#vergetelheid

Ik heb de dood in de ogen gekeken. Hij kwam niet voor mij, maar voor jou. Voor jouw hart, kloppend, nietsvermoedend op weg naar de laatste. Voor jouw ziel, bruisend en sprankelend, wegfladderend van de waarheid die zwijgend bezit van je lichaam heeft genomen.

Ik heb jouw dood in de ogen gekeken en even knipoogde hij naar mij. Sadistisch, in speelse anticipatie voor mijn moment dat ooit komen gaat.

Er gebeurt zoveel. En geen opinie kan de veelheid dekken. De meeste opinies betreuren dan ook vooral zichzelf, zonder al te veel kleerscheuren. De meeste opiniestukken beschrijven weinig meer dan de eigen onmacht.

Wie leest die dingen nog?

Eerlijk gezegd lees ik dat wel graag. Natuurlijk niet allemaal… Maar het punt is dat het met een grote kracht aantrekt en afstoot. Veel meer dan gruwelijke feiten, of seksuele roddel, spreekt het je trots, je tribale achtergrond, je wezen aan. Die man denkt exact wat ik denk! Of: dat wijf klinkt als al die andere wijven! Of iets daar tussenin.

Het is een kunst, om te beheersen.

De wereld is een luidspreker, die meningen versterkt. Misschien is dat mijn mening, uiteindelijk. Je volgt wie je vertelt dat je goed op weg bent. Je luistert naar wie herkenbaar klinkt; je wil immers dat wat je hoort, je ook bevestigt. Dat is de emotionele logica. Een filter, voor een goed gevoel. Een cirkel. Een wiel.

De angst, en de troost, van enige regelmaat.

Het is weer een dag om terug te blikken, maar het valt me moeilijk. Het was een wild weekend. Een weekend dat jaarlijks terugkeert: het eerste van de Gentse Feesten. Maar het voelde niet als een begin. Integendeel. Nog elf te gaan, elf dagen, dagboekdagen, en we zitten aan 120. Een willekeurig, zij het licht beladen aantal, als een lichte rand rondom het zwarte gat.

Het zwarte gat, dat komt.

Zoals wel vaker, snijden de feesten een jaar in het leven in twee. Met dronkenschap, en onzorgvuldig gescandeerde overwinningskreten — de nuchterheid verliest altijd —, komt een einde aan een periode van opperste concentratie. Zozeer, dat ik niet meer weet of ik het andere nog wel kan. Een grens. Een plotse vergetelheid. Een ander mens. Niemand nieuw.

Nog tien te gaan, en de illusies vechten het uit. Was alles tot nu toe quatsch, of zal het dat vanaf nu zijn? Moeten de laatste loodjes samenhangen, dieper snijden, zwaarder wegen, of maakt het niet meer uit, is de strijd gestreden, ligt het beste achter ons, kunnen we — oeps — ontspannen?