insanların paranoyalarının kendilerinden kaynakladığını düşünüyor, gözlemliyorum. -bu post bolca genelleme içermektedir.- haset insanların herkesin kendisini kıskandığını, kendisine nazar ettiğini düşünmesi üzerine bu gözlemde bulunmaya başladım. normal bir insan durduk yere “biri bana dün güzelsin dedi demek ki beni kıskanıyor bana nazar etti o yüzden suratımda iki senedir geçmeyen iltihaplı sivilceler var” diye düşünmez. bunun aklınıza gelmesi için zaten aklınızda buna dair bir şey olması gerekiyor diye düşünüyorum. birçok paranoyanızın kaynağı kendi pisliğiniz olabilir biraz siz de üstüne düşünün isterim. şu, herkesi kendim gibi sandığım için güveniyorum, iyi sanıyorum ühü ühü geyiği vardır ya. bunun gibi. nasıl ki iyiyi kendimizden biliyoruz, bi noktada kötüyü de aynı şekilde galiba. bir tanıdığım var herkesin kendisi için kötü şeyler düşündüğünü iddia ediyor hep. korkunç akılalmaz iddialarda bulunuyor. nasıl böyle düşünebilir bir insan nereden aklına gelebilir diye şoke oluyorsun. işte nereden aklına gelebilir sorusuna bir cevap arıyorum böyle noktalarda. elbette dünya, memleket, mevcut sosyolojik ortam hepimizin bilgisi dahilinde ama mesela ben normal bir erkek arkadaşımla sarıldığımda onun bana yükseldiğini düşünmüyorum, bu aklıma gelmiyor benim, çok normal bir teması farklı yormuyorum açıkçası. aynı şekilde bir kız arkadaşımın, benim erkek arkadaşımın elini sıkmaktaki amacının da ona “dokunmak” olduğunu kafada kurmuyorum. aaa çok beğendi demek ki erkek arkadaşımı üstüne atlayacaktı belki de ben olmasam diye düşünmüyorum :)) böyle düşünen insanlar gördüğümde de ne yaşadıklarını çok merak ediyorum. soruyorum da bu arada sorarım hemen açık açık. böyle bir durum mu yaşadın daha önce derim. hepimizin kötü deneyimleri olmuş olabilir tabii ki dünya burası ama her kız arkadaşımız kıçı kırık her erkek arkadaşımıza azıyor olamaz bence. o kadar da deneyim yaşamış olamazsınız. mesela benim şöyle bir başkasından gelme tecrübem var, bizim bir arkadaşın kuzeni sürekli sevgilisini başka bir kuzenine anlatıyormuş, sevgilisi o kuzeniyle kaçmış, işte buradan çıkarılan ders sevgilini o kadar çok övmemelisin kimseye gibi bir şey dkdkdmdm onun dışında mesela, nerede kaldım, soruyorum evet bana “ya hayır ama dünyanın halini biliyorsun neler görüyoruz neler duyuyoruz” gibi çok havada bi cevap veriyorlar. palu belgeselini izleyip masum eniştelere kurulmak kadar saçma geliyor bu kusura bakmayın. ama hadi bi taş kendime atayım. ben ciddi mi değil mi belli olmayan biriyim. korkunç alaycı konuştuğum için insanların da böyle olduğunu düşünür, ciddiyetle söyledikleri şeyleri ilk anda idrak edemeyebilirim. bana hepiniz şaka yapıyorsunuz, dalga geçiyorsunuz gibi gelir hep. çünkü ben de ciddi bir surat ifadesiyle alay ederim hep. o an beni tanımıyorsan büyük ihtimalle ciddi olduğumu sanırsın ve işler karmaşıklaşabilir. ama daha fenası benimkidir, ben sizin dalga geçtiğinizi sanar ve buna eşlik ederim ve sonra aslında ciddi olduğunuzu fark ettiğimde artık konuya bağlı olarak mahcup olan, düşüncesiz davranan, işin içinden çıkamayan konuma düşerim. ne kadar tatlı bir örnek verdim ya. hiç ben çakı taşıyorum mesela, çünkü- demedim kdkkd velhasılı kelam bana kuruntularınızdan söz ettiğinizde bunu bir süredir kendinizi anlatıyormuşsunuz gibi duyuyorum. bunun bana uyarlanacak her kısmını da düşündüm, sağlamasını yaptım, mesela çok yakın bir dostumdan çok korkunç bir kötülük beklemiştim zamanında, bence o bana böyle yapacak/yapıyor paranoyasına girmiştim -alakası yokmuş, apayrı bir konu- niçin ben böyle bir kuşkuya düşmüştüm diye derine indiğimde ki çok derinde değil cevabı, e çünkü ben ona yakıştırdığım kötülüğü yapabilecek karakterde olduğumu bildiğim için kendisini de kendim gibi sanmışım. olabiliyor yani. insan dönüp kendine bakmasa bile baktığı birçok şeyde kendini görebiliyor ama gördüğünün kendisi olduğunu fark etmiyor galiba. bana tüm kızların manitanıza hasta olduğunu ve onu sizin elinizden almaya çalıştıklarını söylediğinizde artık ne düşündüğümü biliyorsunuz. öpüyorum. umarım suratınıza söyletmezsiniz. 🍽️

bu esnaf sapığı abla manitamızı mıncıklasaydı maalesef manitamızı bırakmak zorunda kalırdık niye onca insanın içinde senin başına geliyor bunlar niye benim babamın başına gelmiyor mesela hiç düşündün mü niye dedelerimizin böyle hikayeleri yoktu biraz özeleştiri yap bence ben senin iyiliğin için söylüyorum der sonra ayrılır eve gelir iki bira içerdik ama ben miller içiyorum miller çok uygun düşmüyor ya

eğer bugün dünya bunu hak ettiğine beni ikna ederse bir ihtimal belllllki canım isterse öyle uygun görür isemmm keşkek yapacağım ama dediğim gibi öncelikle evrenin ve insanlığın bunu hak ettiğine ikna olmam gerekiyor, çok bir şey değil, ne isteyebilirim ki sizden, ne verebilirsiniz zaten ne var sizde bana verilebilecek, maksimum canınız herhalde

bazen açık iletişim kurmadığım için bana kırılıp gücenen insanlar oluyor. açık iletişimden ne kast edildiği üzerine çok uzun zamandır düşünüyorum. söyleseydin bilirdim, söylemedin ki falan filan falan filan okul fişi gibi hepinizin defterinde. siz bir şey demiş ve bir şey yapmışsınız diyelim ki. niçin ben size sanki diyen ve yapan siz değilmişsiniz gibi sizin bizzat dediğiniz yahut yaptığınız şeyi hatırlatmalıyım bunun mantığını çözemiyorum. beni deli sikmediğine göre muhakkak bir şeylerin sebebi olmalı değil mi. sebep düşündüğünüzde bulamıyorsanız, size sunduğumda bunun “sebep” olduğuna inanacağınıza dair bir inancım yok. zira sebep görüyor olsanız zaten benim sunmama gerek kalmadan siz fark eder, bulursunuz. kafanızı asfalta yapıştırıp “hayatım buraya sıçmışsın, ayıp değil mi?” mi demeliyim. kendi götünüzden haberiniz yok mu. ama neyi niçin istediğiniz aslında anlaşılır. öyle karmaşık ya da zor bir durum değil. dile getirilmiş her şeyin kaçınılmaz basitleşmesinden yararlanmak istiyorsunuz. bir ihtimal. savunma hattı kurmak istiyorsunuz. sanki size saldırırmışım gibi. sanki size saldırıyormuşum gibi. sanki size hiç saldırmışım ve sanki saldırsam size savunma imkanı verirmişim gibi. bazen sizi seviyor oluşuma kendinizi çok kaptırıyorsunuz. daha önce hiç dost olmadığım kimseyle düşman olmadım.

arkadaşım üniversitedeyken sahiplendiği kedisini mezun olması sebebiyle aile evine götürecek lütfen dua edin allahu teala deccal annesine bir gram merhamet versin de kabul etsin kediyi kız stresten ölmek üzere ya rabbi köylüleri neden öldürmeliyiz değil nasıl öldürmeliyiz diye şiir yazıcam yakında

yemin ederim kocaman bir mafyasınız*

soğuk ve mesafeli ve dengesiz ve huysuz ve işte böyle şeyler olabilirim ama unutmayın ki kötü olunması gereken yerde insiyatif alıp sizin yerinize kötü olduğum gerçeğini hiçbir şey değiştiremez, ben bir yılansam sözgelimi, siz de bu yılanlığın ekmeğini yiyorsunuz pekala yeri gelince. öyleyse arada bir zehirleniyor oluşunuza takılmamanız gerektiğini düşünüyorum.

bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim. yalnızdım, karışıktım. beni tanıyan kimse yoktu. hiç yoktu. içime kapanıktım. alıp başımı gitmek isterdim, isterdim ama- kalırdım.*

orucu ve kederi uykuya tutturanlara imreniyorum. ben gözümü kapatınca kaburgama yılan dolanıyor.

ben bozmadan niyeti, çelme takan o meçhul gelsin kaldırsın beni*

kiraz ağacım boyumu aşmış, kocaman olmuş, çiçek açmış. ama artık benim kiraz ağacım değil. benim kiraz ağacımı mart ayının başlarıydı, hava buz gibiydi çok kapalıydı, evin içinde bi ölü yetmezmiş gibi, çıktılar evin önünden onu kestiler küçücüktü. çıktığım dallarını kestiler. oturduğum, sallandığım, saklandığım dallarını. uzanıp meyvelerini topladığım, ısırıp yanaklarıma sürdüğüm al al olsun diye, herhalde çocukluk işte, fazla asılıp kırdığım dallarını kestiler. evde bi ölü olmasa böyle ağrıma gitmezdi, anlamaz değilim ağaçtan. ama eve girdim bir ölü vardı. çıktım kapıya selvi gibi göğe sarmaşıklanmış ağacım bir mezar taşı kadar kalmıştı. ondan canım çok sıkıldı. şimdi büyümüş yine çiçek açmış ama artık benim değil. artık bana dair anıları gökte dallarında çiçeklerinde değil. belki kökünde vardır bana dair hatıralar ama kökleri de toprağın altında işte göremiyorum onları. bakmıyorum da zaten. varmıyorum bahçesine. ezmiyorum dibindeki otları. kuşlarını ürkütmüyorum artık. seni çok özlüyorum. elbet özlüyorum. bir takım olmayı en çok. bir taraf olmayı. saklanacak kaçacak bir yer özlüyorum. ayaklarımı yerden kesen ama beni dünyaya bağlayan o ağacı özlüyorum. içerde bir ölü olmasa onu da ölmüş saymazdım pekala. çünkü içerdeki ölü, ölü olmasa, bana derdi ki şimdi bu ağaç büyüyecek yine, dalları güçlenecek tekrar, ben sana yine salıncak kuracağım, sen yine anılar biriktireceksin, kaçmıyor ya, kökü burada işte derdi. ben de derdim ki ona, yani ölmemiş olsaydı o ölü, derdim ki tamam o zaman. ama işte ölü ölmüştü. içerdeydi gördüm. üstünde bıçak vardı. bıçak cebinde olurdu hep. niye karnının üstüne koymuşlar anlamadım. çıktım dışarı ağaca çıkayım bir sigara yakayım yaslanıp gövdesine allahım diyeyim ben bir kabus görüyorum herhalde beni uyandırabilir misin rica etsem. ama işte çıktım dışarı. ağacımı kesmişler. bari ağacım kalsaydı. içerde zaten bir ölü. yani her şeyimi almışlar elimden. kim almış her şeyimi. allah mı almış. ben allaha ne etmişim ki allah bana böyle yapmış. bir ağaç ne ki. bir insan işte. bir tane insan. bir. kimlerin neleri var hangisinde gözüm kaldı. benim olan bana yeter diyordum ama benim olanı benden o zaman niye aldı. bilemedim işte. anlayamadım. allah olsa allah almazdı. yok. beni inandıramaz ha kimse aksine. allah kıyamazdı nedir ki bir ağaç dediğin nedir ki bir insan. bir tane ya. eşi yok dengi yok bende bir yedeği yok olsa biri onun olsun çoğunda gözüm yok ama bir taneydi. dünyada da yüzünü görünce her şeyden herkesten beni koruyup kollayacak bir, bir insan. allah hiç alır mıydı olsaydı eğer. yok. allah almamıştır. allah yokmuştur o zaman. olsa yapmazdı öyle. olsun. bir sabah hem seni hem ağacımı hem allahımı yitirmek ben de istemezdim herhalde deli miyim ben. kim ister ki öyle olsun. olmuş ama. sen ağaç da değildin canımın içi. seni koydular toprağa bir çiçek olarak bile çıkmadın. böyle olmasaydı keşke. oldu ama. olsun. dert değil daha.

dünyada tek türk varsa bize de türkçülük var / biz türklüğün yârıyız, türkçülük de bize yar* dizeleriyle günümüzü kutluyor, okuyucuların üzülmemesini temenni ediyorum.