Paano ko ba sisimulan? ‘Di batid kung bakit ngunit naririto na naman ako sa lusak na buong akala ko’y akin nang natakasan. Lugmok na lugmok. Nilalamon paunti-unti ng mga anino na ‘di na kaya pang puksain ng mga katiting na kislap na naririto sa aking puso.

  Baka nga tama sila. Baka nga tama na ang problema talaga ay nasa akin, sinta. Baka nga, pilit akong naghahanap ng mga nilalang na sa tingin ko’y sa akin ay bubuong tunay, ngunit sa paglao’y mas wawasak pa pala ng aking buong kaluluwa. Baka nga tama sila. Baka nga wala lang akong tiwala sa aking sarili, na, kaya n’ya din namang buuin ako kahit walang tulong ng sinuman. Baka nga, baka tiwala lang talaga ang kulang.

  Pero bakit ganito? Gabi-gabi akong nag-iisip, lumuluha’t nakatingala sa kisame ng aking silid; naghahanap na naman ng sagot. Mga sagot na kahit anung gawin ay ‘di magagawang ma-arok ng aking mumunting puso.

  Putangina. Ano ba’ng nagawa kong masama? Bakit palagi na lamang akong sobra? Bakit habang lumalalim ang pagsinta’y duon naglalabasan ang mga halimaw na nagsisilbing anay na pupuksa sa mga magagandang simulaing inuumpisahan? Pagal na mga mata ko kakaiyak. Lalamuna’y paos na kakadasal. Kakadasal sa mga bagay na ninanais ng puso ngunit ni isa’y walang natupad. Binigo lamang at pinaasang bandang huli’y may ningning na matatagpuan sa likod ng mga madidilim na ulap.

Gulagulanit na ako, ‘di ka pa ba masaya?

  Ang mga anino mo gabi-gabi ang naglalaro sa aking panaginip, mga larawan ng iyong mga ngiti at sandamukal na pag-ibig na sa katotohana’y kabaligtaran ang mga nangyayari. Minsa’y napa-isip ako, siguro’y mas maganda kung habang buhay na lamang akong hihimbing, irog ko. Baka doon ay mas maramdaman kong totoo’t may halaga ako.

  Nalulunod muli, wala bang sasagip? Wala bang maglalakas loob na sumugal? Na kahit malunod man, ang mahalaga’y nasalba ako mula sa tiyak na pamamaalam. Sana kahit isang beses ay magkaron naman. Pagkat sawang-sawa nang sumagip ang mahina kong katawan. Kaya sana naman, kahit sa unang pagkakataon, ako naman.

Asan na naman ba tayo? Tila nasanay nang lugmok na lugmok at halos hindi na mapakikinabangan pa. Sino nga ba ang may sala kung bakit gan’to na naman? Ako ba o sila?

  Ako, na patuloy pa ring kumakapit kahit wala nang kahihinatnan. Pilit kinakapitan ang laso kahit ilang ulit nang naitakda ang pagbitaw.

Ako, na may napakagandang paraisong paulit-ulit na binubuo sa kalooban, kung sa’n may layang hawakan ang iyong mga kamay; mahalin at pag-ingatan, na parang esmeraldang nasisinagan ng araw; nagniningning, kumikintab.

Ako, na palaging naririto, na kahit ilang ulit nang itinaboy ay babalik at babalik pa din sa tunay na ninanais nitong puso.

  Sino nga ba?

  Pamumulaklakin ang mga hasmin sa iyong dibdib ngunit pagdating sa dulo’y maglalaho ang pagsinta’t matutuyot. Saglitang humalimuyak, na animo’y nasa isang mamahaling hardin. Labis ang samyo, tumatatak sa puso.

Lulunurin sa mga salitang mag-iiwan ng marka sa puso ngunit paglao’y mabubura ng mga luhang paulit-ulit na pumapatak sa mga mata t’wing gabi’y kakagat na.

Ibibigay ang bahagharing kulay ay sagad sa tingkad ngunit sa paglipas ng mga araw ay kukupas din. Parang usok na tatangayin din ng hangin.

  Pagkat sa tulad ko’y wala din namang magtatagal at mananatili. Wala ni isang magnanais gamitin kanilang mga balaraw upang puksain ang mga bakawan na bumabalakid sa kalooban. Masakit isipin ngunit totoo, hindi lahat ng mga makukulay na ulap na isip ay binuo’y nagkakatotoo.

  Ako ba ang mag sala o sila?

Sila, na may lakas ng loob upang umatras, upang buhusan ng sandamakmak na tubig ang lagablab ng apoy sa dibdib. Hanggang mapuksa, hanggang walang matira kahit katiting na liyab.

Sila, na patuloy akong iniiwanan kahit napakadaming rason ang aking handang ibigay para lamang maging wasto ang lahat.

Sila, na hindi matanaw ang kislap na paulit-ulit kong binabanggit sa aking mga katha.

  Nalunod, natutong lumangoy at ngayo’y sumasabay na sa alon.

Tinanggap ang katotohanang noo’y ‘di magagawang ma-arok.

  Pagkat, ako lamang. Ako lang.

Ako na tanging magtatanggol sa akin. Ang may lakas ng loob upang gamitin ang balaraw upang puksain ang mga bakawang patuloy na nagpapadilim sa aking dinaraanan. Ako na magdudulot ng bahagharing kay ningning sa sarili pagkatapos ng ulan at, ako na magpapaliyab sa noo’y napuksang lagablab sa kalooban.

Ako lang at wala nang iba pa.

  Ngunit aking aaminin, mayroon pa ring lungkot sa damdamin. Na kahit ilang ulit kong isigaw ang mga salitang magpapatatag sa dibdib, pagdating ng gabi’y ako pa din ang sawi.

Hindi na yata magagamot pa ang sugat rito sa akin. Tila hindi na gagaling at, habambuhay mamumuhay sa pighati.

____

(3) ALITAPTAP: Mga Kislap na Itinatak, Alas Dos y Media.

UNPUBLISHED ENTRY

Written circa 2018 / Laguna, PH

Suggested Song: Falling by Harry Styles

Nalulunod muli sa mga paulit ulit na pangakong binibitawan, sa mga matatamis na salitang pinapakawalan ng mga mapupulang labing batid mong hindi ko mahihindian. Tunay bang lahat ng iyan o sadyang marupok lang talaga kaya paulit ulit ring nahuhulog sa mga patibong mo na dinaraan sa mga mabubulaklak na titik at letra?

May tanong ang dibdib, nadarama mo rin kaya ang payapang dulot mo sa akin? Na sa twing magpapalitan tayo ng mensahe, tuwing gabi, ay, umiikot ka rin ba sa kama habang kinikilig?

Bumibisita rin kaya aking wangis sa iyong mga panaginip habang magkahawak ating mga kamay at nakatingala sa langit?

Inaatay ang mga bulalakaw upang humiling, sa ilalim ng itim-bughaw na kalawakan habang nakasandal ka sa akin.

O baka sinasakyan mo lamang ...

Baka di mo lamang nais na puso ko'y mabasag na naman.

Naghihintay ako ng kasagutan, kaya mo bang idura sa akin ng diretsahan?

Pagkat sa totoo lang, ninanais kita. Tinatangi ka nitong dibdib na kahit ilang ulit nang bulyawan ng isip na "ibalibag mo na sya palabas" ay hindi magawa, pagkat, ikaw ay tinatangi ko nga.

Hatid mo'y ligaya, sandamakmak na bahagharing ako lamang ang nakakakita. Mga bituin ay sumasayaw sa kalangitan sa twing tatama ang iyong tinig sa aking tenga, sinasabayan ng buwang matingkad na kasama ko'y ngumingiti rin ng sobra sobra.

Ganyan ka ka espesyal

Sa akin ay ganon ka rin ba?

Sa akin ay kaya mo rin bang sumugal?

Baguhin ang oras ng pagtulog upang makausap ka ng mas matagal?

Kaya mo ba?

Pretty short and straightforward. I don’t promote self-harm, just unfolding another story.

Listening to Demi’s newly released song “Anyone” brought back so many memories—my episodes and all the struggles. Overdosing, slashing my wrists, rejections, heartbreaks, eating disorders and a lot more mental issues I choose not to talk about.

I feel so alone. I try to act careless and resilient, but I’m still not okay.

I only have myself. I deal with my own problems alone, everyday. I cry in the bathroom so hard at night, wipe away the tears and act like nothing happened as soon as I walk out.

I wish you could understand that throwing rocks at my walls instead of letting me live my life is so hard. It’s caused so much damage to my mental and emotional state.

I have “friends” I can vent to but I’m not their real friend. My only friend is myself, a child inside me who is healing—damaged, but still rising.

(photo from Nadine Lustre’s instagram)

**alam kong di ito makakarating kay Nadya, kaya sa inyo ko na lamang ihahandog ang emosyong aking nadama habang pinapanood ko ang "ULAN"****

— Isa na namang pelikula mula kay Bb. Irene Villamor; isang pelikulang tumatalakay sa iba't ibang klaseng pag-ibig. Ngunit, mas nangibabaw sa akin ang pinaka importanteng uri nito (bukod sa pag ibig sa Diyos) at yaon ay ang 'pag-ibig para sa sarili'.

Para kay Maya, Nais kong malaman mo na di ka nag-iisa, pagkat gaya mo ay marami na din akong inibig at pinaglaanan ng panahon at oras; binuhos ang lahat ng makakaya mapatunayan lamang na wagas at puro ang pagsinta.

Maya, natutuwa ako kung paano ka pinatatag ng mga sakit na dulot ng mga pagtitinginang di natuloy; nakita ko kung paano ka hinubog ng mga ito.

Maya, ikaw ay espesyal. Pagkat tinuruan mo ako sa kakarampot na oras na nakilala kita kung paano ang maging matatag, na imbis na lumuha gaya ng langit tuwing umuulan ay hayaan na lamang ang mga tubig na nagmumula sa ulap na tangayin ang mga lungkot at pighating nadarama. Salamat Maya, Salamat.

Marami mang nawala sa ating buhay sa pagdaan ng tag-ulan at tag-araw, ngunit ang mas mahalaga'y natuto tayo kasabay ng papalit-palit na panahong naganap.

Maya, ikaw ay ako; nadarama ko yaon. Pagkat gaya mo, ngayon, ay mas mahal ko na ang aking sarili. Kasabay ng pagpatak ng ulan ay nadiligan ang nanunuyong puso; na noo'y naiga bunsod ng walang katapusang tagtuyot na dulot ng mga pansamantalang nilalang na inibig ko.

Naniniwala ako na ang pag-ibig sa sarili ay di tututulan ng langit. Di gaya ng mga tikbalang na sa t'wing mag-iisang dibdib ay naghihimutok ang mga ulap kahit tag-init.