Altını çizdiğim bir kitabı birine verirken çekinirim. Sanki yaralarımı teslim ediyormuş gibi, sanki “bak benim buralarım çok ağrıyor” der gibi.

Yaşamımızı hor görmek de gülünç bir düşüncedir aslında; çünkü yaşam bizim varımız yoğumuz, her şeyimizdir. Daha soylu, daha zengin bir varlığı olan şeyler bizimkini kötüleyebilir, ama bizim kendimize hor görüp hiçe saymamız doğaya aykırıdır; başka hiçbir yaratıkta görünmeyen özel bir hastalıktır kendinden nefret etmek, yüz çevirmek. Olduğumuzdan başka olmayı dilemek gibi bir saçmalıktır bu. Bu dilek yerine gelse bile bize bir şey kazandırmaz. İnsanken melek oluvermeyi isteyen kendisi için bir şey yapmaz, olduğundan daha iyi olmaz; çünkü kendisi ortada kalmayınca kim tadacak, değerlendirecek bu değişmeyi onun yerine?

Kim ne yaparsa yapsın ve ne söylerse söylesin, ben iyi olmaya mecburum; altının, zümrüdün veya morun sürekli şöyle dediğini varsay: "Kim ne yaparsa yapsın veya ne söylerse söylesin, ben bir zümrüt olmaya ve rengimi korumaya mecburum."

“Herkesin kafasının içinde kendine göre bir işkence odası var.”

“Ne bileyim ben böyle her şeyi düşününce her şey de beni düşünür sandım.”

"İnsan hepsini aynı anda düşünemiyor ama görebiliyordu. Aklımdaki kelimelerin, aklımdaki hayallere yetişememesi gibi bir şeydi bu. Kelimeler duygularıma yetişemiyor ve yetersiz kalıyorlardı."

"Çok sevdiğin ama geri döndüremeyeceğin kişiler, her hatırladığında seni tekrar tekrar terkeder." diyor Tolstoy. Çünkü iyi bir hafıza, en büyük cehennemdir. Hatıralar acı verici şeylerdir. Çünkü hatıra olmuş şey, muhtemelen bir daha hiç yaşanmayacak kadar uzaktadır.

Elbette seni inciteceğim. Elbette sen de beni inciteceksin. Elbette birbirimizi inciteceğiz. Varoluşun koşulu da budur. Bahar olmak, kışı göze almaktır. Var olmak da yok olmayı göze almaktır.