#znajomy

Cześć, blog utworzony aby szukać znajomych/przyjaciół. Kogoś z kim możecie porozmawiać/spotkać się.

Nie chce nic obiecywać, ale ogłoszenia będą wrzucane w miarę na bieżąco.

Aby ogłoszenie znalazło się u nas na tablicy, należy podesłać je w pytaniu.

Oprócz tego bloga, mam tumblr w którym oferuje wsparcie psychologiczne, zapraszam na @sajkology

https://www.youtube.com/watch?v=gkbP3caO-4s

To będzie trochę kontynuacja poprzedniego wpisu albo raczej mogę to nazwać odpowiedzią na to, co napisałam poprzednio. 

“Lepiej będzie jak się nie spotkamy. Z nikim nie utrzymuje kontaktu. Wolę żyć w samotności.”

Zawsze wolałam szczerą, bolącą  prawdę, bo jest ona lepsza niż udawana uprzejmość czy też  słodkie kłamstewko. Niestety ludzie nie raz myślą, że lepiej jednak skłamać dla czyjegoś dobra. Okej może na początku jest dobrze, ale zastanówmy się, jak poczuje się ta osoba, gdy dowie się o tym kłamstwie?Taka osoba będzie w jeszcze gorszym stanie, niż gdyby od początku znała prawdę. Przyznaję, że na początku jest ciężko, ale tylko prawda pozwala zapomnieć bez jakiejkolwiek nadziei. 

Ja wtedy też oczekiwałam jasne odpowiedzi. Nie chciałam już bawić się w tzw. kotka i myszkę. I wreszcie taką odpowiedź dostałam. Nie ma po co walczyć o kogoś, kto mówi prosto z mostu, że nie chcę utrzymywać kontaktu. I tak naprawdę ktoś mógłby mi zadać pytanie, co mnie w takim razie uszczęśliwiło skoro ani się nie spotkałam, ani nie wyjaśniłam konfliktu, ani nie zrozumiałam jego zachowania?

Na swoje siedemnaste urodziny dostałam wyjątkowy prezent od swoich koleżanek. Chyba już kiedyś o tym wspominałam, ale i tak przypomnę, bo może jest tu sporo nowych osób. Dostałam wielki plakat, na którym miałam wyzwanie na każdy miesiąc. Do każdego miałam doklejone śmieszne, pasujące tematycznie zdjęcie koleżanek. Były tam takie wyzwania jak, np.: napisać swój numer pierwszakowi, wygłosić żart w radiowęźle, czy też trochę gorsze – kupienie prezerwatywy czy wykąpanie się nago w jeziorze.

Na listopad miałam za zadanie dotknąć bica jednego “dzika” na siłowni. Był to czas, kiedy często tam bywałam, więc trochę mi się to nie uśmiechało, bo nie chciałam być zapamiętana. Jednak nie miałam wyjścia. Pamiętam, że specjalnie szukałam najmniej napompowanego mężczyzny, by nie zrobić sobie wstydu.  Dlatego też wybrałam największego lamusa. Łukasz, jeśli kiedykolwiek to przeczytasz, to z góry przepraszam :D. Nie był to mój typ, wiec było mi po prostu łatwiej podejść. Byście to widzieli. Mina jego i jego kolegi była bezcenna, kiedy spytałam się, czy mogę dotknąć bicepsa. Śmiech na sali. Potem jeszcze przez jakiś czas pisaliśmy ze sobą, ale w pewnym momencie jakoś się to urwało. Ja przestałam chodzić na siłownie, on maturka, wiec nie było możliwości spotkania się nawet przypadkowo.

Ostatnio moja już dorosła kuzynka oburzyła się, że nigdzie jej nie zabieramy. Ma ona już 26 lat i jest mężatką, wiec nikomu by nawet do głowy nie przyszło, że ona może chcieć z nami gdzieś wyjść. Dlatego też umówiliśmy się, że w piątek pójdziemy potańczyć do tego klubu, co zawsze.  Na początku wszyscy sobie siedzieliśmy, rozmawialiśmy, a dopiero potem poszliśmy na parkiet. Kiedy chłopacy zamówili sobie piwa, ja i moja kuzynka (ta rok młodsza, moja przyjaciółka) zaczęłyśmy plotkować. Nagle kuzynka do mnie „Ej widzisz tych dwóch chłopaków? Nigdy ich nie widziałam tutaj. Chyba jacyś nowi.” Też ich wcześniej nie widziałam i muszę przyznać, że jeden z nich był bardzo przystojny. Krótkie włosy, umięśniony. Widziałam go jednak tylko od tyłu. Kiedy wstał, nawet nie chcę myśleć jak wyglądałam. Pewnie miałam otwartą szeroko buzie i wielkie, wytrzeszczone oczy. TO BYŁ ON. Ten chuderlak, którego nazwałam lamusem. Teraz nie wierzyłam, że to on. Aż tak się zmienił.

Łukasz zobaczył mnie dopiero jak schodziłam z parkietu. Uśmiechnął się i przywitał. Mój kuzyn od razu podszedł do mnie „Julia widziałem tego banana, którego złapałaś na twarzy”.

I tak najlepsza była reakcja reszty mojej rodziny, kiedy do mnie podszedł, by pogadać. Mojej cioci prawie oczy wyleciały. Od razy tysiąc pytań do mnie. „Skąd ty znasz takiego przystojniaka” „Kto to?” „Fajny”, a ja i tak nie wierzyłam, że to ta sama osoba.