Bizim en önemli sorunumuz gözümüze batan hatalar mı yoksa ruhumuzu daraltan insanlar mı? Hatalar bir şekilde telafi edilirken insanlar bir şekilde düzelir mi?...

Bazen sırt çantanı omuzlarına takıp, evden çıkıp, evim dediğin yerden uzaklaşmak istersin. Anılarını bırakmak istersin. Oysa anıların senin her zaman yanındadır, onları istesen de bırakamazsın. O işler evim dediğin yerden ayrılınca bitmez. Sen sadece kendini kandırırsın, dünü değiştirebileceğini sanan insanlar gibi. Aslında sende haklısın, ruhun dört duvar arasında hapsolmamalı. Sen evinden uzaklaşarak ruhunun özgür olacağını düşünüyorsan, bil ki yanlış düşünüyorsun demektir. Ruhunun sana ihtiyacı var. Kendini tanısan, sevsen, o evden uzaklaşmana bile gerek kalmaz. Biliyorsun. Değil mi?

Gün geçtikçe insanlarla konuşma isteğimin azalması, her aktiviteyi tek yapma isteğim hatta instagram hesaplarımı kapatıp silmem bana neler oluyor böyle yeni bir ben mi doğuyor yoksa, yaşadıklarımın kırıntılarıyla...

Gülüşlerimiz var sonsuza ulaşacak, hayallerimiz var bir dönme dolabın en üstüne uzanacak,  inadımız var bir keçinin boynuzunu kıracak. Kalbimiz var kayayı anımsatacak, ruhumuz var yıldızlarla taşacak, duvarlarımız var kolay kolay aşılamayacak...

Bu boş dünya üzülmeye bile değmez.