#slachtoffer

Slachtoffer geschokt na vrijlating verkrachter (video)

De vader van een minderjarig meisje dat slachtoffer werd van verkrachting zegt kapot te zijn omdat de dader vrijgelaten is. De verbitterde vader uit Jemâa-Shaim, provincie Safi, vertelde zijn verhaal in de media en roept mensen op hem bij te staan om zijn recht te verkrijgen. Het verhaal gaat terug naar februari toen de minderjarige leerlinge onder dwang van drie jongens verkracht werd door een…

Alweer een slachtoffer in waterput, dit keer in Temara

Een zestigplusser is gisteren dood gevonden in een waterput bij zijn huis in de commune Ain Attig, in de buurt van Temara. Dit melden verschillende Marokkaanse media waaronder Alyaoum24 en Achkayen. Het bericht is ook bevestigd door de lokale pagina Akhbar Temara. Volgens I3lamtv was het slachtoffer bezig met werkzaamheden rond de open waterput. Om een onbekende reden viel hij in de 34 meter…

Het heeft 15 jaar geduurd voor ik het boek helemaal af had en het überhaupt dúrfde te publiceren.

Hoe komt het toch dat we het als slachtoffer zo moeilijk vinden om misbruik in welke vorm dan ook naar buiten te brengen? Is het schaamte? Schaamte omdat je niet in staat was om je te verweren? Schaamte omdat je het niet hebt kunnen voorkomen, ook al wou je dat het niet gebeurde? Schuldgevoel omdat je iemand gaat blameren op het moment dat je het naar buiten brengt. Ook al is jou zelf iets aangedaan, je wilt niet persé de dader in diskrediet brengen, je wilt alleen dat het misbruik stopt.

Ik heb bijvoorbeeld het contact met mijn moeder verbroken. Daar wordt in mijn omgeving verschillend op gereageerd. Als ik het probeer uit te leggen, zegt de een dat hij/zij het begrijpt, de ander vindt het een erg rigoreus besluit, want het is toch je moeder die uit je leven bant. Bij de ene reactie voel je begrip en steun en krijg je de behoefte om erover verder te praten. Bij de andere reactie ervaar je juist onbegrip, geen steun en heb je beslist niet de behoefte om er verder over te praten. Integendeel: mijn gedachte was juist: ik zeg er maar niks meer over, want hij/zij begrijpt het toch niet en geeft mij de schuld.

Toen ik vorig jaar tegen vrienden en bekenden zei dat ik bezig was om mijn levensverhaal in een boek te vertellen en het ook nog te publiceren, kreeg ik verbaasde reacties. Nu een aantal mensen het ook daadwerkelijk hebben gelezen, zeiden ze verbaasd: 'goh, dat wist ik helemaal niet van jou, dat jij dat allemaal hebt meegemaakt. Daar heb je nooit iets over verteld'.

Nee, dat klopt inderdaad. Hoe had ik dat dan moeten vertellen? Tussen de soep en de aardappels door? Op een gezellige verjaardag? Tijdens het kerstdiner? Zeker als de reactie is: zo erg zal het toch niet geweest zijn, of: het is toch wel je moeder! Dat maakt het alleen maar moeilijker om er nog iets over te zeggen.

Ik begrijp de slachtoffers van The Voice of Holland wel: waarom ze pas na járen hun verhaal durven te vertellen. Je vertelt zoiets niet zomaar aan een ander met zoveel macht, voordat je zéker weet dat diegene je zal geloven en je begrijpt. Voel je ook maar een heel klein vleugje twijfel, dan vertel je het liever niet. Het laatste wat je wilt is dat je er zélf van wordt beschuldigd dat je het misbruik hebt uitgelokt.

Zoals mijn moeder vroeger tegen mij zei dat ik een vervelend kind was en ik dat klakkeloos geloofde.

Zo eenvoudig is dat.

Wil je meer weten over mijn boek? Kijk dan eens op mijn website: liefdeloos.com.

Foto: Nicole Schmidt - Puur Nicole

Een mensenrechtenvereniging in Tetouan eist onderzoek naar een ambtenaar die een minderjarig meisje meerdere malen heeft verkracht zonder dat de autoriteiten ingrijpen ondanks meerdere aanklachten door de vader van het slachtoffer. De pedofiel werkt als een wijkverklikker (Ramqaddam) en kent de familie van het slachtoffer al sinds 2007. In 2018 vroeg hij het meisje in zijn auto te snappen om haar…

Nieuw bericht op https://www.haarlemupdates.nl/2020/07/17/identiteit-overleden-man-romolenstraat-vastgesteld/

Identiteit overleden man Romolenstraat vastgesteld

Wat doe je als je op een dag de grond onder je voeten ziet verdwijnen?

Bij mij gebeurde het 11 juli 2019...

15 jaar deelden we alles.  Ik dacht dat ik eeuwig zijn wederhelft zou zijn.  Maar blijkbaar hield ik een spiegel op, en zag ik enkel de liefde die ik aan hem gaf.  De dag dat ik zeker wist dat hij mij bedroog wilde ik vertrekken.  Dat hij maar met haar aan een nieuw leven begint.. Ik heb hier niets te zoeken.  Dat ging door mijn hoofd.  Ik deed hem een gunst om te gaan en hem vrij spel te geven.  Maar mijn bedoeling werd bruusk afgeremd.  Dit was niet zijn plan. Blijkbaar zaten in zijn bovenkamer andere denkkronkels.  Ik heb het toen bijna met mijn leven moeten bekopen.  Heb ik teruggevochten?  Nee, ik onderging het.  Terwijl mijn keel werd dichtgeknepen dacht ik enkel: “Hoe gaat het leven hier verder gaan, als ik er niet meer ben?” Mijn kinderen waren mijn drijfveer, mijn uiteindelijke redding.  Door hen vertel ik dit.  

Na de feiten waren er zeer zware momenten waar ik vaak dacht: “Was ik maar dood geweest, dan had ik dit niet moeten doorstaan.”

Nu doe ik het alleen, alhoewel doe.  Wat doe ik eigenlijk? Waar ben ik met bezig? Waar wil ik nu naartoe?  Wie ben ik? 

Ik heb besloten om een blog te maken, omdat ik dit wil verwerken.  

Het spijt mij dat je een zwaar leven hebt. Het spijt mij dat je geen emoties kunt voelen zoals andere mensen dat voelen. Emoties zoals: motivatie, levenslust, vreugde, liefde en een gevoel van ergens te kunnen behoren. Ik weet hoe dat allemaal voelt. Maar ik weet ook hoe het aanvoelt om dat allemaal in één slag te verliezen. De klop van de hamer, zoals men dat weleens zegt. Het zijn de zware tegenslagen en de ontmoediging van het leven die ons allemaal wel eens diep raken tot in het binnenste van onze ziel. Jij ziet niet dat andere mensen dit meemaken, omdat jij alleen maar haat draagt in je hart. Ik zag je niet. Ik zal alleen maar het masker dat je droeg. Ik zag de schoonheid die je vervalste. Liefde maakt blind. Jij hebt mij voorgelogen, misbruikt, gechanteerd, verkracht en verstikt tot ik bijna mijn laatste adem uit blies. Ik zag het licht in mijn ogen en ik zag mijn leven aan mij voorbij flitsen. 

Ik weet wat jij van mij vind. Jij bent jaloers op de schoonheid van mijn hart. Mijn capaciteit om motivatie te putten uit de slechtste periodes van mijn leven. Ik zie wat er dood gaat in de binnenkant van mijn ziel. Ik zie het licht in mijn ogen en mijn leven in een flits, nogmaals. Ik ben een mens van vlees en bloed. Aan de binnenkant, bloed ik zeker. Daar is geen twijfel aan. De lijdensweg die ik gedeeltelijk doorsta in het leven, daar snijd ik me aan. Al dan niet onzichtbare wonden die dieper zijn dan eender elk persoon zou kunnen inschatten op het eerste zicht. Ik neem een naald en draad en naai ze allemaal terug dicht. Ik neem een kruik water en geef terug water aan de bloemetjes, in de tuin van mijn ziel. De zon komt ‘s morgens op zoals die elke dag doet. Mijn tuin, die groeit. Soms zijn de plantjes verwelkt. Soms bloeien ze open.Soms gaan ze dood en soms groeit er onkruid. Soms staat er iemand aan het poortje te zwaaien met een vriendelijk gebarend gezicht. Dat soort mensen durf ik wel eens binnen te laten. Ik hou van het leven alsook van de mensen die de zon doen schijnen in mijn hart, al is het maar voor heel eventjes. Ik ga het leven tegemoet met een lach en een traan. Ik geniet van het leven, maar voel ook enorm veel pijn. Toch doe ik verder omdat ik weet dat morgen de zon terug opkomt. 

Ik geniet van het leven. Ik weet wat mijn behoeftes en wensen zijn en ik ga die achterna, hoewel het dikwijls een enorme strijd is. Dat is iets dat niemand voor mij kan kopen of blijven geven. Dat is iets waar ik voor vecht omdat ik plezier haal uit het ontdekken van mijn talenten en capaciteiten. Ik hou van mensen die mij daarin steunen maar mij het toch zelf laten doen. Liefde kan je niet kopen, kan je niet forceren en kan je niet weg duwen. 

Liefde ontstaat wanneer 2 zielen om elkaar geven. Wanneer 2 zielen oprecht naar elkaar kunnen kijken en zeggen ‘deze persoon is een aanwinst op mijn leven. Deze persoon wil ik een extra zetje geven om een lach te kunnen toveren op zijn gezicht. Deze persoon mag op mijn schouder komen huilen als het niet meer gaat.Hij mag steeds opnieuw thuis komen in mijn armen en hoeft daarvoor niets terug te doen, omdat hij zo al meer dan genoeg voor me doet.’ Dat is liefde. Maar soms groeit die liefde eenzaam en alleen. Dan gaat die liefde dood, zoals een verwelkte bloem. Dat gebeurt wanneer de eenzaamheid te hard knijpt en de tegenslag van het leven te veel word. Wanneer de emoties niet worden beantwoord. Wanneer het contact word verwaterd. Ik weet niet of jij dat kent, maar ik weet wel wat het voor mij betekent. Zelfs wanneer de liefde dood gaat, sta ik op en ga ik verder. 

Waarom bestaan wij mensen? Dat vraagt iedereen zich ooit weleens af. Het is menselijk. Sommige mensen denken daar nooit een duidelijk antwoord op te vinden, al is het maar de persoonlijke vraag om te kunnen beantwoorden wat de essentie van het leven voor hun betekent. Wat hun persoonlijke doelen zijn om te behalen. Sommige mensen denken te weten wat dat is en willen ervoor blijven strijden. Andere mensen leven in vrede met wat ze al hebben bereikt en hebben misschien slechts een paar dingen te doen voor ze de aardbol verlaten. Ik beschouw mijzelf persoonlijk als een vechter. Een strijder. Een overlever. Ik heb nog niet gevonden waar ik naar zocht. Wellicht wist je dat al, maar soms wanneer het leven mij toelacht, dan geloof ik dat het in orde komt. Dan krijg ik nieuwe strijdlust om er terug tegenaan te gaan. Soms komt het door het geluk van het ontdekken van mijn eigen kwaliteiten en soms is het iemand die mij een schouderklopje geeft en zegt ‘kop op, meid. Schouders recht. Borst naar voren. Je kunt het.’ Dan voel ik mij wel eventjes alsof ik hier thuis hoor op deze vreemde aardbol. door jou ben ik een overlever. 

Ik zal jou nooit begrijpen. Misschien zit er nog een stukje menselijkheid begraven diep in het binnenste van jou ziel, als je die werkelijk hebt. Misschien juist niet. Ik weet alleen dat jij diepe wonden hebt achter gelaten in mijn ziel. De mensen die ik tegemoet kom in mijn leven, moeten oppassen dat ze er niet in stappen of zichzelf er in verloren vinden. Ik probeer hun daar zo hard voor te beschermen. Maar hoe genees ik de schade nu gewoon die jij mij hebt aangedaan? Jij hebt mij misbruikt in mijn zwakste momenten. Jij hebt mijn waardigheid erger aangetast dan die al was. Jij hebt mij tot het randje van de waanzin gedreven en mij met mijn gezicht in de grond geduwd wanneer ik zwak stond. Door jou vertrouw ik niks meer voor wat het is op het eerste zicht. Jij hebt mij doen geloven dat ik het allemaal verdiende en dat de wereld beter af zou zijn zonder mij. Maar waarom? Omdat ik een mens ben van vlees en bloed? Omdat ik de slechte gewoontes van mijn ouders heb overgenomen toen zij me de liefde niet schonken die ik nodig had? Omdat jij het ergste in mij naar boven haalt? Omdat jij mij niet begrijpt. Omdat ik val en op sta terwijl ik leer uit mijn fouten. Moest jij mij al 2 jaar verblinden om dat te kunnen doen? Om mij nooit vrij te laten gaan en staan waar ik wil? Om mij nooit mijn eigen conclusies te laten trekken uit mijn eigen fouten? Als die al dan niet al fout waren, want voor jou kon ik niets goed doen. Moet de wereldbol echt helemaal rond jou draaien? Kan die niet gewoon zijn eigen gangen gaan terwijl jij dat ook doet, zonder een ander te kwellen? 

Zelfs langer dan 2 jaar ben ik blind geweest. Ik was bang om te leven en fouten te maken. Ik worstel er nog steeds mee. Daar ben jij toch weer. Berichten op een scherm in vermomming. Is het dan echt nog niet genoeg geweest? Ga jij dan echt niet stoppen tot wanneer ik mijn laatste adem uitblaas? Jij hebt mij verjaagd uit de stad die mij zo dierbaar lag naar mijn hart. Ik kom daar amper nog binnen. Slechts een tussenstap. Ik wil mijn leven achterna gaan en mijn wonden genezen, maar daar sta je weer. Is het dan zo’n zonde dat ik gedaan heb wat ik kon om mij te verdedigen tegen jou misbruik? Alle pijn die jij mij aandeed. Het leed en het verdriet. De slapeloze nachten. De bloeduitstortingen op mijn lichaam. De angst die jij hebt gezaaid in mijn ooit zo openlijke, vredevolle wereld binnenin mijzelf. Als je echt niet stopt tot als ik mijn laatste adem uitblaas, dan zal het zo zijn. Maar tot die dag komt, doe ik nog steeds wat ik kan om mij af te weren. Om de wonden te genezen en het leven achterna te jagen waar ik van droom. Niemand zal me daarin tegen houden.