Ruhunu kaybetmiş bir insanda yaşamın anlamını aramak ne saçma. Belki de yerin üstündeki cesetler altındakilerden daha fazladır.

Vazgeçiyorum sevgilim.. Bugün, senden, benden, bizden yine vazgeçiyorum. Baktım olmuyor bırakıyorum artık ipleri. Ellerim acıyor, çok acıyor. Sadece bakıyorum ama ellerime, sen öpüp, iyileştirirsin diye bekliyorum. Sadece bekliyorum. Karnım da ağrıyor çok. Sen teselli edersin diye bekliyorum. Ağlamak istemiyorum gözlerim acıyor artık. Ama sonra bakıyorum çoktan benden habersiz teker teker intihar etmeye başlıyorlar. Sen onları kurtarırsın değil mi? Evet de lütfen. Gücüm yok artık bir şeyler hissetmeye. Birazdan ışıkları kapatıp yatacağım. Karanlığı aydınlatıyor ışığın derdin. Kendi ışığımda boğuluyorum şimdi. Karanlıktan korkarım ben bilirsin, çabuk gel lütfen sevgilim. Karanlıkta kalmak istemiyorum.

Bazı geceler vardır; gözlerin kapalıdır, aklın bulanık... Uyuyamazsın, ama uyanık da değildir zihnin. Kendi hayatının kabusundan uyanmak için uyursun.

Yorgunum, hiçbir şey bilmiyorum. Tek istediğim, yüzümü kucağına koymak, başımın üzerinde dolaşan elini hissetmek ve sonsuza dek öyle kalmak

Soluğundan öptüm seni.

Çığlıklar, sakat kalan ruhların ninnileriydi.