Kaçıyorum durmadan koşuyorum. Sonra yakalanıyorum. Yine o sesler aynı bakışlar dudakların büzülüşü bile aynı.
Sen ile başlayan tüm bedenimi küçük kare parçalara bölüp ağzımı kilitleyen o sözcükten zımbalar.
Kim olduğuma çoktan karar vermişler, ne olduğuma ve ne olacağıma. Ağzımı açıp aksini söyleyemiyorum ağzım kapalı. Kabul etmişim bir kere. Benim ağzım kapalı! İnanıyorum onlara. Kanıyorum.
Beni ben olmadığıma inandırırlarsa daha kolay incitebilirler. Aynaya bakınca kendi noksanlıklarını daha kolay görmezden gelebilirler.
Bir gün biri o perdeyi aralıyor, beni görüyor. Aynı yerlerinden kırıkmış, göstermiyor. Ama biliyorum. Tanıyorum. Nasıl bakarlar hayata incinmiş olanlar biliyorum.
Elimi tutuyor. Tutamıyorum elinden.
Sevgilim, seni ne çok sevdim, bilmelisin. Yokluğuna öyle alıştım ki, yeni bir sen var yanımda belki sen çıkıp gelsen baş edemeyeceğim bununla. Hayalimde konuşuyorum seninle, mutluyuz. Orda da gülümsüyorsun.
