W jakim kolwiek środowisku jestem to czuję się sama. Nie mogę zrozumieć, czemu nikt nie potrafi podejść sam. Czy ja gryzę? Już nic nie wiem, chyba poprostu jestem śmieciem, którego nikt nie chce. Siedzę cicho niedobrze, chcę rozpocząć rozmowę niedobrze bo wyjeżdżam na chama. Co jeśli powiem, że nie umiem rozmawiać z ludźmi, boję się ludzi i muszę być pewna że napewno nikt nie myśli o mnie inaczej niż mówi? Raz, pewna osoba z klasy zaradziła mi abym poszła do terapeuty. No dobrze, wszystko fajnie ale już wiem jakie moja matka ma podejście do takich spraw i prędzej by przejęła się bardziej tym co na to pomyśli sąsiad niż moimi chandrami. Ja rozumiem, że rodzice martwią się w takich sytuacjach, bo w końcu wielu uważa że jakie dziecko tacy rodzice i pewnie problemy, które mam są poniekąd dzięki nim ale w tym przypadku poszłabym w kierunku zażenowania i zawodu, bo nie sprostam dla wymogów. Jestem tylko dzieckiem, mam się uczyć bo to mój obowiązek- mówią -ale ja jestem tylko młodym człowiekiem, który już tak nikomu nie ufa że ukrywa nawet zakupioną przez siebie multi witaminę. Jestem świadoma mojego problemu z dekoncentracją więc próbuje z nią walczyć ale nie do końca mi się to udaje, nadal mam odjazdy do innych czasoprzestrzeni na środku zajęć bo cały czas mój mózg intensywnie pracuje. Pastylki pomagają bardzo w zabiciu zmęczenia, znużenia i sprawiają, że mam więcej energii i motywacji do działania ale nie zatrzymają mnie w stałym analizowaniu każdej sekundy mojej egzystencji. Z tym nie umiem walczyć, nie umiem walczyć z potrzebą robienia ciągłych wizyt w łazience (mycie rąk), nie umiem przestać desperacko pytać osób drogich memu sercu czy aby napewno mnie nie oszukują choć to bardzo odstrasza odemnie ludzi...wstydzę się tego, nie wiem, czym wytłumaczyć swoje postępowanie. Próbuję je tylko usprawiedliwić, a to i tak pewnie nie zmieni nic. Nie wiem już, co się dzieje w moim środku, ale czuję ból już nawet idąc ulicą, czuję natarczywy dyskomfort patrząc na ludzi. Pewnie nawet nie mają pojęcia, że moje oczy właśnie zamieniają ich w nagich albo robią inne obrzydliwe rzeczy...boję się, że nawet w przyszłości (jeśli takowej dożyję) będę się bała prosić o pomoc i nigdy nie będę w stanie porozmawiać z kimś normalnie bez tych wszystkich rzeczy. Że nigdy nie zacznę czegoś z tym robić, bo jeśli będę planowała udać się do lekarza to na pierwszym miejscu postawię poczucie winy, bo w końcu jestem nie ważna dla nikogo i specjalista zmarnuje sobie dwie godziny na moje ględzenie kiedy to mógłby ten czas podzielić z kimś naprawdę chorym, być może młodszym, takim dzieckiem, które umiera wewnątrz...albo dorosłym, który chciałby wszystko w koło siebie rozwalić, bo tak go boli. Który stłukł lustro w łazience, aby nie ranić się swoim własnym odbiciem choć tak obcym. Ale nie ja...
vaporwave
titsay
izzy806
pixelskylines
andulkaphoto
gummygunk
gracieabrams
theartofmadeline
