Tursulugeyikk

Ağliyorum ama gözyaşlarım yüzümü yakıyor

Kendime bir overhink yani düşünce defteri yapmıstım düşünürken aynı zamanda düşüncelerimi yazarsam hem düşüncelerim daha mantıklasır ve somut bi hal alır hemde kafa bosaltmıs olurum diye düsünmüstüm. Bi süre bunu yaptım aralıksız ve anlık düsüncelerimi oraya yazmıstım. Sonrasında o kadar fazla düsündüm ki düsüncelerimi deftere yazamıyacak kadar fazla ve hızlı düsündügümü fark ettim. Bide ya o defteri baskası alıp okursa gibi bir şüphe düştü içime. Kimseninde düz mavi basit bi defteri okumıyacagını bilmeme rağmen o şüphe içimde her zaman oldu. Aslında kendi düşüncelerinizi başka bi zaman okumak gerçekten oldukça güzel bişey. Ama benim o basit düz mavi defterimde sadece 4 sayfa falan vardır. Eğer birgün düsüncelerimi yazma üsenmezsem ve içimdeki o şüphe kalkarsa belki tekrar baslarım. Ama şimdilik boş kalıcak bir mavi defterim var.

Gece iki bucuk sularında adam akıllı dusundum bana gercekten ne iyi gelir diye gözlerin gozumun önünden bir saniye gitmedi

Onu görmek istiyorum görüncede bakamıyorum. O seviyorum ama sevdiğimide söyleyemiyorum. Onunla konuşmak istiyorum ama aynı ortamda olunca konuşamıyorum. En acısıda bunların hepsini yapabilecekken hiç birini yapamamam. Oda bunların hepsini yapabilecekken yapmaması. Bunların hiç birini yapmıycaksan bakışlarının üzerimde olmasının hiç bir faydası yok. Bilmem belkide doğru zamanı bekliyorsundur...