Rozpierdol psychiczny

Całe moje ciało się trzęsło, nie mogłem się opanować, ten ból mnie rozdzierał. Pierwszy cios, nie poczułem nic, drugi mocniejszy, też nic, trzeci cios, tępy ból rozszedł się po moim ciele, kolejne ciosy powodujące że moja ręka siniała. Nie pomogło, nadal cały się trząsłem i błagałem tylko żeby to się wreszcie skończyło. Ale nie skończyło.

Jest ok, tylko czasem odechciewa mi się żyć.

"Nienawidzę kontaktu fizycznego, ale potrzebuję przytulenia. Jestem bystra, ale naprawdę kiepska w nauce. Lubię być sama, ale nienawidzę czuć się samotna. Dogaduje się ze wszystkimi, ale nie mam nikogo."

Może zjebałem od samego początku. Może mój strach i brak samoakceptacji sprawił, że się poddałem. Umierałem sam, w autobusach, na łóżku, pod prysznicem, na podłodze. Umierałem wśród tłumu i nikt nie widział jak martwe mam oczy. Nie umiem wpasować się tu, ani tam. Nigdzie. Mdleję we śnie z myślą że już nie żyje. Nie ufam a jednocześnie pozwalam się ranić. Mam chaos w głowie. Nie wiem czego chcę. Boję się każdego kolejnego dnia. Kiedy idę spać chciałbym nie istnieć kolejnego. Ledwo się ruszam. Widzę się w lustrze i pluję, pluje na to odbicie i tą osobę.

[*]

"Z każdą rozmową coraz mniej się odzywam. Po co mam mówić, skoro nikt mnie nie słucha?"