#zabawa

Po prostu czuć że żyje i dać to poczuć innym

Bez wyszukanych elokwentnych poważnych konwersacji i zobowiązań..

Nie dla zwycięstwa - to przychodziło zbyt łatwo, zbyt pusto, jak nagroda, której nigdy naprawdę nie chciała. Walczyła dla tego jednego momentu - krótkiego, napiętego jak struna - kiedy trafiała na granicę. Na czyjeś „nie”, które nie było krzykiem ani siłą. Na spojrzenie, które nie uciekało i nie ustępowało.

Chciała napięcia. Tego momentu, kiedy spojrzenia się spotykają i żadne nie chce odwrócić wzroku pierwsze. Chciała oporu, ale nie twardego, brutalnego, ale spokojnego, pewnego siebie. Takiego, który mówi: „widzę cię… wiem, co robisz i nie dam się tak łatwo”.

Więc prowokowała.

Słowem, ciszą, uśmiechem, który był zbyt niewinny, by był niewinny naprawdę. Przesuwała granice powoli, z wyczuciem, jakby badała teren pod stopami. Nie po to, żeby przejść dalej - tylko żeby sprawdzić, gdzie ktoś ją zatrzyma.

Gdy trafiała na uległość, wszystko się kończyło. Zbyt szybko. Jak zabawa, która psuje się w chwili, gdy przestaje być wyzwaniem. Patrzyła jeszcze przez moment, może się uśmiechała, ale w środku już odchodziła.

Gdy trafiała na siłę odwracała się jeszcze szybciej. Krzyk, nacisk, próba złamania jej - to nie było to. To nie była gra, tylko coś, przed czym instynktownie chciała uciekać.

Bo ona nie chciała być pokonana.

Chciała być zatrzymana.

Nie siłą tylko czyjąś obecnością. Spokojem, który nie drżał. Głosem, który nie podnosił się wyżej, a jednak zamykał jej usta lepiej niż jakiekolwiek ostre słowo. Sprytem, który widział o krok dalej niż ona.

Ale to zdarzało się rzadko.

Zbyt rzadko.

Więc zostawała sama ze swoją grą, coraz bardziej przewidywalną, coraz mniej ciekawą. Jak ogień, z którym bawiła się od dziecka - czasem gasł, zanim zdążył naprawdę zapłonąć, a czasem rósł zbyt wysoko, wymykał się spod kontroli i zaczynał ją przerażać.

I gdzieś głęboko wiedziała,

że niewielu spróbuje zrozumieć tę grę.

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 48 (31.03.2026)

-> Słów kilka o mojej drugiej pracy... z której prawie wyleciałem

Trzeci miesiąc roku, jaki właśnie zleciał, wyglądał trochę... dziwnie. Gdy w 2018 roku zaczynałem statystować i wkładać do portfela swoje pierwsze zarobione pieniążki, najpierw poprzez udział na widowni różnych programów telewizyjnych, a później, z czasem, także w serialach czy filmach - praca ta (jako trzecioplanowy aktor, jak się określiłem) była moją jedyną, jakiej się podejmowałem. Z upływem czasu otworzyłem się delikatnie na inne zlecenia, kompletnie niezwiązane z aktorskim światem, choć nadal prym wiódł nieśmiały udział przed kamerami. Niestety czasy potrafią diametralnie się zmienić... Mam wrażenie, że moja główna fucha zaczęła zanikać, tym bardziej jeśli pomyślę, że w tym miesiącu złapałem zaledwie osiem planów zdjęciowych, a zdecydowanie więcej z kolei odhaczyłem zleceń niepowiązanych z tym, od czego moja kariera się rozpoczęła i były nimi... inwentaryzacje. Czy to mój drugi "świat"?

W zasadzie ciężko jest mi stwierdzić, jak to się stało, że sklepy kojarzą mi się bardziej z pracą (ponadto nocną), niż z jakimikolwiek zakupami. Pamiętam, że na swoją pierwszą w historii inwentaryzację udałem się czystym przypadkiem, bez jakiegoś konkretnego nastawienia. Gdy jednak po raz pierwszy otrzymałem do ręki skaner i słuchałem instrukcji, jak praca mniej więcej wygląda i co się robi - czułem się niezwykle zestresowany, wręcz przerażony. Liczenie asortymentu sklepowego było dla mnie czymś zupełnie obcym i nowym, a posługiwanie się skanerem czarną magią. Wydawało mi się, że szybko odpuszczę sobie owe zajęcie, albo że nawet jeszcze szybciej zwyczajnie podziękują mi i zwolnią bez żadnej zapłaty. Mimo psychicznej wojny przetrwałem pierwszą inwenturę, przetrwałem też drugą i jeszcze kilkanaście następnych, może ciut więcej, aż do okolic 2024 roku, gdzie zrobiłem sobie dłuższą przerwę od liczenia towaru. Oficjalny powrót do pracy nastąpił pod koniec stycznia 2025 gdy udałem się na inwentaryzację Żabki pod moim miastem. Poważna przerwa wyraźnie mi niestety zaszkodziła i odnosiłem wrażenie, jakby niczym bumerang powróciły emocje z mojej życiowej pierwszej inwentury. Pewna pani aż musiała przypomnieć, jak to całe liczenie wygląda i jak obsługiwać prawidłowo skaner. Stresowałem się potwornie i modliłem, żeby ten mini-koszmar jak najszybciej dobiegł końca... Od tego czasu, aż do dzisiaj, nie zrobiłem już żadnej większej przerwy od liczenia, a nawet zdarzały się maratony po kilka zleceń tygodniowo. Właściwie nawet ciężko jest mi powiedzieć, jakim cudem nadal pojawiam się w gronie tamtejszych pracowników i odhaczam kolejne zlecenia tego typu. Pamiętam, że początkowo dosyć często zwracano mi uwagę na niskie tempo pracy. Nigdy nie liczyłem zbyt żwawo, a akurat jestem człowiekiem, który przykłada większą wagę do dokładności niż do szybkości, ale niestety na inwentaryzacjach trzeba się też trzymać z góry ustalonej średniej liczenia, a przynajmniej nie wyróżniać się negatywnie od innych. Później uwag słyszałem o dziwo dużo mniej, mimo że raczej nie czułem, żebym się szczególnie poprawił. Najbardziej w pamięć chyba zapadła mi pewna dziewczyna, która pewnego słonecznego lutowego dnia (czyli stosunkowo niedawno, bo w tym roku) o mały włos nie wyrzuciła mnie z pracy (i tym samym wykluczyłaby mnie z przyszłych inwentur) mówiąc mi, że moje tempo liczenia jest "poniżej krytyki"! Co ciekawe - tylko ta jedna, złośliwa koordynatorka przyczepiała się do mojej pracy więcej niż raz... Przyznaję, że sama robótka ogólnie nigdy nie należała do moich ulubionych, co też podkreślałem w kilku wcześniejszych wpisach, gdzie o inwentaryzacjach się co nieco wypowiadałem. Niekiedy towar zlicza się z naprawdę niemałym trudem, szczególnie gdy produkty są przemieszane, ułożone byle jak, głęboko schowane, albo na tyle pechowo rozstawione, że trzeba część towaru wyjąć z półki. Atmosfera również nie zawsze jest sprzyjająca, a niektórzy koordynatorzy (na szczęście tylko nieliczni) wydaje mi się, że pracują jak za karę. Z drugiej jednak strony - może to dziwnie zabrzmi, ale od jakiegoś czasu zacząłem tę fuchę doceniać. Doceniam ją choćby za stawkę godzinową (której bardzo mi brakuje na planach filmowych, zwłaszcza całodziennych) co już sprawia, że zarabiam tam lepszą forsę niż na większości planach. Jest to poza tym zaskakująco dobra praca dla introwertyków (w tym dla mnie), albowiem kontakt z innymi osobami jest ograniczony do minimum i nie trzeba zbyt wiele się odzywać. Doceniam inwentaryzacje już nawet za to, że są, a też nie jest łatwo je złapać z racji błyskawicznie znikających miejsc. Po rekordowo pracowitym marcu ubiegłego roku pamiętam dobrze, że chciałem zrezygnować z inwentur, odpuścić sobie to zajęcie na dobre... ale póki mam siłę, energię, póki czerpię z inwentur choćby skrawek przyjemności (bo nie jest to aż tak zła fucha, mimo że czasem niestety męcząca), albo raczej... póki nikt mnie jeszcze nie zwolnił - dam radę dalej na nie uczęszczać, a zarobioną kasę na pewno spożytkuję na coś fajnego!

Canon EOS 200D, EF50mm f/1.8 STM

💎 4-CMC (Eupho):

• 1g – 60 zł

• 5g – 300 zł

• 10g – 450 zł

H2H 🤝

Kontakt📞