Hij wachtte in de schaduw van de wereld; waar geen sterveling hem kon vinden. Daar rustte hij in een rode zetel, middenin een kamer gevuld met de sporen van al zijn triomfen en mislukkingen.
De muren waren bedekt met boekenrekken, met daarin boeken van verschillende diktes en in verschillende talen. Sommigen van die talen waren oud en vergeten, anderen waren nieuw en vervormd en nog meer waren geëncrypteerd tot onleesbare codes.
De tafels en bureaus lagen vol met slordige documenten. Het papier liep zelfs over tot op de vloer. Er waren schetsen van symbolen, van cellen, van spieren, van beenderen en van tanden. Maar ook wiskundige notities, chemische formules en sterrenkaarten. Naalden konden in al de hoeken van de kamer gevonden worden. Net als de schedels van mensen, dieren en beesten.
Een dode raaf lag naast de zetel, en op de vloer rondom de zetel was er een cirkel getekend in bloed. Het waren vreemde karakters - runen die geen enkel volk ooit geschreven had. Achter de zetel was een grote houten deur. Tweemaal op slot. Het was de enigste ingang.
Voor de zetel brandde er een haardvuur. Het vuur was laaiend. Het liep bijna uit de hand, sprong net niet over tot de rest van de kamer. De vlammen knetterden en dansten wild terwijl ze de laatste papieren vernietigden die Halflam hen gevoed had.
Halflam, dat was zijn naam. Het was de naam die hij zelf gemaakt had. De eerste van al zijn monsters. Hij zat in stilte en staarde naar de haard. De vlammen, de vernietiging en de anarchie van het vuur, gaven hem innerlijke vrede. Zijn rechterhand rustte op de koude leren armleuning. Een stomp aan zijn linkerarm deed hetzelfde. Hij kon zich de laatste keer niet herinneren dat hij zich zo vredig voelde, dat hij zo lang kon stilzitten zonder weer te beginnen werken. Hij had geen splijt van het werk dat hij verricht had, maar in zijn laatste uren voelde hij wel heimwee naar zijn kindertijden. Naar toen de wereld nog een mysterie voor hem was.
Het wachten was voorbij.
Plots brak de deur open tot een kier. Houtscherven en stukken van het slot vielen op de grond. De deur werd langzaam verder open geduwd. De Heer Langnek verscheen, en hij bleef afwachtend in de deuropening staan. Zijn lichaam gedeeltelijk in de duisternis gehuld.
Halflam keek niet om. Hij bleef naar het vuur staren.
“Vader.” Zei Mijnheer Langnek. De stem was luid en diep. Het boorde zich tot in de ziel van al wie het hoorde.
“Langnek.” Zei Halflam.
“Ik heb lang naar je gezocht.” Zei de figuur in de deuropening. “Je was haast onvindbaar.”
“Wat kom je hier doen, Sigmund.” Vroeg Halflam kortaf.
Hij bleef koppig naar de vlammen kijken.
“Ach vader,” begon Langnek.
“Spaar me je melige leugens.” Snauwde Halflam.
De man in de deuropening aarzelde. Dan zei hij: “Ik ben gekomen om je te vermoorden.”
Langneks lichaam stapte de kamer in. Toen zijn lichaam binnen was, stroomde de rest van hem ook naar binnen. Hij vulde de lucht van de kamer en kronkelende schaduwen gleden alle muren op. De ruimte werd bleker dan voorheen. Het vuur moest nu echt vechten om de kamer verlicht te houden. Langneks vreemde lange handen streelden over de tafelrand van één van de bureaus terwijl hij naar het vuur toe stapte. Hij veegde wat papieren de grond op.
“En nadat je me vermoord hebt. Wat dan?” Vroeg Halflam.
“De wereld.” Zei Meneer Langnek.
Hij stopte voor het vuur en stond nu naast de zetel, buiten de bloedcirkel. Halflam blies door zijn neus.
“De wereld, hè?” Zei hij spottend.
“Jazeker.” Zei Langnek.
“Wat weet jij van de wereld af? Als jij een gruwelijk monster bent - gevormd op deze wereld - hoe zou de wereld dan niet minstens even gruwelijk zijn als jij?”
“De wereld is niet gruwelijker dan ons.” Zei Langnek. “In feite, alles dat gruwelijk is aan de wereld, zijn wij. Jij hebt het zo gemaakt.”
Halflam was stil. Tezamen staarden ze naar het vuur.
“De laatste tekenen van je daden aan het verbranden?” Vroeg Langnek.
“De aarde zit vol met monsters.” Zei Langnek. “De meesten van hen heb ik gemaakt. Als jij de wereld probeert te vernietigen, dan zullen zij je tegenhouden.”
“Zullen zij dat doen?” Vroeg Langnek.
“Het zijn ook vijanden van de mens, maar ze kunnen niet leven zonder een wereld om te tergen. De wereld is van hen. Als jij de wereld van hen wilt wegnemen, zullen zij je doden.”
“Maar kunnen zij dat?” Vroeg Langnek. “Kan ik sterven, vader?”
Halflams gezicht vertrok van woede, maar hij bleef het vuur in staren. Hij sprak met furie in zijn stem:
“Je kan je niet inbeelden hoeveel horror ik werkelijk de wereld ingezonden heb. Als jij denkt dat je nog maar iets voorstelt te midden van mijn andere creaties. Je zal wat beleven!”
“Ach vader, je onderschat mijn verbeelding. En mijn kunnen.”
“Ik ben geen vader van niemand!” Brulde Halflam. “Welk plan je ook bedenkt, Zichtoog zal het zien gebeuren nog voor het gebeurt.”
“Dan zal hij zien hoe onvermijdelijk zijn lot is.”
Halflam lachte. “Je bent toch niet zo arrogant om te geloven dat je Zichtoog kan verslaan? Hij zal je atomiseren in één blik.”
“Hij is al lang blind.” Zei Langnek.
“Je vergeet ook de Splitser. Vandaag ontwikkelt hij zich nog, maar binnen het decennium zal hij zich onthullen. Tegen dan zal hij al over de hele wereld verspreid zijn. Je zal hem niet kunnen doden. Hij zal overal zijn!”
“Allerlei ongedierte is over de hele wereld verspreid. Dat maakt niet dat ze een bedreiging voor me zijn. Ik hoef de Splitser helemaal niet te doden als hij me toch niets kan maken.”
“En Sinister.” Zei Halflam. Zijn stem werd kalmer. “Sinister zal veel slimmer worden dan ik ooit was. Hij zal je verpulveren.”
Sigmund Langnek lachte fijntjes.
“Als hij werkelijk zo slim wordt, zal hij wijs genoeg zijn om voor mij te knielen en me te dienen.”
“Je bent roekeloos, Sigmund.” Zei Halflam.
Eindelijk wendde hij zich tot zijn creatie. De keurig geklede Sigmund Langnek had geen gezicht waar het zou moeten zijn. In plaats daarvan was er enkel het begin van een schijnbaar eindeloos lange hals tussen zijn schouders. Dat was waar Halflam naar keek. Hij schonk geen aandacht aan de rest; De kop en de traag golvende stukken nek die gewichtloos in de hoogte van de ruimte hingen.
“Je ziet het zelf nog niet,” Zei Halflam. “maar op een dag zal alles keren. En je zal aan me denken. Je zal de dag herinneren dat je me niet wou gehoorzamen.”
“Het lijkt wel alsof je ijlt.” Zei Langnek.
“Ik ben niet ziek.”
“Alle mensen zijn ziek. Zie je, sterfelijkheid is de ziekte die alle mensen doet ijlen. Iedere mens verliest alle reden vlak voor hun dood.”
“Poëtisch.” Grommelde Halflam. “Maar ik ijl niet. Zelfs na mijn dood zal je nooit van mij af zijn. Want de wereld zal nooit van mijn invloed verlost worden. Jaren lang heb ik de aarde in mijn wurggreep gehad. Ik heb de hele wereld angst aangejaagd, en wat je ook doet: de wereld zal mij blijven vrezen. Ik en mijn monsters. Niet jou. Al ben ik dood.”
“Je begint me te vervelen, vader.” Zei Langnek.
“De Wereldorde zal op je jagen. Het Satelietenrijk zal op je jagen!”
“Halflam!” Bulderde Langnek.
Zijn plotse imposante stem legde Halflam het zwijgen op. Halflam wendde zich weer tot het vuur.
“Ik ben nieuwsgierig.” Zei Langnek. “De manier waarop je hier zit. De zetel. Deze fraaie cirkel. Je hoeft niet te antwoorden maar: Heb je een valstrik voor me klaar gezet? Ga je me op één of andere manier terugpakken op het moment dat ik je wil doden?”
“Ik heb geen moeite meer gedaan om mezelf te beschermen.” Zei Halflam. “Ik weet wat je kan doen. Ik weet dat het zinloos is.”
“Hmmm.” Zei Langnek. “Ik had meer verwacht.”
“Ik heb de wereld al gevuld met valstrikken en listen. Op de één of andere manier zal ik je sowieso terugpakken. Maar niet hier. Niet nu.”
Halflam had een geamuseerde glimlach op zijn gezicht. De vlammen dansten in zijn ogen.
“Als het je maar rust geeft.” Zei Meneer Langnek.
Eén van zijn vreemde misvormde handen gleed zijn vest in. Hij nam er een revolver uit. Halflam keek er naar langs zijn ooghoek.
“Een pistool?!” Zei Halflam. “Zeg me niet dat je me gaat doden met zo’n barbaars ding. Negen kansen op tien slaagt het er toch niet in.”
Langnek bleef even staan met de revolver in zijn hand. Hij aarzelde.
“Weet je wat?” Zei hij. “Je hebt gelijk.”
Hij liet de revolver vallen. Zijn nek bewoog en de luchtverplaatsing zond alle losse papieren de lucht in. Boeken vielen uit de rekken. Langneks kop kwam neer uit de lucht. Halflam keek op en in een flits zag hij nog net de verwrongen grijns van Langneks echte gezicht. Hij werd vast gegrepen. Zijn beenderen kraakten toen de grote kiezen dichtsloegen en hem verpulverden. Het monster trok Halflam uit zijn zetel, de lucht in. In één hap slokte Sigmund Langnek hem naar binnen.
Het vuur wakkerde en ging uit. De kamer verduisterde en er was niets meer. Enkel de geluiden van dwarrelende papieren en de slome voetstappen van Meneer Langnek die de kamer weer verliet.
