#zabawa

Czasem traktują emocje innych jak klocki LEGO. Dokładają jeden, drugi, wszystko wygląda stabilnie. A potem nagle wyjmują ten najniższy i cała wieża się rozsypuje. Klocki lecą daleko, w miejsca, w których trudno je później znaleźć

A człowiek zostaje z tym chaosem

Z czymś, co trzeba powoli odbudować, choć nic już nie stoi tak samo…..

I oni idą dalej. Tak jakby nic się nie stało. Jakby ta przewrócona wieża nigdy nie istniała….

A może po prostu… moglibyśmy być dla siebie bardziej ludzcy

Traktować się jak dorośli, skoro nimi jesteśmy

Zastanowić się, czego chcemy od życia i jak sami chcemy być traktowani i dawać to innym…

💎 4-CMC (Eupho):

• 1g – 60 zł

• 5g – 300 zł

• 10g – 450 zł

H2H 🤝

Kontakt📞

Nie dla zwycięstwa - to przychodziło zbyt łatwo, zbyt pusto, jak nagroda, której nigdy naprawdę nie chciała. Walczyła dla tego jednego momentu - krótkiego, napiętego jak struna - kiedy trafiała na granicę. Na czyjeś „nie”, które nie było krzykiem ani siłą. Na spojrzenie, które nie uciekało i nie ustępowało.

Chciała napięcia. Tego momentu, kiedy spojrzenia się spotykają i żadne nie chce odwrócić wzroku pierwsze. Chciała oporu, ale nie twardego, brutalnego, ale spokojnego, pewnego siebie. Takiego, który mówi: „widzę cię… wiem, co robisz i nie dam się tak łatwo”.

Więc prowokowała.

Słowem, ciszą, uśmiechem, który był zbyt niewinny, by był niewinny naprawdę. Przesuwała granice powoli, z wyczuciem, jakby badała teren pod stopami. Nie po to, żeby przejść dalej - tylko żeby sprawdzić, gdzie ktoś ją zatrzyma.

Gdy trafiała na uległość, wszystko się kończyło. Zbyt szybko. Jak zabawa, która psuje się w chwili, gdy przestaje być wyzwaniem. Patrzyła jeszcze przez moment, może się uśmiechała, ale w środku już odchodziła.

Gdy trafiała na siłę odwracała się jeszcze szybciej. Krzyk, nacisk, próba złamania jej - to nie było to. To nie była gra, tylko coś, przed czym instynktownie chciała uciekać.

Bo ona nie chciała być pokonana.

Chciała być zatrzymana.

Nie siłą tylko czyjąś obecnością. Spokojem, który nie drżał. Głosem, który nie podnosił się wyżej, a jednak zamykał jej usta lepiej niż jakiekolwiek ostre słowo. Sprytem, który widział o krok dalej niż ona.

Ale to zdarzało się rzadko.

Zbyt rzadko.

Więc zostawała sama ze swoją grą, coraz bardziej przewidywalną, coraz mniej ciekawą. Jak ogień, z którym bawiła się od dziecka - czasem gasł, zanim zdążył naprawdę zapłonąć, a czasem rósł zbyt wysoko, wymykał się spod kontroli i zaczynał ją przerażać.

I gdzieś głęboko wiedziała,

że niewielu spróbuje zrozumieć tę grę.