#tasinma

Bu aralar, şu yanımda duran yumurta kolilerinin içindeki kitaplar gibiyim.😒😒😒 Ne manağğ? #pillihatun #pillikutuphane #tasinma #koli #kitap

Yeni baslayacak İstanbul gunlerinin ilk ve en onemli adimini tamamladim saniyorum. Anahtarlari teslim aldiktan sonrasi kolay. Ankara'da beş yıllık yuvam 'cupcake sunshine' yeni sezona istanbul'da vol.2 ile giris yapacak. Macera kaldigi yerden devam ediyor! Heyecan dorukta.

Hırsımi sinirimi çıkardığım seylerin basinda sildigim cekyat, camasir suyu ile silerken kendimi parcaladigim kapilar geliyor. Kendime sovuyorum, onu yine seviyorum. Sularim once kabarip dalgalaniyor, sonrasinda durulup sakinleşip gozyasina donuyor. Ilk kez kimselere degil kendime kiziyorum. Her seyin bu denli gercekten uzak haline inandigim, bel bagladigim, her gun mutlu uyanip "baharda kuslar gibi" sarkisi ile dort bir yana gulumsedigim gunler icin, en cok kendime kiziyorum. Sonra mutluluklarimiza neden suphe dusuruyoruz demeyelim hic. Bakin golge dusurmedigim mutlulugumun sonucu simdi yas halinde, ozlem, tedirginlik en fenasi kimsesizlikle ugrasiyorum. Bir mutlu gun gecmeyecek mi sonrasinda bedeli odenmeyecek olsun? Ayni sehrin, ayni mahallenin aksamindan selamlar bayim. Ben her seyi dusunup hayal etmistim de size bedenen bu denli yakin olup bu denli kalbimi uzak dusurecegim bir geceyi hic hayal etmemistim. Simdi iyi geceler. Sizi gormedigim her gun biraz daha can acisi. Insan hic bilmedigi bir mutlulugu ozleyemez degil mi? Sizin var oldugunuz mutlulugu hic yasamamis olmayi su an ki halime ragmen yine de istemezdim.

Tebdil-i mekanda hayır vardır derler. Ben de pek severim toplanıp toplanıp gitmeyi. Bakalım, yine taşınıyorum. Şu anki adresim http://pelinulca.wordpress.com/ olacak şekilde ayarlı. Hala denemeler yapıyorum. Seversem, beğenirsem, wordpress de yavrum gitme kal derse taşınırım. Devamında pelinulca.com olmasını da diliyorum bu arada. Bakalım, arada oraya da bekleriz.

Ev nedir, neye denir? Birkac gun once kendi adimiza yerlesik duzene bir son vermis bulunuyoruz :) Bir sene once tuttugumuz evden ,tam da girdigimiz tarihten 365 gun sonra tasindik. Tasindik derken, bir yerden bir baska yere degil de, bir yerden hicbir yere seklinde oldu bu! Ufak bir depoda duran birkac esya haricinde birsey birakmadik Ingiltere'de. Bundan sonra ultra-ozgur bir sekilde, 1er valiz/1er el bagaji ile yolumuza devam ediyoruz, kaplumbaga misali. Her ne kadar gecici de olsa 4 ay kaldigimiz evlere bile ne kadar yerlesebildigimizi gordukce, bir evde uzun yillar gecirme fikri korkunc gelmeye basliyor. Cunku insan, cok kisa bir surede esyalarini oraya buraya doldurarak o eve yerlesiyor. Bir yeri ev yapan belki de budur, kim bilir? Koltuklarin yerini mi degistirsek demeye kalmadan tasiniyoruz simdilik, bakalim bu yeni yasam sekliyle neler ogrenicez :)