#tre mesi

è il tuo sorriso che conta

per far luce nelle mie scelte.

Ne kaderden kabul ederim bunu, ne de şeytandan, senin artık yolumun bir parçası olmadığını. Sen ki, istediğim ve hep isteyeceğim şeysin — zamanın sonsuz atışında adadığım her anımsın.

Rol yapamam, yapmam da zaten: seninle, herkesle konuşur gibi konuşamam asla. Sen, binlerce sesin içinde bir ses değilsin, damarlarımda titreşen, arzularımda yankılanansın.

Kabul edebilirim, evet, beni sevmeyişini, nasıl kabullenilirse lanetli bir günde yağan yağmur gibi. Ama asla, asla kabul edemem seni sevmeyişimi — seni unutabilmeyi.

Çünkü her şafak seninle başlar bende, bir pusulanın kuzeye yönelmesi gibi inançla. Her gün seni seçerim, seni kovalarım, seni düşlerim, ve eğer düşleyemezsem, ölürüm o düşte sessizce.

Senin nefesin olmadan yaşamak, rotasız bir denizde boğulmak gibidir. Çünkü teninin kokusu geceyi güzelleştiren tek büyüdür bana.

Kalbinin yanında uyumak — işte sadece buna aşk denir bu hayatta. Bu toprak karmaşasında sahip olduğum tek gerçek, tek sığınak, huzur dediğim şey sensin elbet.

Geriye kalan her şey bir yanılsama, uçucu bir duman, ve bazen bir fısıltı, dürüst bir sessizlik yeter seni benden uzaklaştırmaya — korku içimi kemirir, ama ben kalırım — çünkü ruhum seni dilenir.

Non posso accettare, né dal destino né dal demonio, che tu non sia più carne del mio cammino. Tu, che sei ciò che voglio, ciò che vorrò — nel battito eterno del tempo che do.

Non saprei fingere, non potrei: parlarti come si parla a chiunque, mai. Tu non sei voce tra mille rumori, sei l’eco che vibra tra le mie vene e i miei ardori.

Accetterei, sì, che tu non mi ami, come si accetta la pioggia nei giorni infami. Ma mai, mai potrei accettare che io non ti ami — che io possa dimenticare.

Perché ogni mia alba punta su te, come la bussola verso il nord della sua fede. Ogni giorno ti scelgo, ti rincorro, ti sogno, e se non potrò, morirò in quel sogno.

Vivere senza il tuo respiro vicino è come naufragare in mare senza destino. Perché il profumo della tua pelle è l’unico incanto che rende le notti più belle.

Addormentarmi accanto al tuo cuore — è la sola cosa che chiamiamo amore. È l’unica certezza in questo caos terreno, l’unico rifugio che chiamo sereno.

Tutto il resto è illusione, è fumo leggero, e basta un sussurro, un silenzio sincero a portarti lontano, e la paura mi logora, ma io resto — perché la mia anima ti implora.

Üç ay (belki dört, belki beş), ama önemli olan kalp, Her gün daha büyük bir tutkuyla atan kalp. Bu sadece senin tekrarladığın cümleler değil, Bu, beni beklediğinde hissettiğim titreme.

Her gözümün önüne çıktığında, Dünya durur, engeller çözülür. Hep aynı ama güçlü bir duygu, İçimdeki tüm tereddütleri silip süpüren.

Bu aylarda dinlemeyi öğrendim gerçekten, Sadece sesleri değil, söylediklerini de. Düşüncelerimi durdurmayı, Ve gizemli varlığında yürümeyi.

Dev adımlarla, ürkek ama gerçek, Sessizlikte arzularımı aştım tek tek. Ve cesaret bulduğumda göğsümde, Sana baktım ve “seni seviyorum” dedim içtenlikle.

Daha önce hiç yapmamıştım bunu, hiçbirine, Ama sen gecem ve ayımsın, bir tek seninle. Kalbimdeki duvarı sen deldin geçtin, Artık sen canımsın, kanımsın, aşkımsın benim.

Senden artık asla vazgeçemem, Çünkü sen hem başlangıcım hem sonumsun, derinden. Binlerce yanılsama içinde aradığım rüya, Yolumu gösteren yalnızca sensin bana.

Güzelsin her hareketinde, her sözünde, Günümü aydınlatan her dokunuşunda. Güzelsin titreten o öpücüklerinde, Ve konuşan sessizliklerinde.

Sen gülümsememin sebebisin, Cennete açılan yolun kendisisin. Hayata anlam katan itici gücüm, Hedefim, huzurum, gücümsün tüm.

Ve o “ev” dediğimiz yeri kurduğumuzda, Sadece bir çatı değil, yanan bir umut olacak orada. Yuvamız, sığınağımız, sıcak bir diyar, Sensiz dünya karanlık bir bekleyiş, ağır bir yar.

Tre mesi (o forse quattro o cinque), ma conta il cuore, che batte ogni giorno con più ardore. Non è un gioco di frasi che tu mi ripeti, è il tremore che sento quando mi aspetti.

Ogni volta che appari davanti ai miei occhi, si ferma il mondo, si piegano i blocchi. È sempre la stessa, potente emozione, che scardina in me ogni esitazione.

In questi mesi ho imparato a sentire, non solo le voci, ma anche il tuo dire. Ad ascoltare davvero, a fermare il pensiero, a camminare nel tuo mistero.

Passi da gigante, tremanti ma veri, ho attraversato in silenzio i miei desideri. E quando ho trovato il coraggio nel petto, ti ho detto "ti amo", con sguardo diretto.

Mai l’avevo fatto, mai con nessuna, ma tu sei la mia notte e la mia luna. Hai trafitto quel muro che avevo nel cuore, ed ora sei linfa, sei sangue, sei amore.

Non saprò più fare a meno di te, perché sei l’inizio e la fine di me. Sei il sogno cercato tra mille illusioni, sei tu che guidi le mie direzioni.

Bella in ogni tuo gesto, in ogni parola, in ogni carezza che il giorno consola. Bella nei baci che mi fanno tremare, nei tuoi silenzi che sanno parlare.

Tu sei la ragione del mio sorriso, sei la strada che porta al paradiso. Sei la spinta che dà senso alla corsa, sei la meta, la pace, la forza.

E quando costruiremo quel luogo chiamato "casa", non sarà un tetto, ma una speranza che abbrasa. Sarà il nostro nido, il nostro rifugio, senza te, il mio mondo sarebbe un lugubre indugio.