Ito ang pagtatapos ng isang kwentong kailanman ay di nagsimula. Tinuldukan na ang pangungusap habang sinusulat pa lamang ang unang salita. At tanging “paalam” ang iniwan sa puso mo'ng nagnanais ng kalinga.

Patawad sa mga salita'ng kailanman ay di ko nabigkas. Patawad sa di ko pakikinig sa iyong katahimikan. Patawad sa pag-iwas at pagbabalewala sa pagsigaw ng puso na “mahal kita”. Patawad sa aking unti-unting paglayo sapagkat ito lang ang solusyon na nararapat; At di ang iyong pagmamahal. Hindi ako karapat-dapat sa anumang pag-ibig na ‘yong alay, 'Di dahil sa hindi ko gusto ngunit mali ito simula’t simula pa lang. Ito na ang hangganan ng ating “walang hanggan”.

Lumayo ako di lang dahil nasaktan ako

Lumayo ako di lang para mamis mo ako

Lumayo ako di lang dahil natakot ako

Lumayo ako di lang dahil sa natalo ako

Lumayo ako para bigyan ka ng panahon

Lumayo ako para bigyan ka ng pagkakataon

Lumayo ako para ikaw ay makabangon

Hindi ko ito ginusto.

Hindi ko kayang ipilit ang sarili.

Hindi ko alam kung bakit and dating malalim at mahugot na pagtingin ay biglang naglaho na parang bula.

Hindi ko lubos maintindihan.

Hindi ako naging malungkot sa mga oras na kasama kita.

Pero bakit? Bakit biglaang nag-iba ang takbo ng tibok ng aking puso?

Hindi ko sinasadya.

Hindi mo ito kasalanan. Sigurado ako.

Hindi ikaw ang may mali.

Hindi ko lang mahanap ang sarili sa mga araw na nagdaan.

At hindi ko ito lubos maintindihan.

Kaya’t ako’y lalayo na lamang.

Patawad.

Ayaw kitang saktan pero mas masasaktan ako dahil masasaktan kita kung magtatagal pa ito.

Gusto kitang pakawalan na kahit alam kung ayaw mo pa.

Masakit.

Nakakainis.

Nakakabobo.

Pero kailangan kitang iwan at layuan.

Pero bakasakaling mahanap ko ang mga sagot sa mga bagay na hindi ko maintindihan;

Tatanggapin mo kaya ako muli? Aantayin mo ba ako? O iintindihin mo na lang ang paglayo ko at patuloy kang mamumuhay?