Το δωμάτιο είναι σκοτάδι. Χάνεται κανεις εδώ αυτοβούλως, ώσπου να ξημερώσει δηλαδή - ο χρόνος που στεγάζει είναι αυτός της φυλακής. Κατι του δωματίου φαίνεται να επιμένει, εδώ κι εκει, ο φόβος για το πέρα. Οφείλει κανείς να ανακαλύπτει τα τοιχώματα του ξανά και ξανά να ψηλαφιζει στα τυφλά αυτό που με σημείο φυγής θα έμοιαζε, μονο για να βυθιστεί σε ένα σκοτάδι πιο πυκνό, απύθμενο, τον ίδιο του τον άλλοτε γνώριμο εαυτό που αντανακλάται σε κάθε επιφάνεια του χώρου, που τώρα όμως τον ξενίζει. Αντανακλάται χωρίς να το πάρει είδηση, του συμβαίνει - αυτός ο καθρεφτισμος τον συνοδεύει μέχρι το όριο της σκέψης του, πέραν του οποίου, το χάος αποπροσωποποιημενο.
Δεν είναι ανάγκη να είναι έτσι, έτσι θυμάται τουλάχιστον, γιατί έτσι έχει αισθανθεί. Αφημένος στο σκότος και σε μια αλλόκοτη αναδίπλωση του είναι του που σαν μοίρα βιώνεται, άλλη επιλογή δεν έχει παρά να κοιμηθεί. Εμπροκειτο να γευτεί κάτι που στην ελευθερία του συνηχεί, την ανυπαρξία, έστω στιγμιαία αφού παρεμβάλλεται από ονειροπολήσεις, αντανακλάσεις σαν και αυτές του δωματιου, εξ όψεως σαγηνευτικές.
Το βρηκε. Με μανία εσκισε τη σάρκα του, τις φλέβες του, ξεγυμνώθηκε και πλέον νεκρός κοιτεται, λυτρώθηκε. Με τίμημα τον εαυτό του απαλλάχθηκε από τον εαυτό ως των ανακλασεων πηγή και του ερέβους μήτρα. Στο δωμάτιο γαλήνη, ζωηρή...απεριόριστη. Έμοιαζε με όνειρο.
romaincrisis
prguitarman
kianamaiart
germansingergirl
baratheonpilled
izzy806
