bazen açık iletişim kurmadığım için bana kırılıp gücenen insanlar oluyor. açık iletişimden ne kast edildiği üzerine çok uzun zamandır düşünüyorum. söyleseydin bilirdim, söylemedin ki falan filan falan filan okul fişi gibi hepinizin defterinde. siz bir şey demiş ve bir şey yapmışsınız diyelim ki. niçin ben size sanki diyen ve yapan siz değilmişsiniz gibi sizin bizzat dediğiniz yahut yaptığınız şeyi hatırlatmalıyım bunun mantığını çözemiyorum. beni deli sikmediğine göre muhakkak bir şeylerin sebebi olmalı değil mi. sebep düşündüğünüzde bulamıyorsanız, size sunduğumda bunun “sebep” olduğuna inanacağınıza dair bir inancım yok. zira sebep görüyor olsanız zaten benim sunmama gerek kalmadan siz fark eder, bulursunuz. kafanızı asfalta yapıştırıp “hayatım buraya sıçmışsın, ayıp değil mi?” mi demeliyim. kendi götünüzden haberiniz yok mu. ama neyi niçin istediğiniz aslında anlaşılır. öyle karmaşık ya da zor bir durum değil. dile getirilmiş her şeyin kaçınılmaz basitleşmesinden yararlanmak istiyorsunuz. bir ihtimal. savunma hattı kurmak istiyorsunuz. sanki size saldırırmışım gibi. sanki size saldırıyormuşum gibi. sanki size hiç saldırmışım ve sanki saldırsam size savunma imkanı verirmişim gibi. bazen sizi seviyor oluşuma kendinizi çok kaptırıyorsunuz. daha önce hiç dost olmadığım kimseyle düşman olmadım.

arkadaşım üniversitedeyken sahiplendiği kedisini mezun olması sebebiyle aile evine götürecek lütfen dua edin allahu teala deccal annesine bir gram merhamet versin de kabul etsin kediyi kız stresten ölmek üzere ya rabbi köylüleri neden öldürmeliyiz değil nasıl öldürmeliyiz diye şiir yazıcam yakında

yemin ederim kocaman bir mafyasınız*

soğuk ve mesafeli ve dengesiz ve huysuz ve işte böyle şeyler olabilirim ama unutmayın ki kötü olunması gereken yerde insiyatif alıp sizin yerinize kötü olduğum gerçeğini hiçbir şey değiştiremez, ben bir yılansam sözgelimi, siz de bu yılanlığın ekmeğini yiyorsunuz pekala yeri gelince. öyleyse arada bir zehirleniyor oluşunuza takılmamanız gerektiğini düşünüyorum.

bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim. yalnızdım, karışıktım. beni tanıyan kimse yoktu. hiç yoktu. içime kapanıktım. alıp başımı gitmek isterdim, isterdim ama- kalırdım.*

orucu ve kederi uykuya tutturanlara imreniyorum. ben gözümü kapatınca kaburgama yılan dolanıyor.

ben bozmadan niyeti, çelme takan o meçhul gelsin kaldırsın beni*

dünyada tek türk varsa bize de türkçülük var / biz türklüğün yârıyız, türkçülük de bize yar* dizeleriyle günümüzü kutluyor, okuyucuların üzülmemesini temenni ediyorum.

çok haklı olduğumu düşünüp kestirip attığım bir mesele vardı. o haklılıkla yaptığım ayıplar. hani, haklıyken bile yaptığım ayıptı biliyordum ama haklıydım ve o haklılık omzuma çok ağırdı. şimdi ben ne diyeceğim bak. haksız olduğumu fark ettim. hıhı. biraz uzun sürdü biliyor musun. kusurdu, bakıldı zaten. geçmişin ne özrü ne affı, benim de diyecek bir şeyim yok. yalnızca şimdi ne halta yarar bilmiyorum ama için rahatlayacaksa, bana benden başka düşman gerekmedi müsterih ol. dilerim sana da senden başka dost gerekmesin bir daha.

soyka eskiden dilimizde “ölü giysisi, ölünün üzerinden çıkarılan giysi” anlamına geliyormuş. şimdi bu bilgiyle neşet abalıoğlundan “geldi mi gitmiyor başım ağrısı / çok uykular böldüm gece yarısı / dilerim başına gelir aynısı / senin sevgin sevdan soykana kalsın” türküsünü en baştan dinleyeceğiz.

o kadar derin analiz ediyorum ki hissetmeye bir şey kalmıyor. zihinden kalbe indirecek bir parça kalmıyor elimde.

yazık! hem kıyasıya harcıyorsun kendini hem gönlün yeltenmiyor hiçkimseyi sevmeye. biliyorsun, saymakla bitmez sevenler seni. ama besbelli sen aşk duymuyorsun kimseye. öldüren bir nefrettir yüreğindeki şeytan; hiç umrunda değil kazsan kendi kuyunu. çekinmezsin güzelim can evini yıkmaktan. onarmak olmalıyken asıl amacın onu.*