B

şiirleri seviyorum, dahası baş kaldırıyı, düşünmeliyiz meliha ne kadar kötü şey varsa biz düşünmeliyiz, ki başkasına bir kötülük kalmasın. meliha biz yaşarken, sadece yaşadık. saatler geçti, yıllar, zulümler, insanlar daha çok sustu haksızlığa. bizimse hücremiz vardı, atımız, anlattıklarımız vardı.

seninle olunca canım hiç rakı içip erkek gibi laflar etmek istemiyor. seninle olunca hiç aklı başında olmak istemiyorum, seninle olunca hep çocuk olayım. huyum değil vallahi ama hep küseyim. burnum kırmızı olsun, ellerimi nereye koyacağımı bileyim. anlatmaktan nefret ederim ama sana her şeyi en başından tek tek anlatayım istiyorum. neden hiçbir şey istediğim gibi olmuyor.

Şimdi ben buradan böyle kabristana kadar seni yazdım, seni çizdim, seni okudum. Sen göremedin belki ama ben senin gözlerini izlerken aşık oldum gökyüzüne. Uzun uzun neye dalıyorsa gözlerin hep o şey* olmak istedim. Karşına geçip, bağıramadım belki gözlerinin içine baka baka sana ne çok meftun olduğumu ama hep bir adım gerinden şarkılar fısıldadım kulağına, yıldızlar serpiştirdim saçlarına. Mesela, senin için kıyafetler baktım, yemekler baktım, denizler baktım, yollar baktım, fallar baktım, senin gözlerinle aynalara bakmıştım. Ama dedim ya hep bir adım arkandan.

bi yarayı hiç deşmez, üzerini öylece kapatırsam, o yara er geç iyileşir sandım. bilemedim, göğsüme bastırdım seni.

Maviye bulanmış bir dizi toprak ne işe yarar okyanus olmadıkça'

Ruh bedenden ayrılır mı ten tene dokunmadıkça*

Saymayı unutsak geçmiş dönüşür müydü zamana*

Nefes almayan bir topluma mı denir yaşamak*

İyileşmek midir delik deşik olmak, yoksa deliller dahilinde mi yaşamak gerek*

İki beden arasında mıdır unutulmaz aşklar*

Bir balık olsam, bir oltaya takılırdım.

Bir kuş olsam ilk önce kanadımı kırardım.

Bir kaplumbağa olsam kabuğumdan kaçmaya çalışırdım.

Bir köpek olsam kuyruğumun bana ait olmayan bir parça olduğuna inanıp onu kovalardım.

Bir kedi olsam ne kadar sivri bir kulağım olduğunu düşünür onunla avlanmaya çalışırdım.

Ve ben bir insan olsaydım, önce seni sever sonra yeni bir kalbim olacağını düşünerek eskisini çöpe atardım.

burası öyle ipsiz sapsız insanların sokağı fikret. bir zamanlar ben de senin gibi uzaktan izler söver geçerdim. anneme benzeyeyim diye saçlarımı uzatırdım. tırnaklarımın kırığına oturup ağlardım. şimdi öyle mi. gel sor. çıkamaz oldum bu sokaktan, kaldırımlarına oturduğum da dert tasa kalır mı sor bana. saçlarımı kısalttım. kızma bana zaten hiç sevmiyordum. anneme de benzeyemedim ya hâliyle. ne yapsam beni sevemedi. babama benzedim zamanla. annem babamı da sevmezdi ya şimdi bunları konuşup durmayalım fikret. zaman beraberinde birçok şeyi alıp götürdü ben de ama sen izin verme. sen hiç kimseye benzeme fikret.

duştan çıkınca bembeyaz oluyorum ve gözlerim ile burnum kırmızı oluyor. saçlarımı tararken kendime “sen çok güzel bir çocuksun, istersen ağlayabilirsin. hiç kızmam.” diyorum. sonra bi sigara yakıp ağlar mıyım diye bekliyorum. bir kanlı cenazeye bomboş gözlerle bakan beş yaşındaki bir kız gibiyim. ben annen olsam sana çok fena bir tokat atar sonra göğsüme basardım. ama sen olup buz gibi yürüyüp geçtim işte.