2. Waarom was Lautréamont een provocerende schrijver?
Referentie
Lawlor P.M., (jaar van uitgave onbekend), Lautréamont's Outrageous Text: Language as Weapon and Victim in the Chants de Maldoror, geraadpleegd op 26-03-2017, https://journals.ku.edu/chimeres/article/view/6432/5849 (.PDF bestand bladzijde 4)
Plaatskenmerk
.PDF bestand via internet
Extract
“Indeed, study of the work 's internal structure reveals that, far beyond the unspeakable images, events, and construction that characterize the work, it is Lautréamont's language, his manipulation (use and abuse) of language that is the work's most outrageous element. It is not merely what he says but how he says it;…”
Creatief commentaar
Ik heb dit extract gevonden omdat ik opzoek ben gegaan naar wat Lautréamont voor teksten schreef die Hijikata aanspoorden om Butoh te maken zoals te lezen in mijn vorige blog. Tijdens het zoeken vond ik dit stukje tekst. Een letterlijke vertaling is dat het taalgebruik, het manipuleren (gebruik en misbruik) van de taal, van Lautréamont het werk buitensporig en schandelijk maakt. Het gaat niet om wat hij zegt, maar meer om hoe hij het zegt. Als ik dit terugkoppel naar de dans lees ik de tekst als volgt; Het gaat er niet om wat het thema of de inhoud van de dans is, maar om hoe het wordt weergegeven in het lichaam. Deze weergave zorgt voor een reactie bij het publiek.
Dit vind ik een heel interessant gegeven aangezien ik gewend ben dat er eerst een thema wordt gekozen en hier vervolgens dans op wordt gemaakt. Nu is dit nog steeds het geval, maar nu gaat het veel minder om het gevoel bij een onderwerp en veel meer om de weergave van het onderwerp. Dit stuurt het maakproces enorm. Ik denk dat de maker hierdoor constant rekening moet houden met hoe het effect van de inhoud zo groot en interessant mogelijk kan worden gemaakt voor het publiek.
Wel vraag ik me hierdoor meteen af hoe modernisten dit dan hebben gedaan? Veel van hen hebben reactie opgeroepen bij het publiek, maar werkten juist niet vanuit uiterlijk. Daarbij was het publiek niet van belang. Het ging om wat zij zelf wilde maken en doen met de kunsten. Wat hebben zij gedaan in hun proces om vanuit het gevoel te werken, maar toch reactie op te roepen? Of was het puur een reactie omdat het anders dan gewend was?
