çiğköfte ve milkshake.

İntihara sürükleyen bir rüzgar esiyor beynimde..

parmaklarıma bulaştıramadığım kanı, düşüncelerimden döküyorum ben. kafamın içinde bir katil var ve içerisi kanı kurumuş cesetlerle dolu.

leyla, solmuş çiçekler büyümez, biliyorsun.

dur da bak. bir otobüsün arkasından gülümseyerek bakmaya benzemez bu. sokakta bağıra çağıra söylediğin şarkılara hiç benzemez. allah aşkına bak, ben neredeyim.

Onunla geçinemedim, kokunla baş edemedim, hırkan ömrüme asılı hala..

Leyla’sı ölmüş Mecnun, Ahu’su ölmüş Kaan, Delibal’ı ölmüş Füsun gibi ve kendi içimde öldürmeye çalıştığım,

düşünceler aç bir kemirgen gibi beynimin kıvrımlarına usul usul sokulurken tek yapabildiğim dolu gözlerle ellerimi izlemek. bak gökyüzünü değil. sokak lambasını değil. ellerimi diyorum, ellerimi. neredeyim, hangi kıyıdayım. sen söyle.

yalnızca çiçekler ve ağaçlar kurumaz. insanlar da kurur mathilda.

orada öylece oturdum. şiddetli rüzgârın saçlarımı dağıtmasına ve gözlerimi yaşartmasına izin verdim.

kaburgamı kırdın. ben yine dik durdum. annem bile anlamadı.

üstelik artık yola bakmadan yürüyordu ve güzel gözükmek umurunda değildi. bilirsin, mezarlıkta yollar değişmez ve nasıl giyindiğini kimse umursamaz.

bir de fiziksel olmayan intihar var ki güzel kızım, cenazen mezarlıkta değil, kafanın içinde.

düşmeden önce de yaralıydı senin dizlerin. haddi hesabı yok aldığın darbelerin.

sen şiir sanıyorsun. kan geliyor ağzından.

şu pencereyi kapat, insanın atlayası geliyor fikret.