#zmarli

Będąc na cmentarzu ksiądz wypowiedział słowa które w jakimś stopniu mnie ruszyły :

Latałam na granicy nieba i Piekła

Zadzwoniłabym

Zmarli umierają tylko wtedy, gdy umierają w naszych sercach. Żyją, jeśli ich bardzo kochamy, jeśli czcimy ich pamięć, jeśli kładziemy na ich grobach potrawy, które za życia najbardziej lubili, jeśli regularnie oddajemy się rozmyślaniom, aby przywołać ich wspomnienie. Są tu wszędzie wokół nas, spragnieni atencji, spragnieni uczucia.

Zmarli nie krzywdzą. Ból zadają żywi.

Bobbie przyszło do głowy, że może tak właśnie powinno się mierzyć faktyczną długość czyjegoś życia – do momentu śmierci ostatniej pamiętającej cię osoby; dopóki ludzie nie przestaną składać kwiatów na twoim grobie.

— [...] Wierzysz, że po śmierci coś się z ludźmi dzieje? — Masz na myśli niebo? Harfy i puszyste chmurki? [...] — Chyba tak — odparłem. — Nie, raczej w to nie wierzę — wyznała mama. — Wydaje mi się, że powinniśmy się skupić na życiu. Zmarli żyją w naszych wspomnieniach. I snach.