#karmasa

Kim ne derse desin kafasındaki karmaşa bir türlü düzelmiyordu, kendini karanlığa sürüklemiş ve o kafasındaki zindandan kaçamıyordu.

Aşk ne garip. Yapilan tüm garipliklerin, kavgalarin, barismalarin, anlamsiz hareketlerin aciklamasi olabiliyor. Yine aşk ne garip ki yollar inatla ayriliyor, kalpler ayri atiyor hatta hayat devam ediyor oyle yada boyle ama ask hic biter mi diyor bir ses. Donup dolasip kendini bir yerden gosteriveriyor. Hic ummadigin anda, tum kurguladigin hayat karsinda parca parca oluyor, sense salak bir tebessumle izleyebiliyorsun. Anlatacaklarim ordan ve buradan parcalar. Cunku ben bu aralar hayatimda olanlari, duygu gecislerini, parcaladiklarimi, kaybettiklerimi, toplayip sevindiklerimi anlatabilme konusunda hic iyi degilim. Neler oldugunu tam olarak ben de kavrayamiyorum. Sirada bir ozlem var, ondan bahsetmek istiyorum. Bir insana hic kavusamayacagini bilir mi baska bir insan? Biraz aklı selimse evet bilebilir. Bense bir yanimla bilip de bagrima taş basarken bir yandan kadere, hayatin neler getireceginin belli olmadigi o kucuk kucucuk ihtimale bakip mutlu olabiliyorum. (Boyle yasamayi iyiden iyiye ogrendim) ama her sey bir yana, elini yuzunu, gozlerini bile ayiralim yuzlerce kilometreden sesini oyle bir ozlemisim ki. Zimbamwe buyukelcisine asik olan kadinin hikayesini anlatmistim ya,o hesap. Ozlemisim, özlemim teskin oldu. Sonra sustuk ve bitti. Benim mutluluklar boyle. Ugur bocegi elime konuverir ucana kadar mutlu olurum. Tam dilegimi tutacakken sonra gidiverir. O ugurboceginin hic gelip de elimi yuva belledigini gormedim ben. Varsin gelmesin, gelse de kalmasin ne yapayim?peki bu aşka engel mi dersiniz? Koca kadin oldum,ayaklari yere basan imajim,objektif yorumlarim,is hayatindaki halime inat gonul rahatligiyla hayir diyorum. Aşk başka. Ben o adamla yasayabilecegim omrumun o imkansiz bir parcasinin mutlulugunu hicbir yerde bulamayacagimi biliyorum. Hemen akliniza su soru geliyor degil mi? Bu ask karsilikli mi, yahut o bu aski hak ediyor mu? Bilmem. Bu cevaba kizacagini bilirim ben sadece. Ama hicbir zaman emin olamayacagim bir seye net cevap vermek sacma geliyor. O da guzel bakiyor bana, kelimelerimi de seviyor. Ve bir kac ask tanimini doyasiya yapmisligi var. Fakat bunlarin ne onemi var. O benim dizimde uykuya daldigi vakit ve uyandiginda göreceği ben olana kadar... Kendimi durduramiyorum. Ve sonra biz ayrildik sayin okuyucu. Hersey bitti derken, her defa bir seyler kopup,bilerek biz ellerimizle yollari tikarken, baska yuzler, sesler ve sokaklar aramiza girerken.. Ve sonra biz ayri dustuk. Baska kollarda gulumseyip, birbirimizi ozleyebilecek, o ozlemi yok sayacak ama ilk firsatta kucaklasacak kadar.. Biz ayri düştük. Bitti.

27.03.23 _____23:03

doğru #hayat#bilinmez#yol#karmasa#cevap#gercek#aşk#oğuzçapar #macera#karma##son#özlenmek##arayış

Mantigim ve duygusal yanim arasinda kalmak da benim lanetim sanirim. Hayir, bu defa bahsettigim gonul mevzulari degil. Hayatimla ilgili kararlarda, cevremde gelisen olaylarda.. Mantigimin sesinin bana dogrulari soylediginden emin oldugum anlarda, kalbimde bir burukluk hissediyorum. Diyorum ki, bir hata mi yanlis giden ne? Cevapsiz kaliyor sorum. Hele ki karar kismi bana kalmis bir mevzuysa uykularim kaciyor; evlere, sokaklara, sehre sigamiyorum. Telefona sariliyorum. Mantik yanim olan guzel insanlara siginiyorum. Anlatiyorum anlattikca nasil dolambaçlı, zorlu yollardan gectigimi bir defa daha goruyorum. Her seyin ust uste geldigi zamanlar daha evvel de olmustu. Bu defa belki de en zorlu ciddi olanini yasiyorum. Her sey gercekten ust uste geliyor. Gereksiz mevzular icin uzuldugum aksamlara bile hasret kaliyorum. Neyi, nasil dusunecegimi sasiriyorum. Hayatimin taslari her gun degismek icin kipirdiyor. Bu kaos ortamindan en kisa zamanda, en az hasarla kurtulmak istiyorum.

Iyi geceler!

Omurumu yollara sermisim gibi hissediyorum. Yorgun, uykusuzum. Sarj aletimi takacagin prizin ve tekli koltukta yolculuk yapmanın, dinledigim muziklerin bile bir onemi kalmadi. Zaten dalga gectigim, zirzop bir kitabi Asti'den alip daha yolu yarilamadan yuz sayfasini devirdim. Kafamin iyi olmadigina dair kanit isteyene bir kac sey daha siralayabilirim. Uyusam mi diye dusunuyorum ama killik bu ya, tam uykuya dalmamla mola yerine varmam bir olacak. Kendimi sinir ihtimaline karsi koruyup, moladan hemen sonra uyumayi planliyorum. Yorgunluk ve uykusuzluga icimdeki duygu karmasalari da eklenince beynim yanacak gibi hissediyorum bu aksam. Kisa devre yapan elektronik bir alet gibi, kafamin icinden saga sola kivilcimlar firliyor. Mutlu olacagim şeye tam sevinemiyor, sevinecek olsam mutluluğu kaybetme korkusuna dusuyorum. Uzulecegim bir seye bes dakika araliksiz ve aci ile uzuldukten sonra gelecek kaygisi ile kendimi yerden yere vurmaya basliyor ardindan bir kac guzel sohbetle kahkaha atiyorum. Durum oradan da bakınca saglikli gorunmedi degil mi? Mola yerine variyoruz sonunda. Sacma fikirlerimi bir telefon konusmasi ile dokup saciyorum. Ağzımdan cikanlara kendim bile inanamiyorum. Meger icimde bana entrikalar kuran bir ben daha var. Neyse ki dost eli degiyor ve sacmalamalarima el birligi ile dur diyoruz. En azindan ruhsal karmasalarimin hayatima yansimalarina mudehale edebiliyoruz. Nikotine de doydum belki sinir, stresim bir nebze azalir. Uyusam gececek gibi ama uyuyamiyorum da. Tek dilegim hayatin uzerime dort bir koldan abanmamasi. Bir bir gelin, tek tek halledelim yasayalim guzellikleri de acilari da. Olmaz mi?