bu vatan size kalır mı*

kibirlenmemek için diş sıkıyorum ama diş sıktıkça boynum geriliyor, boynum gerildikçe başım daha da dikleşiyor, başım dikleştikçe insanın postürü ile karakteri arasında doğrudan bir bağ var maalesef ve işte her şey başa sarıyor böylelikle.

kardeşim ilk kez (auralı) migren atağı geçirdiğinde cin kabilesi musallat oldu sanmıştım bakın cin değil komple bir cin kabilesi tahminen 1700 yaşlarında yaklaşık 666 kişilik bir kabile

yalın kılıç şehadet göğsümüze sır olsun / dirilsin enver paşa yolumuza pir olsun*

sevgi yok. hep stres. on yıl yaşar sonra sevgisizlikten ölürsün.*

başkalarının yükünü bırakınca kendi ağırlığımı hissetmeye başladım neyseki hatırladığımdan daha hafifim

insanlara sağlıklı bir mesafe tanıyamadığınız için, dünyadaki her şeyin sizinle ilgili olmadığını anlayamadığınızdan en ufak sessizliği dahi kişisel algılayıp dramatik davrandığınız için, biraz çekilmek biraz kendiyle kalmak biraz uzaklaşmak isteyen insanlar hakkında kafanızda olur olmadık şeyler kurduğunuz için mecburen yalnız kalmak istediğimde sizin kalbinizi kırmak zorunda kalıyorum. al bak, işte bi sebep. rica ederim. şimdi neden konuşmadığımız hakkında bi belirsizlik yaşamazsınız.

dövüş sahnesi izlerken ana karakterimizin yerine içimden sürekli imdat diyorum istemsizce mdmdmdmd okey herkes dövüşüyor olabilir ama seni herkes çok seviyor ya da ne biliyim biri boşta kalmışsa sana yardım edebilir biraz imdat diye bağırabilirsiniz koskoca ak gezenle dövüşüyorsun seni sağdan sola fırlatıyor ağzından çıkan tek şey ıhh olamaz şöyle bağırsana imdaaaaat diye hem göğsün açılır ya

babama tarot açıyordum “düzgün kar” dedi dmdmdmdmmdmdmd papaz kimde oynamayacağız relaks dad

burada eskiden bakara suresinden bir ayet paylaşmıştım, içimde dönüp duran, beynimde uğuldayan, zihnimin duvarlarına çarpan bi ayet. ve iz kâle ibrâhîmu rabbi erinî keyfe tuhyil mevtâ yani ibrahim demiş ki rabbim bana ölüleri nasıl dirilttiğini göster. inançlıyken bile hırsla, dişlerimin arasında eze eze, bir yılanın tıslamasına benzer, ancak bir şeytanın bir kutsal kitabı okurken duyacağı bir öfkeyle mırıldanıyordum. uykularımda bile bunu sayıklıyordum bir ara. işte bir ara. inancın teslimiyetinin kuşkuya bulanıp da tetikte bir hale evrilmesine ramak kala bir zamanda. kuranda okuduğum son ayet buydu galiba. üstünde parmak uçlarımı gezdirdiğim, kaldırıp gözümdeki öfkeden hırstan kinden akan yaşı sildiğim. gerisi böyle duygusal değil daha teorik daha mantık zemininde bir dinden çıkış, oraların hikaye değeri yok. az önce tek gözüm kapalı instada kaydırıyordum. bir video gördüm. chate şey yazıyorlar, işte şu gün şu ay doğdum, buna denk gelen kur’andaki ayet nedir. eskiden kurandan rastgele sayfalar açar zararsız bir fal bakardım. fal demeyelim de. işte içimden bir şey sorar sonra açılan sayfadan halime bir mesaj arardım. insanın allahı olmayınca kitabı da olmuyor malum. çok uzun zaman oldu açıp karıştırmayalı işte, videoda öyle düşünce önüme, merak ettim. 22 haziran doğumluyum. 22.sure 6.ayet. hac suresi. diyor ki ıııı şey diyor zâlike bi-ennallâhe huvel-hakku ve ennehû yuhyil-mevtâ ve ennehû alâ kulli şey’in kadîr yani “bu şundandır ki allah hakkın ta kendisidir çünkü o ölüleri diriltir ve çünkü o her şeye kadirdir” diyor. :?:):? ne hoş bir rastlantı. ben imana gelmeyince iman bana gelmiş gibi oldu smsmmsdm teşekkürler, gerek kalmadı.

keşke dizi film izlerken ekranda bir uyarı kutusu çıksa “bu orospu çocuğu birazdan öğürerek kusacak ve kusmuğu görünecek dilerseniz atlatabilirsiniz” yazsa ben de atlatsam

bazen açık iletişim kurmadığım için bana kırılıp gücenen insanlar oluyor. açık iletişimden ne kast edildiği üzerine çok uzun zamandır düşünüyorum. söyleseydin bilirdim, söylemedin ki falan filan falan filan okul fişi gibi hepinizin defterinde. siz bir şey demiş ve bir şey yapmışsınız diyelim ki. niçin ben size sanki diyen ve yapan siz değilmişsiniz gibi sizin bizzat dediğiniz yahut yaptığınız şeyi hatırlatmalıyım bunun mantığını çözemiyorum. beni deli sikmediğine göre muhakkak bir şeylerin sebebi olmalı değil mi. sebep düşündüğünüzde bulamıyorsanız, size sunduğumda bunun “sebep” olduğuna inanacağınıza dair bir inancım yok. zira sebep görüyor olsanız zaten benim sunmama gerek kalmadan siz fark eder, bulursunuz. kafanızı asfalta yapıştırıp “hayatım buraya sıçmışsın, ayıp değil mi?” mi demeliyim. kendi götünüzden haberiniz yok mu. ama neyi niçin istediğiniz aslında anlaşılır. öyle karmaşık ya da zor bir durum değil. dile getirilmiş her şeyin kaçınılmaz basitleşmesinden yararlanmak istiyorsunuz. bir ihtimal. savunma hattı kurmak istiyorsunuz. sanki size saldırırmışım gibi. sanki size saldırıyormuşum gibi. sanki size hiç saldırmışım ve sanki saldırsam size savunma imkanı verirmişim gibi. bazen sizi seviyor oluşuma kendinizi çok kaptırıyorsunuz. daha önce hiç dost olmadığım kimseyle düşman olmadım.

yemin ederim kocaman bir mafyasınız*