Hafif bir rüzgâr esse düşeceğim sanki

Gücüm kalmadı.

Ben Yenilgiyim

İçimizde paramparça olup ufacık kırıntılarına kadar bölünmüşken hayat, içimizdeki okyanusların en derinlerinde boğulmuşken umutlar, içimizdeki yangınlar acımasızca alev almışken, içimizdeki tüm parçalar, tüm inandıklarımız, tüm dirençlerimiz,  tüm dayanaklarımız, tüm çocukluğumuz paramparça olmuşken, içimiz yıkık bir savaş yerini andırırken, içimiz terkedilmiş bomboş bir şehirken, içimiz rüzgarlıyken, içimiz sessizken, içimizdeki depremlerden ve kıyametlerden sonra en ufak bir canlı belirtisi yokken , nasıl oluyor da hâlâ ruhumuz içimizde? Nasıl oluyor da kalbimiz hâlâ atıyor? Hâlâ nasıl nefes alıp, nasıl da direniyoruz hayata? Bakmayın gülumsediğime, ayakta durduğuma, bakmayın dışarıdan normal gözüktüğüme, ben paramparçayım.

Böyle sessiz sessiz

Solup gitmicem di mi

Dışardan çok güçlü duruyorum ama içimde depremler oluyor, şimşekler kopuyor, bulutlar ağlıyor.

Her defasında insan aynı yerden tekrar tekrar kırılır mı?

Derdini anlatsana yükün hafifler diyorlar o yükün yarısını anlatınca sana vericeğimden bunu nasıl göze alabiliyorsun? Omzumdaki 1 yükü bile kaldıramıycağını bilmeden nasıl böyle birşey istersin?