Κάθε πρωί και βράδυ που βγάζω βόλτα τον σκύλο περνάω έξω από αυτόν τον Μαρινόπουλο που μέσα του υπάρχει νέκρα και δημιουργείται στο μυαλό μου κάθε φορά η ίδια σκηνή. Τα προϊόντα, έντρομα, να τρέχουν στις πόρτες να ξεφύγουν από την μιζέρια, μην αντέχοντας άλλο την μοναξιά τους. Απ'έξω να μοιάζει βομβαρδισμένο τοπίο, με τα αλεύρια χυμένα στα χιόνια, γλυφιτζούρια και ζαχαρωτά πεσμένα κάτω στο χιόνι να φέρνουν τα Χριστούγεννα ἐνα μήνα νωρίτερα, σοκολάτες λιωμένες περιμένοντας να φαγωθούν. Λίγο μέτρα πιο δίπλα θα δω μια κοπέλα να μου θυμίζει τις σοκολάτες, καθώς έλιωνε κι αυτή μέσα στο κρύο περιμένοντας το φιλί που δεν της δώθηκε ποτέ. Ενώθηκαν για λίγο τα βλέμματα μας και υπήρχε η αποδοχή της ήττας στα μάτια της, παίρνω το θάρρος και της μιλάω, λέω τι σκέφτομαι, με ρωτάει αν μπορεί να κάτσει λίγο μαζί μου για την συνέχεια και στεκόμαστε εκεί, να δούμε τα φρούτα τώρα, που είχε έρθει η σειρά τους, να ξεχύνονται στον δρόμο και να εκρήγνυνται γεμίζοντας αρώματα και χρώματα την μουντἰλα της πόλης. Τελευταίες έβγαιναν οι σάλτσες οι οποίες, με αργά και βαριά βήματα, εκτοξεύουν προς πάσα κατεύθυνση κόκκινες κηλίδες σαν αίμα για να δώσουν ένα τόνο σπλάτερ σκηνικού, παίρνοντας μια μικρή εκδίκηση για την φυλακή τους. Η σκηνή τελείωσε, το soundtrack ήταν το Let’s Get Lost του Chet Baker, η κοπέλα έφυγε, η βόλτα συνεχίστηκε φυσιολογικά.
jbbartram-illu
stormborns
janainaart
gummygunk
discoholicmusic
tangentwithtanner