#maratonczyk

Jako, że drobnych brak, bo zbliżeniowo, to powiedziałem Kierownikowi, że sorry, ale mogę dać mu kawałek kiełbasy ewentualnie, bo grill miał być. Myślałem oczywiście, że nie weźmie, ale on, że chętnie, bo Bestia lubi. Nie wiem dlaczego pomyślałem o jego żonie, więc urwałem spory kawałek i wyszedłem jakiś taki uśmiechnięty. Bestia jednak czekała z uśmiechem widocznym powyżej, a zdjęcie jej z notatką “Pies Menela” zaległo w telefonie aż do dzisiaj. 

Do dzisiaj, bo dzisiaj sobie pomyślałem, że warto do tego psa Pana Kierownika wrócić, bo nawet w chwili porannego suszu i niemocy życiowej, w momencie poprzedzajcym jakiekolwiek wciągnięcie magicznej mikstury wprowadzającej go na kolejne poziomy kosmicznych prędkości pamiętał o Bestii swojej uśmiechniętej. 

Jak ja nią zerkam, to ciągle się uśmiecham, bo mi się wydaje, że ona jest po prostu szczęśliwa.