op een bijna lege dam in de stilste stilte ooit zichzelf niet sparend spiegelt ons de koning

meer vernietigend nog die wie de haat zaait is het hulpeloos zwijgen van hen die wegkijken

de willekeur van waanzin kunnen wij niet wissen met verborgen verdriet in voorbij kijkende woorden

juist als eens gestolen vrijheid dat ons vraagt is tegen de stroom in daar verzet fel geboden

zing vecht huil bid…

Iedere nacht droom ik over demonen die mij komen halen. Ik word vaak uitgeput wakker.

Langs mijn raam fietsen mensen langs op zondag, omdat ze op andere dagen de auto gebruiken. Op zondag is het feest dus wordt de fiets uit het stof gehaald. Dan fietsen echtparen van een jaar of vijfenvijftig naar het dorp, zoals we dat noemen in het dorp. Daar word het centrum mee bedoeld met zijn terassen en cafes. De HEMA wordt bedoeld en wel vier schoenenwinkels, maar niet de Schoenenreus, want die is falliet gegaan. Ze fietsen terwijl de zon schijnt.

Heel soms zit ik op mijn oranje bank buiten met de plantenbakken en groene heg. Maar dan groeten mensen mij, diezelfde fietsers. Omdat ze mij nog kenden van toen ik drie jaar was. Dan zijn ze vrolijk hoor en aardig. Het liefst los ik dan op als poedersuiker in water. Omdat ik heel dik ben. Heel bleek ben en er niet uit zie.

Ik had een keer een chill afspraak met een meisje dat kunstenaar was. Ze was grappig en creatief. We maakten samen theater. Ik keek om me heen, zoals ik dat altijd doe. 100 procent alert en de omgeving afscannend op grote gevaren. Ze eiste de volledige aandacht en werd boos, omdat ik haar niet de hele tijd aankeek.

Ik zat een keer bij een ontbijt. Ik was een tweedaagse workshop aan het volgen in Limburg. Er kwam een twee jarig meisje door de deur en ik keek haar aan. Mijn gesprekspartner zei dat ze het niet leuk vond dat ik haar niet aankeek. Ik was boos. Alsof ik dat voor mijn lol doe: continu om me heen kijken. Mensen aankijken voor een lange tijd vind ik gewoon heel lastig. Mag ik? Ik ben dan niet meteen autistisch, maar gewoon ja, hoe noem je dat? Bang?

Mijn behandelaar kijkt me met gemak een half uur in mijn ogen. Ik word daar onpasselijk van, want zolang hou ik het nooit vol. Dan staar ik maar weer eens naar vaste punten om me heen. Het raam is een favoriet, dat biedt verlichting, want de uitgang is dichtbij.

Bij mijn  eerste psychiater keek ik altijd naar het houten postvak wat op zijn bureau lag. Praatte ik over de schilderijen aan zijn muur en dat een ikea ophangsysteem heel handig was.

Ik weet ook wel dat het verveeld kan overkomen als ik je niet in je ogen kan kijken tijdens een gesprek. Ik doe het niet voor mijn lol, maar gewoon omdat ik dat niet anders kan. De spanning wordt dan te groot, en bovendien moet ik opletten wie er zich allemaal in mijn zicht bevindt.

Ik heb heus wel andere tijden gekend, toen ik nog werkte en theater maakte. Dan lukte me het bijna altijd om oogcontact te maken en helder te zijn. Dan zette ik mijn hart open en maakte verbinding met mijn cliënten, collega’s, medespelers en regisseur. In mijn vrije tijd was het een stuk moeilijker en nu lukt het me niet meer zo vaak om echt oogcontact te maken.

Nu kijk ik niet, maar staar ik. Er bevinden zich hele werelden voor mij in de ruimte. Die vragen ook om aandacht. Het is niet bewezen dat de wereld zoals de meeste mensen die ervaren de enigste wereld is. De werelden die anderen niet kunnen zien, zitten voor mij vol van herinneringen, kleuren, geuren en vervormingen. Soms zijn het stemmen die ik hoor. Soms een liedje. En soms geschreeuw. Het vaakst zijn er de demonen die in een potje nare herinneringen komen brengen.