zee vAn veeRTjes

De zwart-witte en geelgespikkelde tegels komen op me af. Twee tegenover elkaar geplaatste spiegels vormen een duizelingwekkende diepte van lagen, en lagen, en lagen, die alles doen vertragen, verdubbelen, versnellen en vereenvoudigen.

Ik heb mezelf wel zo'n duizenden keren in de ogen gekeken, zie nog niet waar ik begin en eindig en wanneer ik een relatie moet verbreken. We blijven toch zeker altijd verbonden met de verhalen die we elkaar vertellen en de dagen die we deelden. Hoe kan een gevoel verdwijnen? Dingen stapelen alleen maar. Relaties dijen alleen uit, strekken zich uit over jaren, gedachten en gevoelens, van trots, vreugde, verdriet en geborgenheid.

Dat wat vertrouwd is, verdwijnt niet zomaar. Ook als punten al gemaakt zijn, blijven we gaan;