#denemeler

Sabırsızlığımın son evresindeyim. Tüm insanoğlu hayatının tüm evrelerinde zamanın nasıl geçtiğini, ne kadar hızlı aktığını ve kuş misali ucup gittiğinden bahseder. Ben neden böyle hissettiğimi anlamaya çalışıyorum. Bulunduğum yerde belki de mutsuzum. Gitmek istiyorum ama gidemiyorum. Kalmak da ne kadar zor geliyor. Büyümek ne kadar da zormuş be günlük. 30 yaş ne demekki harbi... Ne yapmamız gerekiyor? Kariyer iş güç... Eksi sözlük de okuyorum mesela. Kimse yöneticisiyle mutlu değil. Özellikle de türkçe konuşulan Ülkelerde. 30 yaşında Sabırsız bir "genç" olarak nasıl sabretmem gerektiğini bilmiyorum. Kendini geliştiren ve eğiten biriyim. Psikoloji kitapları kendini geliştirme kitapları ve podcastler.. Zen pskikoloji. Savas sanatları kitapları. İletişim nasıl kurulur ile ilgili podcastler. Filozofi.. Mutlu yaşamın sırlarını anlatan bilgeler filozoflar. Hatta psikolojik tedaviler daha doğrusu terapiler. Sohbet ediyorsun karşı taraf hep kapalı. Herşeyi deniyorum ama olmuyor. Zaman geçmiyor. Şubat ayı bitmedi mesela. Yönetimizin gitmesi, rollerin yeniden dağıtılması. Mayıs ayı deniyor herşey için. Uyuyorum Uyanıyorum hala Şubattayız. Hemde Şubat sadece 28 gün. Sabırlı olmak için tüm önerilere açığım. Bir arkadaşım bana namaz kılmamı dine dönmemi. Allahtan sabır dilemeyi başka bir arkadaşım da Sabır değil şükür dilemek için dine dönmemi tavsiye etse de bunlara da yatkın biri değilim. Fatiha süresi bile bilmem ve kollarım sırtım dövmeler ile dolu. Hatta kasıklarında piersing olan bir ergendim. Din bana göre değil. Buda felsefesinde Sabır için açlık öneriliyor merhaba. Hayatım yeterince zor değilmiş gibi bir de bununla da ilerlemek istemiyorum. Ayrıca sizlerden de gelecek tüm önerilere kitaplara podcastlere videolara ve danışmanlara açığım. Sabır beni buralara getirdi ve burayı günlük olarak kullanmaya karar verdim. Bugun 24/02/2026.. 12:10 Sabretmeyi öğrenmek istiyorum.

Saygılarım ve Sevgilerimle

- Sedunya

4 Eylül 2023

Hiç düşündün mü, bir kuş neden sabahın en erken saatinde öter? Belki de kendine "iyileştim mi?" diye sorar da cevabı sesinde arıyordur. Ben de bazen böyleyim işte. Sorarım, "geçti mi bu ağırlık?" Sonra içimde usulca bir ses fısıldar “geçiyor.."

İnsan, en çok da kendi içine dönüp susmayı iyileşmek sanıyor. Sanki kelimeler toplanıp bir göğün altına saklanıyor. Belki de iyileşmek dediğimiz şey, kimse fark etmeden, kimse el uzatmadan, içimizde usul usul filizlenen o küçük kıpırtıdır. Sen de bilirsin, bu çağda herkes kendi yükünü omzunda taşır; kimse kimsenin gölgesine bile dokunmaz. Belki de başka çâre kalmadığından, belki de en iyi çâre bu olduğundan.

Gökyüzüne baktığında nasıl hissediyorsun dostum?

Sonsuzmuş gibi duran o mavi, aslında bir anlığına bile olsa insanı olduğundan daha güçlü sanmaya yetiyor. Belki de iyi hissetmek dediğimiz şey, göğe baktığımızda kalbimizin hafifçe doğrulmasıdır,kimbilir.

Peki çiçekler? Onlar kime yaslanıyor sence?

Söyleyeyim, toprağa bırakıyor bütün hikâyesini, güneşi dost ediniyor kendine. Ve yine de açıyor,hemde en çetin kıştan sonra bile. Belki biz de öyleyiz; kimse görmese de, kimse anlamasa da içten içe filizleniyoruz.

Dilerim ki, gökyüzün hep aydınlık olsun. Kendine iyi gelmenin en ince hâlini hep hatırlayasın. Ben hep buradayım,

Sessizliğe değmeden,kalbini ürkütmeden..

Sevgiyle kal.

Sevgili dostum,

Uzun zaman oldu görüşmeyeli. Kalbimin derininden gelen bir hüzün sarmaşığı , beynimin sinir uçlarına kadar ağrıtıyor uzun zamandır. Dokunsalar bir fesleğen gibi kokusuyla ferahlatacak kalbimi, bir duvar arasında solduruyorum her gün. Ne suyunu veriyorum, ne de güneşini.. Toprağı zaten çoktan kurudu..

Buna iyileşiyorum diyebilir miyim? Ya da alışıyor muyum ? Hassas olmanın bedenimde bıraktığı izlere bakıyorum da, değmez dünya için. Haydi bir kahve koyayım da gel sen anlat bana, belki seni dinler utangaç yüreğim.

Çabalamanın ötesine geçtiğim günler oldu, sustum, düşündüm. Belki biraz savaştım, yanlış anlaşılmayı kendime yediremediğim uzun bir dönemden geçtim. Vazgeçtim. Evet, insan bazen aynı kelimelerden, aynı hislerden, iyi şeylere olan inancından da vazgeçebilir dostum. İyilik, bence sadece kitapların arasında kurutulmuş bir gül gibi artık. Varsa ne güzel. Yoksa alışman gerekiyor dünya düzenine. Üzülüyorum, bazen toprağı eşip altına girmek istediğimde keşke'ler bırakmıyor peşimi. Bende her gece, toprak diye örtüyorum üzerime yorganımı..

Sevgiyle..

Martı | 03.06.2025

"Hayatın neresinden dönülse kârdır."