#publicystyka

I to dosłownie. AI było hitem ubiegłego roku. Dziś wzbudza obawy znacznie mniejsze, choć nadal w wielu, w tym również we mnie, dochodzi do głosu to samo co wcześniej pytanie — dokąd to wszystko prowadzi? I choć o sztucznej inteligencji mówić dziś nie mam zamiaru, to tematyka, którą podejmuję, jest do niej mocno zbliżona. Nie jest to typowy jak na tę stronę wpis, jednak myślę, że to dobre dla…

Nowy numer Stonerka już jest! Ale masa dobrego! Będzie czytane! Jest w czym wybierać, a najlepiej przeczytać WSZYSTKO 😃 Też mam tam mały wkład.

Zapraszam do czytania:

PUBLICYSTYKA – Przyćmiony urok kandelabra. Rozważania o czarnej magii, archetypie Gorgony i pogańskich źródłach chrześcijaństwa na marginesie „Malpertuisa” popełniony przeze mnie 🙂

O ,,Nieskończoności" można by rozpisać się naprawdę bardzo szeroko, bez względu na dziedzinę nauki, ba, dziedzinę życia, w której występuje, i w której jest ona odczuwalna. Zastanawiać może jej głęboka natura, to czy przykładowo jest ona parzysta lub nieparzysta, a może taka i taka jednocześnie. Otóż nieskończoność nie jest ani parzysta, ani nieparzysta. To nie jest liczba w zwykłym sensie i nie podlega prawom arytmetyki. Gdyby było inaczej, popadlibyśmy w różnego rodzaju sprzeczności. Jeśliby nieskończoność była nieparzysta, to jej dwukrotność byłaby parzysta. Ale w obu przypadkach to jest ta sama nieskończoność! Dziwne, co nie? Tak więc przypisywanie nieskończoności parzystości lub nieparzystości nie ma sensu. Ach, ta nieskończoność, potrafi zamącić w głowie... A to jeszcze nie koniec.

Niektóre z najdziwniejszych aspektów nieskończoności ujawniły się w drugiej połowie XIX wieku dzięki badaniom Georga Cantora nad teorią zbiorów. Cantora interesowały szczególnie nieskończone zbiory liczb lub punktów, takie jak zbiór {1,2,3,4, ...} wszystkich liczb naturalnych lub zbiór wszystkich punktów prostej. Zdefiniował ścisły sposób porównywania wielkości nieskończonych zbiorów i odkrył, ku powszechnemu zdumieniu, że niektóre nieskończoności są większe od innych.

#Felieton: Źródła pisania #pisanie #dokawy #literatura

Skończyłem Kult Łukasza Orbitowskiego oraz Kroniki opętanej Artura Nowak. Obie książki już wkrótce zrecenzuję. Szkice w notatniku już mam, pozostaje tylko przygotować teksty. Coś mi w tym przeszkodziło. Moja Żona przyniosła mi kolejny tom Dzienników Jerzego Pilcha. Zacząłem czytać i myślę, że jest to lektura pełna melancholii. Od dłuższego czasu mam wrażenie, że ten autor żegna się…