When I saw you unloving me bit by bit each day, I thought to myself that I rather drop everything right now than to see it whole. It carved out something in me that doesn't exist. The idea of you was ruined. The promises and precious reassurance, I want to preserve it as it is, for at least in my heart and mind, even if you don't. It's all silence and the world rotates with no care. I never thought that the last time I hugged you, will be the last. You are my "I almost do" in our "Getaway Car" story. You live in my dreams that waking up is a nightmare. In present, we are strangers in a world we once both take a path. Still in touch with socials but never once reached out. Indifference hurts more than hatred. Ages of denying and pondering oneself that there is nothing left but sadness of departure. This is the curse of leaving you behind. I am really sorry.

Kanina ko pa hawak tong gitara. Ewan ko ba hindi naman ako matuto tuto. Feeling ko kasi mali yung tunog tska pwesto ng kamay ko di ko din alam kung tama ba pagkaka intindi ko sa pwesto ng mga chords sa papel haha. Pero sabe ng kapatid ko tama naman daw ako. Siguro mali lang talaga ako ng strum o di kaya naman daw mismong yung gitara daw ang may mali hahahahaha mahal ko talaga tong kapatid ko honest e

Naalala ko yung nangyari kaninang umaga. :l May groupings kasi sa P.E sa Rainforest sa may Amphitheater. *kaway kaway sa mga taga Pasig* HAHAHAHA nabuko tuloy ako shet. HAHAHA Pero yun nga! Pag katapos nung ginawa namin, shempre kwentuhan na ng kung ano ano. May kanya kanya na kaming kausap. At yung iba nakikinig doon sa gilid namin na nag gi-gitara. Nagulat ako nung tinanong ako nung kaibigan ko kung mahal ko pa ba siya. Walangya syempre nakikinig na rin yung iba. Pero wapakels lang kasi di naman nila siya kilala. XD Edi sinabi kong oo. Akala ko tapos na yung sasabihin niya yun pala may karugtong pang tanong na "Eh siya? Mahal ka pa rin ba niya?" Sht halos gusto ko na siyang pag kakagatin at pag hahampasin sa mga tanong niya. Sinamaan ko lang ng tingin tapos tawa siya ng tawa. Hindi ko nagawang sagutin yun hanggang sa tumawid kami sa bridge at umuwi. -_- Pero sa totoo lang, hindi ko talaga alam kung anong sagot doon. At ayokong masaktan kung hindi ang sagot. Kaya hindi ko nagawang tanungin yun sa kanya. Pero siguro kung may pag kakataon ako tatanungin ko yun sa kanya at sa araw na yun sana maging handa ako sa sagot. :(

Bakit ba kahit anong pilit namin sa pagiibigan naming dalawa ay pilit naman kaming pinaghihiwalay ng mundo? Hindi ba pwede maging masaya nalang? Kailangan bang maranasan muna lahat ng sakit na to para maging masaya kami sa dulo? Tangina naman pala. Gustong gusto ko ng isuko yung pagmamahalan namin pero 'mahal na mahal ko' siya eh. Kailangan bang pakawalan ko na kahit mahal namin ang isa't isa para lang maging masaya na kami? Kasi ako kinakaya ko pa. Pero hindi ko kinakaya na pati siya ay nasasaktan saming dalawa. Etong relasyon na to na pilit hinahadlangan ng mga magulang ko, hindi niya deserve ang tulad ko. Mas gugustuhin ko nalang na maging masaya siya sa piling ng ibang babae na mas kayang punan ang mga pagkukulang ko kesa makita siyang nasasaktan sa piling ko. Papalayain na ba kita para maging masaya ka na?

Minsan feeling ko ang ganda ko naman kaso parang mag pumipigil. Ewan ko ba. HAHAHAHA