Olan Biten Ne Varsa

Yazamadık, çekelim bari. Çekebilsek ya bir de.. Neyse! Taslak, yazıp yayınlayamadıklarımla doldu. İlhamın kaçtı bir yere ama biliyorum geri gelecek. Editör değiliz ama blogger kafası baki. Öptüm, bye!  

Anadolu Jet – Titus Tüneli

Hep olsun diye dualar ettiğim, hayaller kurduğum şey sonunda oldu. Bir yazım oldukça fazla basılan ve bir çok insana ulaşan ve Türkiye’nin en büyük kurumlarından biri olan THY’ na ait olan AnadoluJet Magazin dergisinde yayınlandı. Ben Titus Tüneli’nden bahsettim, Engin Güneysu‘ nun şahane fotografları bana eşlik etti. Buyrun yazıyı buradan okuyun, okutturun.

Aslında deli oluyorum bir yere iki gün gidip, o gittiği yerden ‘Benim Karadenizim, Benim Hindistanım, Benim Sri Lankam’ diye bahseden ve hatta abartıp yazılar yazan, fotoğraf sergileri yapan insanlara. Ama Karadeniz benim. Evet ben de 3 gün kaldım, kalırken o kadar da bayılmadım ama hep söylerim; bende sonradan dank eder. Oradayken…

Büyüdüm. Yazları yine o yerlere gidip tatiller yaptım. Ama her fırsat bulduğumda aynı yerlere kış mevsimlerinde de gittim. Sonra hayal kurma dönemlerimde hep o rüzgarlı, yağmurlu ve gri yazlık kasabalarda, kışın tenhalığında yaşadığımı hayal ettim. Bu hayaller beni hep heyecanlandırdı. Kimi zaman da boğazımı düğümleyip, acaba içime kurt kaçırmış İstanbul’ u özler miyim diye düşündürttü. Hiç bir zaman tam olarak karar veremedim özleyip özlemeyeceğime.

34. yaşımda bunu görmek de varmış diyorum. Henüz tam olarak yaşamaya başlamamış olsam da yazımın büyük bir kısmını Gökçeada’ da geçirmiş oldum. Artık eylül sonları ekime yakın zamanlarda olduğumuzdan kış da yüzünü hafif hafif göstermeye başladı. Yazın o cıvıl cıvıl kalabalığından eser yok. Sezon bitti. Aileler, çocuklar, tatilciler hepsi bir bir yuvalarına döndü. Ben hala aklımda acaba ben İstanbul’ u özler miyim sorusu ile ekim ortasına kadar burada vakit geçiriyor olacağım.

İstanbul’ u şöyle özlüyorum: akşam olup hava karardığında, yapacak bir şey yoksa biraz burnumun direğini sızlatır şekilde. Hayal Kahvesi’ nde ya da Babylon’ da konser haberlerinde ilgimi çeken bir aktivite olduğunda, sinemaya gitmek istediğimde (ki henüz bu istek içimde oluşmadı), tiyatroya gidesim tuttuğunda (bu istek içimden hiç çıkmıyor).

Gökçeada bu hafta sonu kış gibi. Çılgınlar gibi esen bir rüzgar, hiç durmadan yağan bir yağmur, karşımda denizin deli gibi dalgaları; bakıp bakıp düşünüyorum: ben şimdi döndüğümde ne halt edeceğim diye. Etrafımda bildiğim bazı kimseler hayatlarını değiştiriyor. Herkes ilerliyor, yaşam ilerliyor. Duran kimseyi görmedim. Artık benim de bir şey yapmam gerekli. Kendi başıma, kararlarını kendimin verdiği, yapmayı isteyeceğim bir şey. Bu yaz içimde biraz bir şey yeşerdi. Şimdi aşırıya kaçmadan onu suluyorum. Sanırım önümüzdeki sezon köklerini sağlamlaştırmaya başlayan minik bir fide doğacak içimde. Hep söylediğim, istikrarını bozmadan uygulamaya aldığım kararımın meyvelerini toplayacağımı hissediyorum. Kolay olan hiçbir şey yok. Bu meyveler de büyük zorluklarla toplanacak biliyorum. Belki hava koşullarından, belki topraktaki eksik minerallerden. Ama şimdi olmazsa yarın olacak onu da biliyorum.

Bu ne yaptığımı anlatmaya çalıştığım 4. yazı. Birincisi ile arasındaki tek fark içimdeki büyük korkunun bir nebze de olsa küçülmüş oluşu. Ben ilk kez bağıra çağıra mutlu olduğumu, iyi olduğumu söylüyorum. Çevremde benim için endişelenen bir sürü insanın olduğunu biliyorum ve onlara karşı mahcup olmayı hiç istemiyorum. Ama en önemlisi kendime rezil olmak istemiyorum. 2015 sezonuna hazırlanıyorum, bazı planlarım var onları bekliyorum. Bir şeyler olacak görüyorum. Sabırla bekliyorum. Meyveleri ne erken toplamak ne de olmasına izin verip dallardan düşüşünü izlemek istiyorum.

Göreceğiz önümüzdeki günler ve zamanlar içerisinde neler olacağını. Bundan sonra 5. yazı yok. Bundan sonra olan ve bitenlerden bahsedeceğim güncellemeler olacak. Beni izlemeye devam edin canlarım.

Olmazsa olmaz fotograflarımı aşağıya bırakıyorum. Bakalım beğenecek misiniz?

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

Mesela şu an İzmir’ deyim. Annemlerin yanında. Hep birlikte olalım, vakit geçirelim diye gelmiştim ama daha geldiğimin ikinci günü babamı Çökretme’ ye götürdük, kız kardeşim ve ben de bir gece Bodrum’ da kaldık. Anneme yalvardık, ağladık ama ikna edemedik bizimle gelsin diye. Bodrum’ dan ertesi gün İzmir’ e döndük. Şimdi üçümüz oturuyoruz ama yine herkes kendi havasında.

İzmir’ den Gökçeada’ ya haftaya gidiyorum. Gittikten sonraki gün bir düğün var. Daha doğrusu düğün yemeği. Ona katılacağım. Sonrasında da geriye yaklaşık bir buçuk aylık bir zaman dilimi kalıyor İstanbul’ a dönmek için (ki ben hiç ama hiç istemiyorum). Bu bir buçuk ay içinde neler olacak, neler düşüneceğim, neler hayal edip ne planlar yapacağım bilemiyorum. Ada’ ya ilk gidişimle şu anki halim arasındaki en büyük farkın ne olduğunu bilmiyorum. Bulunduğum mekandan uzaklaşmak, İstanbul’ da olmamak çok iyi geldi. Hiç bir faydası olmayacağına emindim ama tam tersi oldu, acayip işe yaradı.

İspinoz‘ da ise pek çok iş yaptık. Özellikle online ortamlarda bir yer edinmesine çabaladık. Biraz zamana ihtiyacı var. Hep derler ya bunlar bir süreç diye. Kesinlikle doğru. Önümüzdeki sezon daha iyi noktalarda olacağına eminim.

‘Pelin Ne Yapıyor?’ – IV. yazıda ne yazacağımı bilmiyorum ama o zamana kadar esen kalın, şiir okuyun.

Siz okuyun diye aşağıya bir tane bırakıyorum. Öptüm!

O VE BEN (Sait Faik Abasıyanık)

Sana koşuyorum bir vapurun içinden

Ölmemek, delirmemek için.

Yaşamak; bütün adetlerden uzak

Yaşamak.

Hayır değil, değil sıcak

Dudaklarının hatırası

Değil saçlarının kokusu

Hiçbiri değil.

Dünyada büyük fırtınanın koptuğu böyle günlerde

Ben onsuz edemem.

Eli elimin içinde olmalı.

Gözlerine bakmalıyım

Sesini işitmeliyim

Beraber yemek yemeliyiz

Ara sıra gülmeliyiz.

Yapamam, onsuz edemem

Bana su, bana ekmek, bana zehir

Bana tad, bana uyku

Gibi gelen çirkin kızım

Sensiz edemem.

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca – AVTA Bodrum

© Pelin Ulca – Bafa Gölü

Oysa ada’ da durumlar bambaşka. Görevimin tam olarak ne olduğunu bilmeden gittim. Aklımda milyon tane soru, zaten çok sıkıldığım bir ortamdan uzaklaşmaya çalışırken en çok gittiğim yeni yerde de sıkılırsamdan korktum. Gider gitmez hiç haz etmediğim (aslında haz etmediğimi sandığım) mutfak ortamına sokuldum. Bir anda bir sürü görevim oldu. Yemek yapmanın ‘y’sinden anlamayan ben, 3 haftada kendime göre dev adımlarla ilerledim. Artık tek düşüncem bu oldu. Ne malzeme eksik, bugün ne yapmak lazım, müşteriler geldiğinde nasıl halledilecek, yapılacakların sırası ne olacak (bu soruları sonsuza kadar uzatabilirim). Ama insan yaptığı işi sevince zilyon tane garip ve sıkıcı durumu bir Herkül edası ile sırtlayabiliyormuş. Ben bu bir ayda önce bunu anladım.

Sonra aslında nereye gidersem gideyim hiç bir şeye yetişemeyeceğimi, bulunduğum ortamda beni rahatsız edecek en az bir kişinin bulunacağını, bu saçma bir kişi için gemileri yakabilecek kudrette olduğumu, ama kalıp mücadele ederek bazı şeyleri kabullenip gelişine vurmayı becerebilecek daha da büyük bir güçte olduğumu anladım.

Arkasından çorap söküğü gibi geldi hayaller, koca bir cesaret ve dağları sırtımda taşıyabilecek kuvvet. Ve evren hiç bir mesajımı karşılıksız bırakmadı. Bir yanda mutfakta mucizeler yaratmaya çalışırken, diğer yanda dergilere gönderilecek işler için fotograf çekmek ve bu çekimler sırasında çektiklerimi çok beğenerek bana farklı kulvarlarda iş verenler girdi hayatıma.

İstanbul’ a gelince sinir katsayım çok hızlı bir şekilde üst seviyeye ulaşırken, şimdi yarın yine o otobüse bineceğimi bilerek mutluluk içinde koşuşturuyorum evin içinde.

Bu yazı da aslında tarihe bir not, gelişimimin takibi için bir belge mahiyetinde duracak burada ve ben yine en çok anneme ve yanımda olan herkese teşekkür edeceğim.

Önce biraz durup kendinizi dinleyin, hayallerin sesine kulak verin. Evren, mesaj falan yazıyorum diye dalgaya gelip gülmeyin. Siz, sizin için mantıklı olan şekli ile isimlendirin. Ve ne olur bir an için düşünün ne yaptığınızı, ne için yaptığınızı. Hala mutluysanız sizden şanslısı yok, doğru yerdesiniz. Ama küçücük de olsa bir serzeniş çıkıveriyorsa içinizden hayatınıza iyi bakın derim.

Bir ayda bunları düşünen ben, bakalım yaz sonunda nerelerde hangi düşüncelerle olacağım. Arayı açmayalım, öptüm!

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

© Pelin Ulca

©Pelin Ulca

©Pelin Ulca

©Pelin Ulca

©Pelin Ulca

©Pelin Ulca

©Pelin Ulca

©Pelin Ulca

©Pelin Ulca

©Pelin Ulca

Otel’ in bu yılki ev sahibesi Sitare hanım. Kurumsal, koca bir firmada uzun yıllar çalıştıktan sonra her plaza çalışanının yaşayacağı klasik sıkıntıları geçirerek hayatının o kısmını kapatıp, Gökçeada’ da yepyeni bir bölüm açmış. Aslında En Batı Ev, O’ nun için bir başlangıç. Devamında yapacağı sürprizler beklemeye kesinlikle değer. İtalyan eşi bay Alberto ile birlikte harika bir iş kotarıyorlar ve evlerine yeni misafirlerini bekliyorlar.

Ben otelde ‘Beyaz Oda’da kaldım. Bence harikaydı. Güneş karşıdaki dağların arasından gözümüzün içine doğdu. Kuş, Horoz ve Koyun- Keçi sesleri ile uyanmak ne demektir bir İstanbul’ lu bunu bilemez. Tabiiki hepsi zevk meselesi. Ama tatil anlayışınız sakinlik, basit bir yaşam ve dinlenmek üzerine kurulu ise En Batı Ev tam size göre.

Buyrun biraz fotograf. Olur da kalkıp giderseniz benden de bahsedin emi?:)

©Pelin Ulca

©Pelin Ulca

©Pelin Ulca

©Pelin Ulca

©Pelin Ulca

©Pelin Ulca

©Pelin Ulca

En Batı Ev: Zeytinli Köy, Köy Yolu Kilise Altı Gökçeada

İstiklal Caddesindeydik. Hangi gündü hatırlayamıyorum ama bahara yakın bir kış günü gibiydi. Çünkü hava erken kararmıştı ve üzerimizde kalın paltolar vardı. O kadar silik ki hatırladıklarım. Karanlıkta çok hafif sokak lambaları kadar. Tünel’ den Galatasaray’ a doğru yürüyorduk. Ne konuşuyorduk hiç hatırlamıyorum. Sonra birden ben ağlamaya başladım hıçkıra hıçkıra. Hala yürüyorduk. Hava soğuktu.…

©Erhan Şermet

©Erhan Şermet

©Erhan Şermet

©Erhan Şermet

Erhan Şermet ile tanışmam 2. Bursa Fotofest’ e tekabül eder. Ben yine görevli olarak gittiğim Fotofest’ te, bu sefer boş boş oturmak zorunda bırakılınca ikinci gün delirmiş; başlarım böyle işe gidiyorum ben diyerek soluğu İzmir’ de almıştım. Hatta Engin Güneysu‘ da tesadüf denk gelmiş Bursa – İzmir seyahatini birlikte yapmıştık.

İşte Bursa – İzmir seyahatine başladığımız dakikada Erhan Şermet’ de İstanbul’ a gitmek üzere bize katılmış, Bursa otogarında ayrılmıştık.

Erhan’ ı bu şekilde tanıdım. Sonra sanal dünya sağolsun Facebook, Twitter derken birbirimizden devamlı haberdar olduk. Geçen gün sergi daveti gelince koşa koşa gittim.

‘Parçalar – İşaretler’ sergisi İstanbul Fotograf Müzesi‘ nde açıldı. Sergi fotografları çok güzel. Konu aslında çok basitmiş gibi görünse de kurgusu ve anlatmak istediği müthiş bir şekilde işlenmiş. Özellikle açılış sırasında Erhan Şermet’ in yaptığı konuşma kaçırılmaması gereken bir söz öbeğiydi.

Sergi 5 Eylül’ e kadar görülebilir. Kitabı da sergi mekanından elde edilebilir.

Tebrikler Erhan Şermet!

İçimden pek yazmak gelmiyor. Daha doğrusu başka bir yazı hazırlıyorum, sanırım bu yüzden aklım dağılsın istemiyorum. Hoş, o yazıyla da çok ilgilenmiyorum ya! Neyse, arada kısa bir mola olsun. Bu hüzünlü ve akıl almaz günlerimizde nefes almaya yardım etsin diye düşünerek sizinle Bozcaada seyahatimi konuşmak istiyorum.

Yıllardan 1998, üniversiteye girdiğim ilk yıl (eyvah yaşım ortaya çıkacak!),…