Er zijn al 9 dagen voorbij en er zijn al zoveel gedachten door mijn hoofd gegaan en al zoveel emotie’s zijn door mijn lijf gegaan dat ik wel emotieloos lijk te zijn op het moment.
Sluit ik het af? Laat ik het zoals het nu is.
Ik wil zo graag mijn ogen sluiten en wakker worden uit deze nachtmerrie.
Wanneer is genoeg genoeg? Wanneer heeft iemand zijn grens behaald en kan er weer plek zijn voor een beetje geluk?
Ik wil zo graag geloven dat het ooit ten einde komt maar vrees dat het dan de dag zal zijn dat je er niet meer zal zijn. Erg hé? Ze zeggen je wenst niemand dood ... maar sommige grenzen komen toch dichtbij.
Ik wil zo graag het pad van het geluk op lopen het pad zonder zorgen.
Bestaat dat wel? Ik wil het zo graag geloven!
Ik vraag me ook af hoe moeilijk het kan zijn om iemand te vinden met het zelfde levenspad? Zoveel mensen schamen zich om zo een monster in de familie te hebben. Daarom doe ik dit ook anoniem, maar toch.
Help je me zoeken? Hoe sneller ik iemand vind hoe meer ik puzzelstukken kan plaatsen.
Waar ik banger voor ben? Is door dit iemand te vinden van zijn gemaakte slachtoffers.
