ร๏ץ๏к๏

jest jeszcze gorzej

mam przepisane 4 różne leki od psychiatry

chodzę na terapię of 5 miesięcy

przytyłam 13 pierdolonych kilo

a jedyne o czym myślę to żeby ze sobą skończyć

Wyciszam się dziś i robię dużo kroków.

Wstałam o 6:30 i zjadłam śniadanie. Odziwo nie mogę doczekać się dzisiejszego dnia. Zauważyłam, że ostatnio moje kompleksy zaczęły powracać:

Nieogarnięcie życiowe (np. brak pracy)

Strach przed sytuacjami wymagającymi interakcji między ludzkich (np. wizyta u lekarza)

Porównywanie się do młodszej koleżanki, zazdrość

Po napisaniu tych trzech kompleksów wyżej (jest ich zdecydowanie więcej, ale nie będę zaczynać z grubej rury) uświadomiłam sobie, że są kompletnie głupie.

Nie czuję różnicy między samotnością, a spędzaniem czasu z nim.

Słowa opisujące mój stan:

derealizacja

obojętność

samokrytycyzm

niestabilność

Coraz bardziej myślę, że jestem z nim tylko dlatego, bo boje się być sama. W pewnym sensie jest ostoją, w której często czuje się dobrze. Jestem egoistką, materialistką i chuj wie kim jeszcze.

Dodatkowo, jestem ja tyle niestabilna, że raz kopcę szlugi jak smok, bo mam wyjebane na tyle, że nie dbam o smród, którym później śmierdzę (jest to nawet dla mnie atrakcyjne). Za moment przeżywam swój aesthetic girl moment, gdzie obiecuje sobie, że nigdy nie zapalę.

Pamiętnik w stylu chaotycznym i napiegmentowanym wzbudzonymi emocjami.

Mam 21 lat i zmagam się z zaburzeniami, a od roku nie leczę się.