#spacery

Żeby Was... Chociaż pogoda nie wygląda, pojechałem nad morze. Posłuchajcie:

O, jak pięknie! Jak spokojnie! Jak cicho! Jak ciepło! Jak odprężająco! Ten wyjazd to był strzał w setkę, a nawet tysiąc. Pasek sunął drogą spokojnie niczym opadający płatek śniegu. W Łebie mnóstwo różnych służb sprzątających, moi klienci z Energii :P, i kupa wykończeniówki. Ale mimo tego cisza. Jakby nic się nie działo. Na plaży cisza. I tak jak przewidywałem, rzuciłem się spacerem hen przed siebie w siną dal. Pani Matka z panem Ojcem próżno mnie wołali. W końcu przyszło im zadzwonić. Dobrze, że wzięli telefon, bo nie wiem czy by mnie złapali. Jak mi było dobrze! Jak lekko. Jakby zmartwienia i furie nie istniały. Prawdę mówiąc nie wiem o czym myślałem. Zupełnie jakby mnie odcięło. Wyizolowało od tej całej chujni życia codziennego. No polecam każdemu. Nie wiem czy czasem niebawem tam nie wrócę.

//

Zakupy w wyDino jak zwykle udane. Jedyne 60zł. Jeszcze nie było mojego ulubionego piwa :/

//

No i wróciłem. Zaś odkurzacz w dłoń! Ale jeszcze chwilę pozostanę w tym błogostanie drogi przed siebie, szumu morza i żółtego piasku pod stopami.

Posłuchajcie:

To było odświeżające. Tak sobie iść. Niespiesznie. Nie jest za zimno, nie jest za ciepło. Czasem delikatny wietrzyk. Cisza, spokój i gdzieś w środku tego ja. Ja, nieczujący presji, ponaglania, uczucia, że muszę coś zrobić. Byłem tylko dla siebie. Tu i teraz.