#schollebos

In de zachte adem van de avond waar het water langs riet fluisterten bomen hun verhalen dragen in een taal die niemand ziet,staan wij tussen het groen stilde lucht nog warm van zonzijn kleuren gevangen in touw en hoop, klaar voor een reis door blauwe luchten.De eerste ballon, vol van verlangen, droeg stil ongezegde woorden, de tweede, zwart als verre de nacht,hield de dromen nog even vast.Handen…

In het ochtendlicht ritselt stilte, waar takken spiegelen in de slinger van het water, en zonnevlammen het wolkenspel kleuren met penseelstreken van roze en goud.Rimpels trekken sporen langs het oppervlak - een eendenpaar steekt voorzichtig over tussen drijvende bladeren, waar de dag zichzelf losweekt uit de nacht.De lucht ontvlamt, als welkomstgroet,vol vuur en tintelende hoop, terwijl het bos…

Pieters Daglicht over Denkdingen Ik wandel vaak door het Schollebos. Een stukje rust in een wereld die steeds harder lijkt te schreeuwen. Maar tegenwoordig voelt het daar soms alsof ik in een oorlogsgebied wandel waar het leger bestaat uit verveelde personen met te veel energie en te weinig huiswerk. Routebord omvergetrokken. Prullenbak aan gort. Bankje in brand. En ik maar denken: “Was dit wat…

Pieters’ Daglicht over Denkdingen Het is zo’n zondagmiddag die eigenlijk al begint als zaterdagavond, maar dan met minder ambitie. Augustus, warm, plakkerig, en een luchtvochtigheid die het humeur van de kamerplanten zichtbaar aantast. De wind doet zijn best het riet aan de waterkant te laten ruisen — het klinkt als een zacht gesprek tussen oude vrienden. Pieter en zijn lief zitten op het…

In herfstkleuren gestoken Treuren bomen en struiken Rond de stille getuige Van een anonieme sloop Grotesk is de domheid Van voldoening te vinden In met agressief geweld Uit verveling te vernielen Bevredig niet jouw leegte Met onzinnige dwaasheid zoek liever een bestaan In echt plezier en trots

Op zomaar een zondagmorgen in de herfst | 1 november 2020