Węglowodany, czyli inaczej sacharydy lub cukry. Każdy kto usłyszy słowo cukry skojarzy to od razu z otyłością. I w sumie ma rację. Nic tak nie szkodzi organizmowi człowieka jak cukier. Ale węglowodany to też podstawowe źródło energii, szczególnie dla osób aktywnych. Węglowodany występują w postaci glikogenu w wątrobie, w mięśniach, nerkach, w niewielkich ilościach (20g) w surowicy krwi.…

Ostatnie dni przed maratonem.

Rozpoczęło się odliczanie dni do mojego startu w maratonie. Kończy się trzymiesięczny okres przygotowań do debiutu na koronnym dystansie. Były treningi. Była dieta. Myślę, że nie zmarnowałem tego czasu. A jaki będzie efekt przekonam się za kilka dni. Ostatnie dni przed maratonem to już mniejsza intensywność treningów. W tym tygodniu rozpoczynam ładowanie węglowodanów, czyli tzw.…

Ja uczestniczyłem w biegu Wings for life w zeszłym roku. Wtedy meta dogoniła mnie na 18 km. Impreza jest na tyle fajna, że od razu postanowiłem wziąć w niej udział w roku 2016. Niestety wtedy jeszcze nie wiedziałem, że w tym samym roku będę chciał zadebiutować w maratonie. Na dodatek, 2 PZU Gdańsk Maraton odbędzie się 7 dni po biegu Wings for life. Ostatecznie zdecydowałem, że nie maraton jest ważniejszy.

Ale to, że nie będę biegł w Poznaniu nie oznacza, że nie mogę pobiec wraz z innymi biegaczami. Organizatorzy biegu stworzyli aplikację Selfie Run (link do wersji na Androida: Selfie Run).

Korzystając z tej aplikacji można było pobiec w światowym biegu razem z ponad 130 tys. innych biegaczy. Wystarczyło wyjść o godzinie 13 z domu, uruchomić aplikację i biec przed siebie. Aplikacja sama informowała o tym, że “samochód-meta” właśnie cię dogonił.

Na tą niedzielę miałem zaplanowany trening na dystansie 18 km, tj. 12 km spokojnego biegu i 6 km biegu w tempie ok. 5:25-5:30 min/km. Pomyślałem, że zrobię ten trening i jednocześnie skorzystam z aplikacji. Niestety … z przyczyn “technicznych” na trening musiałem wyjść o 6 rano. O tej porze aplikacja nie pozwalała na wystartowanie w “selfie run”. Z pomocą przyszła mi kolejna funkcja aplikacji “My goal”. Na jej podstawie wyliczyłem, że aby uciekać przed metą do 18 km musiałbym biec ze średnim tempem 5:37 min/km.

Oczywiście jeszcze chyba nigdy nie udało mi się zrobić treningu zgodnie z planem. Okazało się, że wolniejszą część biegliśmy (razem z sąsiadem) w tempie od 5:50 do 5:15 min/km. Średnie tempo szybszego odcinka wyniosło ok. 5:05 min/km. Po 18 km mieliśmy do zrobienia jeszcze 3 km schłodzenia. Tyle mniej więcej ma odcinek spod stacji PKM, gdzie trenowaliśmy, do domu.

Ostatecznie przebiegliśmy ponad 21 km w średnim tempie 5:21 min/km. Utrzymanie takiego tempa oznaczało, że samochód-meta złapałby nas właśnie w okolicach 21 km. W porównaniu z zeszłym rokiem byłaby to poprawa o ok. 4 km.

A wracając do biegu Wings for life, w Polsce tryumfowali Tomasz Walerowicz, który pokonał dystans 71,12 km i Agnieszka Janasiak, którą samochód-meta dogonił na 39,94 km.

Bartek Olszewski, który wygrał w Polsce w zeszłym roku, startował w Kanadzie. Po ponad 5 godzinach biegu okazało się, że wygrał ten bieg i zajął drugie miejsce w skali … świata!!! Przebiegł dystans 82,42 km.

Z kolei Dominika Stelmach, która wygrała bieg w roku 2015 wśród kobiet, startowała w Australii. Ona również osiągnęła najlepszy wynik w tym kraju. Meta dogoniła ją na 55,25 km.

Gratulacje dla wszystkich! Nie tylko dla zwycięzców! Gratuluję każdemu, kto wziął udział w tym biegu!

31 trening zaliczony. Do końca planu treningowego pozostały jeszcze 2 biegi. A do maratonu zostało … 7 dni. Myślę, że będzie dobrze. Trzymajcie kciuki ;)

Najważniejszy był dla mnie oczywiście bieg niedzielny. Po pierwsze ze względu na to, że poprzednie wybieganie (to dłuższe niż 30 km) musiałem opuścić z powodu bólu w nodze. Po drugie 2 tygodnie przed maratonem to ostatnia chwila na takie długie biegi.

Na dodatek musiałem jeszcze przetestować żele i strój, w którym będę startował podczas 2 PZU Gdańsk Maraton. Teoretycznie wszystko mam już sprawdzone, ale były to testy na krótszych dystansach. A przecież różnica pomiędzy biegami 10 km czy półmaratońskimi, a maratonem jest bardzo duża. I nie chodzi mi tylko o odległość. Organizm dostaje mocno w kość. Dobrze sprawdzić jeszcze przed startem jak w trakcie takiego wysiłku zareaguje np. na żele.

Wymyśliłem sobie, że w pierwszą niedzielę maja zrobię sobie symulację dnia maratońskiego. Dzień wcześniej zrobiłem mini “carboloading” i większe niż zwykle nawadnianie. W niedzielę wstałem o godzinie 6:00. Aby nie obciążać mocno żołądka zjadłem delikatne śniadanie, tzn. 3 tosty z dżemem truskawkowym. Wszystko popiłem sokiem z pomarańczy.

W okolicach godziny 8:30 byłem już w Brzeźnie “na Budach”. Trasa nadmorska jest w miarę prosta i można tam nazbierać kilometrów. Odcinek pomiędzy Brzeźnem i molem w Orłowie ma dokładnie 10 km. Trasa jest praktycznie płaska. Większe górki robią się na odcinku leśnym w Gdyni, ale nie jest tragicznie.

Wystartowałem chwilę przed godziną 9. Jak zwykle pierwsze kilometry miałem trochę zmulone, ale nogi powoli się rozkręcały i po ok. 3 km było już dobrze. Biegłem głównie na tętno i samopoczucie. Nie patrzyłem na tempo. Starałem się nie przekraczać granicy 150 uderzeń na minutę. Po 10 km, czyli w okolicach orłowskiego mola zjadłem pierwszy żel ALE o smaku truskawkowo-bananowy. Żele tej firmy podpasowały mi m.in. ze względu na to, że nie wymagają popijania. Niby miałem przy sobie wodę, ale w trakcie maratonu może być już różnie. Teoretycznie planuję spożywanie żeli w okolicach punktów z napojami, ale …

Po powrocie do Brzeźna w nogach miałem już 20 km. Pozostało jeszcze 5 km spokojnego i 5 km szybszego biegu. Zjadłem kolejny żel. Tym razem był to ALE Thunder Gel o smaku Coli i wzbogacony kofeiną. Te żele prawdopodobnie przydadzą mi się najtrudniejszej części maratonu, czyli po 30 km.

Ruszyłem w stronę Nowego Portu. Ścieżka poprowadziła mnie przez piękny park. Niestety okazało się, że za daleko nie pobiegnę. Dobiegłem do ogrodzenia z napisem “Nieupoważnionym wstęp wzbroniony”. Zawróciłem i zacząłem szukać kilometrów do wybiegania gdzie indziej. Ostatecznie wróciłem na nadmorską ścieżkę i skierowałem się znowu w stronę Gdyni.

Niemalże na wysokości mola w Brzeźnie rozpoczął się mój szybszy odcinek. Teoretycznie powinienem go biec w tempie maratońskim. Chcąc złamać 4 godziny (a ja przecież chcę) średnie tempo podczas maratonu powinno wynieść ok. 5:39 min/km. Jednak trochę mnie poniosło, może przez tą kofeinę z żelu, i pobiegłem ciut szybciej. Czasy na kolejnych kilometrach wyglądały następująco: 5:22, 5:26, 5:21, 5:20 i ostatni km 5:15. Na tym odcinku oczywiście skoczyło mi też tętno. W maksymalnym punkcie miałem 169 uderzeń. Ale przecież podczas finiszu każdemu skacze tętno ;)

Wybieganie uważam za udane. Zarówno strój jak i żele sprawdziły się. Siła do biegania była. Nawet czas, który musiałem poświęcić na przebiegnięcie takiego dystansu, jakoś specjalnie mi się nie dłużył. To wszystko dobrze zadziałało na moją psychikę. Póki co, na 10 dni przed maratonem, nie stresuję się jakoś mocniej niż przed innymi biegami. Nastawienie mam jak najbardziej pozytywne. Myślę, że będzie dobrze. Trzymajcie kciuki … no i nie wybierajcie się 15 maja samochodem do centrum Gdańska.

Szczegółowy zapis mojego majowego wybiegania

Ze wszystkich sił (De toutes nos forces), 2013

Produkcja: Belgia, Francja. Gatunek: Dramat obyczajowy. Czas trwania: 1 godz. 26 min. Premiera: 10 kwietnia 2015 (Polska), 7 września 2013 (Świat).

Julien, jak wszystkie nastolatki, marzy o przygodach i mocnych wrażeniach. To jest jednak trudne do zrealizowania dla kogoś na wózku inwalidzkim. By osiągnąć cel, Julien namawia swego ojca do wspólnego startu w zawodach IRONMAN w Nicei. To jedna z najtrudniejszych konkurencji sportowych. Rodzina wspiera walkę o to, by ojciec i syn mogli podjąć to niewiarygodne wyzwanie.

Jak do tej pory jest to dla mnie numer 1 wśród filmów “biegowych”. Opowiada niesamowitą historię chłopaka i jego ojca, którzy przygotowują się do zawodów Ironman. Wszystko byłoby OK, gdyby nie to, że chłopak jest niepełnosprawny. Porusza się na wózku inwalidzki. Ojciec i syn nie mogą znaleźć wspólnego języka. Praktycznie ze sobą nie rozmawiają. Gdy syn odnajduje trofea ojca z czasów młodości postanawia namówić go na jeszcze jeden, tym razem wspólny start w zawodach IRONMAN. Ojciec na początku podchodzi sceptycznie do sprawy, ale z czasem zaczyna w to coraz bardziej wierzyć. Ciężki trening, momenty załamania, walka i wytrwałość. To wszystko pokazane jest w tym filmie. To wszystko działa strasznie motywująco. Polecam!

Zwiastun:

  McFarland, USA, 2015

Produkcja: USA. Gatunek: Biograficzny, dramat, sportowy. Czas trwania: 2 godz. 9 min. Premiera: 15 lutego 2015 (Świat).

Mój numer 2. Głównym bohaterem filmu jest trener drużyny futbolowej, który zostaje z niej wyrzucony za uderzenie jednego z zawodników. Trafia do biednego miasteczka, gdzie ma zostać nauczycielem fizyki i pomagać trenerowi. Jego uwagę zwraca jednak kilku uczniów pochodzenia meksykańskiego i ich predyspozycje do biegów przełajowych. Przekonuje dyrektora do założenia odpowiedniej sekcji i rozpoczyna trening. Gdy w końcu zostaje zaakceptowany przez mieszkańców miasteczka i członków drużyny zaczyna się prawdziwa przygoda z biegami. Jeżeli chcecie dowiedzieć się jak film się kończy musicie go zobaczyć. Film równie motywujący co numer 1 na liście. Polecam!

Zwiastun:

  Niezłomny (Unbroken), 2014

Produkcja: USA. Gatunek: Dramat, wojenny, biograficzny. Czas trwania: 2 godz. 17 min. Premiera: 2 stycznia 2015 (Polska), 17 listopada 2014 (Świat).

Słynny amerykański lekkoatleta, olimpijczyk z Berlina, zostaje żołnierzem i podczas II wojny światowej. Po zestrzeleniu swojego samolotu nad Pacyfikiem dryfuje 47 dni na tratwie, by ostatecznie trafić do japońskiej niewoli. Tu toczy heroiczną walkę o życie z gnębiącym go zbrodniarzem wojennym „Ptakiem”.

Zwiastun:

  Jakie jeszcze filmy oglądaliście i chcielibyście polecić innym biegaczom? Wiem, że jest ich całe mnóstwo, ale niestety ja oglądałem tylko te trzy. Z czasem pojawią się tu opisy kolejnych. Zaglądajcie tu co jakiś czas.

W momencie kiedy zapisywałem się na bieg, ten organizowany był jedynie przez miasto Gdynia. Gdańsk i Sopot dołączyły do tej akcji dopiero później. Tak wiec, mimo że jestem mieszkańcem Gdańska, wystartowałem w Gdyni. Razem ze mną biegła córka i kilku znajomych.

Na miejscu byliśmy mniej więcej godzinę przed startem. Pakiet startowy odebraliśmy w miarę szybko. Znajdowały się w nim bawełniana koszulka z podobizną jednego z Żołnierzy Wyklętych, numer startowy, plakat filmu “Zapora”, opaska odblaskowa, różnego rodzaju ulotki informacyjne o celu akcji oraz audiobook “Klamra, mój ojciec”.

Przed biegiem przeprowadzona została rozgrzewka i punktualnie o godzinie 12 blisko 500 biegaczy wystartowało w biegu na dystansie 1963 m. Bez pomiaru czasu. Bez ścigania. Bez ciśnienia. Rodzinnie i razem z przyjaciółmi. Tak jak powinno być na biegu organizowanym w celu upamiętnienia ludzi, którzy oddali swoje życie za ojczyznę.

Na mecie każdy otrzymał pamiątkowy medal.

  Moja prywatna opinia o gdyńskim biegu Tropem Wilczym.

Dla mnie bieg ten wyglądał jak każdy inny bieg. Gdyby nie to, że biegacze mieli na sobie koszulki z pakietu, osoba patrząca z boku prawdopodobnie nie wiedziałaby o jaki bieg chodzi. Nie było żadnych dodatkowych atrakcji, które w jakiś sposób uatrakcyjniłyby ten bieg. Wydaje mi się, że dobrym pomysłem byłoby wspólne odśpiewanie Hymnu przed startem. W końcu była to uroczystość, można by powiedzieć, rangi państwowej. Niestety tego zabrakło. Wzorem innych miast przydałoby się też zatrudnienie do “pomocy” przy biegu harcerzy czy grup rekonstrukcyjnych. Nie piszę tu o uroczystych defiladach, ale gdyby co kilka, kilkanaście metrów stała grupka ludzi ubranych w mundury, biegł wyglądałby zupełnie inaczej. Tego według mnie zabrakło.

Na plus zapisuję na pewno możliwość darmowego wstępu do Muzeum Marynarki Wojennej. Niestety ze względu na brak czasu nie mogłem z niej skorzystać, ale słyszałem opinie, że wystawa była ciekawa.

Gdyby w przyszłym roku organizatorzy pomyśleli o uwzględnieniu tych kilku uwag, bieg na pewno bieg odróżniałby się od innych biegów organizowanych na gdyńskim Bulwarze Nadmorskim, jak choćby bieg Parkrun i bardziej przypominałby bieg patriotyczny.

W przyszłym roku oczywiście też będę chciał wystartować w biegu Wilczym Tropem, ale prawdopodobnie sprawdzę jak będzie on wyglądał w Gdańsku.

Cześć Waszej Pamięci Żołnierze Wyklęci!

Do ciasta potrzebujesz:

cukinii,

imbiru,

350 g mąki orkiszowej,

80 g kakao,

jajek,

proszku do pieczenia,

stewii,

cynamonu,

przyprawy korzennej,

garść orzechów,

150 ml oleju rzepakowego,

otrębów.

Przepis na ciasto cukiniowe z imbirem:

Pokrój cukinię w kawałki, następnie blenderem zmiksuj na gładką masę.

Do wymieszanej widelcem w misce mąki z kakao dodaj szczyptę proszku do pieczenia, cynamonu (wedle upodobań, np. 1 łyżeczkę), przyprawę korzenną do pierników i stewię.

Zetrzyj na tarce świeży imbir i dodaj do sypkich produktów.

Wymieszaj je ze sobą dodając zmiksowaną cukinię.

Wymieszaj ze sobą wszystkie składniki tak, aby tworzyły jednolitą masę dodając jajko i 150 ml oleju rzepakowego.

Posiekaj garść orzechów włoskich i dodaj do masy.

Przełóż ciasto do wysmarowanej olejem formy, którą wewnętrzne ścianki powinny być “oklejone” otrębami.

Piecz w temperaturze 180 st. C przez około 40 minut.

  Co dobrego skrywa się w cieście cukiniowym z imbirem.

Przepis pochodzi ze strony http://tvnmeteoactive.tvn24.pl/dieta,3016/proste-pyszne-i-zdrowe-ciasto-cukiniowe-z-imbirem,181202,0.html, na której znajdziecie również film pokazujący sposób przygotowania ciasta.

Trening siłowy biegacza na moim przykładzie.

Nie od dziś wiadomo, że do biegania nie wystarczą tylko silne nogi. Skoro sam uśmiech uaktywnia kilkanaście mięśni twarzy to pomyślcie ile mięśni używanych jest podczas biegu. Idę o zakład, że są liczone przynajmniej w dziesiątkach. I każdy z nich jest równie ważny. A każdy z nich musi być dobrze i równomiernie wyćwiczony, aby prawidłowo spełniał swoją funkcję. I to bez względu na dystans, do…

Trójmiejskie biegi Tropem Wilczym.

Już za niecałe 2 tygodnie, bo 28 lutego 2016 roku, w całej Polsce odbędą się biegi poświęcone Pamięci Żołnierzy Wyklętych – Tropem Wilczym. Jest to już 4 edycja biegów organizowanych przez Fundację Wolność i Demokracja. W tym roku w projekcie bierze udział aż 160 miast i to nie tylko z Polski. W każdym z nich odbędzie się bieg na dystansie 1963 metrów. Jest to odwołanie do roku, w którym zginął…

Zapisałem się na PZU Gdańsk Maraton już w pierwszym terminie. Pierwszy krok zrobiłem. Zakładam, że dam radę przebiec te 42 kilometry z hakiem. Jeżeli nie ciągłym biegiem to może chociaż metodą Gallowaya :) Teraz muszę zrobić wszystko, żeby jak najlepiej przygotować się do tego startu.

Pisząc ten tekst mam już pierwszy miesiąc przygotowań za sobą. Łącznie w styczniu przebiegłem trochę ponad 220 km. Sporo. Tak jakoś wyszło. Teraz wiem, że chyba trochę za dużo jak na początek sezonu. Fakt, że były to praktycznie same spokojne biegi, ale jednak taka ilość kilometrów w nogach zrobiła swoje. Na początku lutego zacząłem odczuwać delikatny ból w łydce i mocniejsze kłucie w pięcie, które praktycznie wyłączyło mnie z treningów biegowych na ok. 7 dni.

Styczniowe treningi biegowe.

Ładnie się to wszystko poukładało na obrazku :) Regularność treningów wyszła wzorowo.

Wtorki i czwartki były to spokojne i wolne biegi na dystansie ok. 9 km. Przy okazji tych treningów postanowiłem trochę popracować nad głową. Dystans nie był tu żadnym wyzwaniem. Ale pora treningu jak najbardziej. Umówiłem się z sąsiadem na treningi o godzinie 5, tak 5 rano. Pobudka o 4:30, szybka toaleta, wrzucenie na siebie ciuchów biegowych i jazda. Wiele razy kusiło mnie żeby sobie odpuścić, ale mimo wszystko dałem radę. Nie odpuściłem ani jednego biegania. Tutaj sprawdza się metoda biegania z partnerem biegowym. Nawet jeżeli nie będzie ci się chciało wstać na trening to i tak to zrobisz. Dlaczego? Bo nie biegniesz sam, nie biegniesz tylko dla siebie. Nie wolno zawieść kumpla!

Środy to treningi na sali, a konkretnie zajęcia Pilates. Nazwa może nie brzmi zbyt męsko. Nie raz słyszałem pytanie o to czy to są zajęcia dla facetów. Pilates to tak jakby ćwiczenia fizyczne połączone z jogą. Dla mnie najważniejsze w tym wszystkim jest to, że na tych zajęciach pracuje się nad mięśniami głębokimi, tzw. core, które odgrywają dużą rolę podczas biegów długodystansowych. Gdy ktoś popatrzy z boku na wykonywane ćwiczenia może być trochę zdziwiony, ale zapraszam na salę, na jeden taki trening, a gwarantuję że wyjdziesz z niego nieźle spocony. Poza tym … już po kilku takich treningach widać różnicę w technice biegu, utrzymywaniu prawidłowej postawy biegowej.

Piątki to czas na siłę biegową. Te treningi wykonywałem wieczorem. Dlatego też ograniczyłem je głównie do podbiegów. Taki trening składał się z biegu w spokojnym tempie oraz ok. 10-12 podbiegów na odcinku 150 metrów.

W sobotę zacząłem chodzić na trening obwodowy, na którym pracuje się zarówno nad wytrzymałością jak i nad siłą. Takie “przeczołganie” z rana to naprawdę dobra sprawa.

Niedziela to praktycznie u każdego biegacza dzień na dłuższe wybiegania. Pierwszy dłuższy bieg zrobiłem na dystansie 1 km. Kolejne trzy to dystans w okolicach 23 km. Nie jestem do końca pewien czy takie odległości powinienem przebiegać co niedzielę. Słyszałem opinie, że niekoniecznie. Może stąd właśnie wyszła moja drobna kontuzja.

Poniedziałki to dzień całkowicie wolny. Regeneracja po niedzielnym biegu i przygotowanie na kolejny biegowy tydzień.

  Co zyskałem w trakcie pierwszego miesiąca przygotowań do maratonu … oprócz kontuzji zmęczeniowej.

Więcej czasu dla rodziny – dzięki porannym treningom mam wolne popołudnia i mogę je spędzić razem z rodziną.

Obniżenie tętna – dzięki wolnym i długim biegom.

Poprawa stabilności i postawy biegowej – dzięki zajęciom pilates.

Wzrost siły biegowej – dzięki podbiegom i ćwiczeniom ogólnorozwojowym (np. trening obwodowy).

Ciągła praca nad “głową” poprzez poranne, regularne treningi i długie wybiegania (bez względu na pogodę).

Więcej wiary w swoje możliwości.

Utrata masy ciała – dzięki długim niedzielnym wybieganiom oraz odpowiedniej diecie.

Bieg jest lżejszy, łatwiejszy i przyjemniejszy.

  Plany treningowe na kolejny miesiąc.

Myślę, że to odpowiedni czas aby jeden bieg spokojny zastąpić biegiem w drugim zakresie tętna. Poza tym w dni “niebiegowe”, 2 dni w tygodniu, planuję treningi na siłowni. Pisząc ten tekst jestem już po dwóch takich treningach. Jak na razie mam spore zakwasy, ale myślę że będzie dobrze. Co z tego wyjdzie? Okaże się za miesiąc.

Biegowe podsumowanie miesiąca – grudzień 2015.

Biegowo grudzień nie był zbytnio zadowalający. Wykonałem tylko 4 treningi biegowe i brałem udział w jednych zawodach. Przebiegłem tylko trochę ponad 40 km. Biegałem praktycznie tylko w pierwszym i ostatnim tygodniu grudnia. Pozostały czas, aż 3 tygodnie to odpoczynek od biegania. Ale nie oznacza to wcale, że cały czas leżałem na kanapie. (more…)

Biegowe podsumowanie miesiąca – listopad 2015.

Ostatnio trochę się u mnie działo. Niestety nic związanego z bieganiem. Stąd też mały poślizg w podsumowaniu miesiąca. Na szczęście mam teraz wolną chwilę i mogę napisać kilka słów o tym jak wyglądał mój listopad … w sensie biegowym oczywiście. (more…)

  Bieg Niepodległości był dla mnie ostatnim dużym (10 km i więcej) startem w tym roku. W grudniu wezmę jeszcze udział w 3-cim biegu City Trail Trójmiasto, ale tam do przebiegnięcia jest tylko 5 km. Nie ukrywam, że myślałem o poprawieniu rekordu życiowego na tym dystansie. Fajnie byłoby takim akcentem zakończyć sezon startowy. Treningi wykonywane przed biegiem ukierunkowane były na ten właśnie bieg. Były to głównie biegi 3 x 3000 m w planowanym tempie startowym. Dobre wyniki tych biegów mocno podnosiły na duchu i dawały nadzieję na to, że będzie dobrze, że nowy rekord na dystansie 10 km jest w zasięgu ręki.

  Przed startem.

Do tej pory w każdym gdyńskim biegu odbierałem pakiet startowy dzień wcześniej. Tym razem lenistwo wzięło górę. Po prostu nie chciało mi się jechać do Gdyni tylko po to :) W dniu startu skorzystałem z propozycji “podwózki” od sąsiada i mojego partnera treningowego, który również brał udział w tym biegu. Na miejscu byliśmy już w okolicach godziny 14. Akurat w moim okienku nie było kolejki. Pakiet odebrałem bez problemu. Przy innych okienkach stało już trochę ludzi, ale tragedii też nie było. Odebraliśmy pakiet i poszliśmy do szatni. Później wizyta w depozycie, spotkania ze znajomymi, wspólne zdjęcie … i można było rozpocząć rozgrzewkę.

  Biało-czerwona flaga.

Organizator biegu, w celu uczczenia Święta Niepodległości, przygotował specjalne koszulki. Część z nich była koloru czerwonego, część koloru białego. Odpowiednie ustawienie biegaczy w strefach startowych, pozwoliło na uzyskanie efektu biało-czerwonej flagi utworzonej z tysięcy biegaczy.

Fot. gdyniasport.pl

Na temat koszulek słyszałem różne komentarze. Według mnie poza kolorem nie miały one niestety nic wspólnego z Biegiem Niepodległości. Z przodu umieszczona była komiksowa grafika prezentująca znane już z wcześniejszych biegów obrazy dotyczące zachowania zasad fair play podczas biegu. Na plecach umieszczone było logo sponsora. Nie było żadnego odznaczającego się tekstu mówiącego o tym, że jest to właśnie koszulka z Biegu Niepodległości.

Oczywiście jest to tylko moje zdanie. Każdy podszedł do sprawy według własnego uznania. Część ludzi startowała w tych właśnie koszulkach. Pozostali wystartowali w swoich. Ja pobiegłem w mojej ulubionej i sprawdzonej już koszulce Surge Polonia … a i kolorem dopasowałem się do swojego miejsca we fladze :) A wydaje mi się, że dużo bardziej odpowiednia dla uczczenia odzyskania niepodległości. Generalnie uzyskany efekt jak najbardziej na plus. Niestety brak jakiejkolwiek identyfikacji z Biegiem Niepodległości to według mnie duży minus. Gdyby np. w pakiecie znalazł się jeszcze kotylion … no nic, stało się. Może w przyszłym roku organizator postara się trochę lepiej.

  W trakcie biegu.

Nastroje w strefach czasowych były dobre. Ludzie rozmawiali, żartowali. Nie było widać żadnego stresu przedstartowego. Każdy z nas chciał się pokazać z jak najlepszej strony. Wszędzie było widać biało czerwone barwy. Czuło się, że jest to specjalny bieg.

Start odbył się w sposób ostatnio praktykowany w Gdyni, czyli etapami. Co kilka minut puszczana była kolejna strefa startowa. Ja startowałem ze strefy granatowej, tj. z planowanym czasem ukończenia biegu w granicach 45-49 minut.

Pierwszy kilometr przebiegłem w czasie 4 minut i 46 sekund. Niestety nie było to tempo zadowalające. A już na pewno nie w przypadku walki o nowy rekord życiowy. Może częściowo było to spowodowane jeszcze sporym tłokiem na początku biegu. Na drugim kilometrze zrobiło się już nieco luźniej. Udało się przyśpieszyć. Wtedy jeszcze mój kumpel był w zasięgu wzroku. Niestety, moje piszczele zaczęły dawać o sobie znać. Biegłem dalej. Na trzecim kilometrze oprócz nóg zaczęła mi też szwankować głowa. Spojrzałem na zegarek. Przy fladze oznaczającej przebiegnięcie trzeciego kilometra miałem czas 14 minut i 29 sekund. Oznaczało to średnie tempo na tym odcinku w okolicach 5:07 min/km. Stanowczo za wolno.

Chyba wtedy właśnie skapitulowałem. Kolejne kilometry przebiegałem z coraz gorszym czasem. Kolejne 4 kilometry to czasu powyżej 5 min (5:10, 5:08, 5:12, 5:14). Nie było już sensu walczyć o dobry czas. Nie dałbym rady. Dobiegłem do końca ulicy Świętojańskiej. Od tego momentu było już z górki. Tam też spotkałem znajomą, która walczyła o złamanie 50 minut. Niestety wyglądała na mocno zmęczoną. Na moment nawet przystanęła. Momentalnie do niej doskoczyłem, klepnąłem w ramię i krzyknąłem żeby walczyła. Wtedy może też poczułem jakieś dodatkowe siły. Biegłem, kątem oka obserwując moją współtowarzyszkę niedoli. Razem dobiegliśmy do Bulwaru Nadmorskiego. Tak znowu był chwilowy kryzys. Mam nadzieję, że to właśnie moje okrzyki w jej stronę spowodowały, że ruszyła dalej. Niestety zabrakło jej kilkunastu sekund do wykonania planu, ale … następnym razem na pewno będzie lepiej.

Ostatecznie ukończyłem bieg z czasem 0:49:59. Fuksem zmieściłem się w 50 minutach :) Niestety nie jestem zadowolony z tego biegu. Nie wiem jaka była przyczyna tego niepowodzenia. Może po prostu “zmęczenie materiału” po całym sezonie. Może zbyt mocne treningi przed samym biegiem. A może po prostu nie byłem do końca przekonany do tej walki.

W przyszłym roku postaram się poprawić :)