I’ve learned the backroads of his heart by heart.

Every sharp turn, every pothole of pain he refuses to speak about—I feel them all. I sit there quietly, hands folded on my lap, as the noise of the engine drowns out the things I never say. I’ve watched him drive toward a place I don't belong. I’ve memorized the way his fingers grip the steering wheel when he's lost in thought, the way he smiles when he talks about the things he's excited about.

He lets me ride beside him, but I know I’m not the finish line. I'm just a detour. A comfort on cold nights, a voice that answers when no one else does. The music he plays isn’t for me; it’s for someone he hopes to find soon. Still, I sing along—quietly—just to stay part of the moment.

Sometimes he glances over, and for a second, I pretend I’m the one. I pretend I’m not just the silence that fills the space between where he’s been and where he’s going.

But I know. I’m the passenger. Not the reason he started the engine.

At sa punto na hindi ko na kaya ang sakit

Doon ko naisip na kailangan ko na talagang bumalik

Hindi doon sa tao na sa akin ay nanakit

Pero sa Kaniya na sa aki'y handang yumakap nang mahigpit

At dahil Siya ang unang lumapit

Pagkakataong kailangan ko ay aking nakamit

At nakayanan kong itulog nalang yung sakit

Dahil alam kong kasabay ng paglipas ng oras

Ang puso ko'y maghihilom din

At dahil pag-ibig ni Hesus ay aking nabatid

Ang iniibig kong mapanakit ay napagdesisyunan ko nang ihatid

Doon sa lugar kung saan siya magiging masaya

Ay ang lugar din kung saan ako naman ay magiging malaya

Sa wakas ay natanggap kong hindi tayo pwede dahil sabi niya

Para sa 'kin daw hindi lang puro kilig at tawanan

Mayroon ding desisyon at paninindigan

Isang mahaba at makulay na panaginip

Masalimuot na kwento, mabigat sa dibdib

Ngunit pagkatapos ng mahabang dilim

Sa yakap Niya ako ay nagising

May bagong umaga na sa akin ay dumating

Lumalapit, lumalapit sa 'yo

Sana ako'y patawarin mo

Lumalapit, lumalapit sa 'yo