#hugotpost

Naghihintay 

Humihikbi't mata'y kay tamlay 

Paano ba maipababatid 

Ang pag-ibig na umusbong rito sa akin? 

Ipo-ipo'y patuloy na tinatangay 

Mga pag-asang nabuo sa akin sa paglipas ng mga araw 

Unti-unting ginugunaw ng bagyo 

Ang pagkakataon upang baka sakali'y humimbing sa piling mo 

Umaasa 

Kumakapit sa nadaramang walang kasiguraduhan 

Sa mga paru-parong kumikintab t'wing maglalaho na ang araw 

Sa tinig mong hatid sa tenga'y musika 

Sa mga alitaptap na dulot ay ningas sa paligid sa t'wing dilim ay kakagat na Sa'yo 

Sa'yo lamang 

Ipo-ipo'y nariyang muli 

Kinakain ang ligaya't pinapaltan ng pighati 

Bakit ganito giliw? 

Ikaw lamang ang nais ko ngunit ka'y hirap mong makamit 

Handa ka namang ipagtanggol 

Maging ang pag-ulan ng balisong ay aking susuungin para sa iyo 

Ngunit bakit ganito? 

Tila kay taas mo't 'di magagawang abutin ng nilalang na tulad ko? 

Umaasa 

Kumakapit sa apoy na iyong dulot rito sa kalamnan 

Sa mga kulay na dulot mo sa akin 

Sa mga bagong kinang na nabubuo sa t'wing ikaw sa aki'y ngingiti 

O, masasagip mo kaya? 

Ang tindi ng hampas ng alon ng pagnanais kong makasama ka'y magagawa mo rin bang sa aki'y ipadama? 

O baka ako lang? 

O baka ako lamang ang natatanging nag-iisip na may bukas tayong dalawa? 

'Wag mong iwang nakabinbin 

Iyan ang hiling habang nakatingala sa mga bituin 

Mata'y paulit-ulit na ipinipikit 

Pinipilit alalahanin ang mga panahong ka'y kinang 

Lubos ang kintab kung sa'n ako'y sayo't ikaw ay akin lamang 

Umaasa ang puso 

Umaasa sa iyo na 'di mo susunugin ang bawat parte nito 

Ngunit baka ako nga lang talaga 

Baka ako lamang ang paulit-ulit na bumubuo ng paraiso sa isipan 

Pugad na ako lang ang may alam 

Kung sa'n ang mga tauha'y 'di maaaring magtapo kahit na sa kakaunting oras 

Baka nga 

Baka umaasang lamang ang puso 

Umaasang may habambuhay tayo 

Kung sa'n malaya kang mahahagka't mahahawakan ang mga kamay mo 

Ngunit 'di na ko magtatagal 

Bibitiwan ang laso pagkat buong kaloob-looba'y pagal na 

Ito na ang wakas, pahimakas 

Sa isang istoryang wala na namang bukas 

____

(1) ALITAPTAP: Mga Kislap na Itinatak, Alas Dos y Media.

Minsan, isang pagkakataon

Habang ang ulan ay sagad sa pagbuhos, natagpuan kita

Sa gitna ng mga alon ng pangamba’t pagkakaligaw, nahanap ka

Umangat sa karamihan

Nag-ningning sa dagat ng mga huwad at mapagsamantala

Ikaw, umiilaw

Gumabay sa mga gabing kay dilam at kay panglaw

  Nag-isa mga kaluluwa

Sa daan-daang gulo-gulo, ikaw ang naging kalma ng puso

Ikaw lamang,

Ang nagdulot ng melodiya sa tahimik kong mundo

Labis ang saya at tila sa mga ulap ay handa nang humimbing ng todo

  Ngunit habang may mga alpa at gitarang tumutugtog,

Sa kalagitnaa’y ninakaw ka

Naglaho’t ‘di na muling nasilayan pa

Hanggang sa,

Hanggang nagbalik muli ang mga diablo at katahimikan ang s’yang umugong

Nakakabingi,

At tila pagtulog na lamang ang naging susi;

Upang tumakas,

Upang lungkot sa isipa’y mawaglit

  Nagtiis, umiyak ng labis

Napagod; napagtanto, hanggang pagtingin ay napanis

  Pinatatag, binago;

Binago ng katahimikang noo’y namayani sa aking mundo

Naligaw, natagpuan

Ang indak na kay kulay, sa kaloob-looban ng dibdib ko nahanap

  Binago ang bawat kulay na natatanaw

Sinilaban bawat takip upang katawa’y mas masilayan

Mula puti’t asul ako’y naging itim at pula

Mula payapa, mundo ko’y napuno ng iba’t ibang musika

Madilim, mas uhaw

Kayang ipamalas buong kaluluwa

  Balat ang naging pansalag sa habagat

Balat rin ang magiging bala sa mga salitang dulot ay sugat …

  Ulan na nama’y bumubuhos

Sa bawat patak nito sa aki’y bagong ningning ang dulot

Kakaibang tugtog

Mas maingay, mas mapangahas at mas totoo

  Sumasayaw na muli sa indak na dulot ng dibdib

Kasama ang panibagong balat na handang ibalandra sa hangin

Mas matibay, hindi na kaya pang buwagin

Paano ko ba sisimulan? ‘Di batid kung bakit ngunit naririto na naman ako sa lusak na buong akala ko’y akin nang natakasan. Lugmok na lugmok. Nilalamon paunti-unti ng mga anino na ‘di na kaya pang puksain ng mga katiting na kislap na naririto sa aking puso.

  Baka nga tama sila. Baka nga tama na ang problema talaga ay nasa akin, sinta. Baka nga, pilit akong naghahanap ng mga nilalang na sa tingin ko’y sa akin ay bubuong tunay, ngunit sa paglao’y mas wawasak pa pala ng aking buong kaluluwa. Baka nga tama sila. Baka nga wala lang akong tiwala sa aking sarili, na, kaya n’ya din namang buuin ako kahit walang tulong ng sinuman. Baka nga, baka tiwala lang talaga ang kulang.

  Pero bakit ganito? Gabi-gabi akong nag-iisip, lumuluha’t nakatingala sa kisame ng aking silid; naghahanap na naman ng sagot. Mga sagot na kahit anung gawin ay ‘di magagawang ma-arok ng aking mumunting puso.

  Putangina. Ano ba’ng nagawa kong masama? Bakit palagi na lamang akong sobra? Bakit habang lumalalim ang pagsinta’y duon naglalabasan ang mga halimaw na nagsisilbing anay na pupuksa sa mga magagandang simulaing inuumpisahan? Pagal na mga mata ko kakaiyak. Lalamuna’y paos na kakadasal. Kakadasal sa mga bagay na ninanais ng puso ngunit ni isa’y walang natupad. Binigo lamang at pinaasang bandang huli’y may ningning na matatagpuan sa likod ng mga madidilim na ulap.

Gulagulanit na ako, ‘di ka pa ba masaya?

  Ang mga anino mo gabi-gabi ang naglalaro sa aking panaginip, mga larawan ng iyong mga ngiti at sandamukal na pag-ibig na sa katotohana’y kabaligtaran ang mga nangyayari. Minsa’y napa-isip ako, siguro’y mas maganda kung habang buhay na lamang akong hihimbing, irog ko. Baka doon ay mas maramdaman kong totoo’t may halaga ako.

  Nalulunod muli, wala bang sasagip? Wala bang maglalakas loob na sumugal? Na kahit malunod man, ang mahalaga’y nasalba ako mula sa tiyak na pamamaalam. Sana kahit isang beses ay magkaron naman. Pagkat sawang-sawa nang sumagip ang mahina kong katawan. Kaya sana naman, kahit sa unang pagkakataon, ako naman.

Asan na naman ba tayo? Tila nasanay nang lugmok na lugmok at halos hindi na mapakikinabangan pa. Sino nga ba ang may sala kung bakit gan’to na naman? Ako ba o sila?

  Ako, na patuloy pa ring kumakapit kahit wala nang kahihinatnan. Pilit kinakapitan ang laso kahit ilang ulit nang naitakda ang pagbitaw.

Ako, na may napakagandang paraisong paulit-ulit na binubuo sa kalooban, kung sa’n may layang hawakan ang iyong mga kamay; mahalin at pag-ingatan, na parang esmeraldang nasisinagan ng araw; nagniningning, kumikintab.

Ako, na palaging naririto, na kahit ilang ulit nang itinaboy ay babalik at babalik pa din sa tunay na ninanais nitong puso.

  Sino nga ba?

  Pamumulaklakin ang mga hasmin sa iyong dibdib ngunit pagdating sa dulo’y maglalaho ang pagsinta’t matutuyot. Saglitang humalimuyak, na animo’y nasa isang mamahaling hardin. Labis ang samyo, tumatatak sa puso.

Lulunurin sa mga salitang mag-iiwan ng marka sa puso ngunit paglao’y mabubura ng mga luhang paulit-ulit na pumapatak sa mga mata t’wing gabi’y kakagat na.

Ibibigay ang bahagharing kulay ay sagad sa tingkad ngunit sa paglipas ng mga araw ay kukupas din. Parang usok na tatangayin din ng hangin.

  Pagkat sa tulad ko’y wala din namang magtatagal at mananatili. Wala ni isang magnanais gamitin kanilang mga balaraw upang puksain ang mga bakawan na bumabalakid sa kalooban. Masakit isipin ngunit totoo, hindi lahat ng mga makukulay na ulap na isip ay binuo’y nagkakatotoo.

  Ako ba ang mag sala o sila?

Sila, na may lakas ng loob upang umatras, upang buhusan ng sandamakmak na tubig ang lagablab ng apoy sa dibdib. Hanggang mapuksa, hanggang walang matira kahit katiting na liyab.

Sila, na patuloy akong iniiwanan kahit napakadaming rason ang aking handang ibigay para lamang maging wasto ang lahat.

Sila, na hindi matanaw ang kislap na paulit-ulit kong binabanggit sa aking mga katha.

  Nalunod, natutong lumangoy at ngayo’y sumasabay na sa alon.

Tinanggap ang katotohanang noo’y ‘di magagawang ma-arok.

  Pagkat, ako lamang. Ako lang.

Ako na tanging magtatanggol sa akin. Ang may lakas ng loob upang gamitin ang balaraw upang puksain ang mga bakawang patuloy na nagpapadilim sa aking dinaraanan. Ako na magdudulot ng bahagharing kay ningning sa sarili pagkatapos ng ulan at, ako na magpapaliyab sa noo’y napuksang lagablab sa kalooban.

Ako lang at wala nang iba pa.

  Ngunit aking aaminin, mayroon pa ring lungkot sa damdamin. Na kahit ilang ulit kong isigaw ang mga salitang magpapatatag sa dibdib, pagdating ng gabi’y ako pa din ang sawi.

Hindi na yata magagamot pa ang sugat rito sa akin. Tila hindi na gagaling at, habambuhay mamumuhay sa pighati.

____

(3) ALITAPTAP: Mga Kislap na Itinatak, Alas Dos y Media.

Nakatulala, 

Heto na naman 

Nakatingin sa kawalan 

Mga luha'y walang tigil sa pagpatak 

Hindi batid kung kailan tatahan

Mga wasak na parte ng kahapo'y nariritong muli 

Minumulto ang ngayon nang paulit-ulit 

Walang katulad na kidlat sa damdamin ang hatid 

Puso'y 'di na makaka iwas pa sa sakit

Bakit ganito? 

Naririto na naman ako sa lusak na iniwasan ko noon 

Lugmok na lugmok at kaloob looba'y basag-basag 

Ang dating matapang tila ngayo'y naduduwag

Mga pakpak na pinatibay ng panahon ngayo'y bali-bali na rin 

Maging mga tadyang ay 'di na mapakikinabangan pang muli 

Upang salubungin ang ipo-ipo 

Upang salagin ang ulan at mga bagyo

Bakit ganon? 

Bakit natunaw ang pagsuyo?

Kumapit sa iyo 

Sa mga pangakong binitiwan natin noon 

Gabi-gabi nilang minumulto ang payapa 

Gabi-gabi ring bumabaha sa aking kama

Binigay mo sa akin ang buwan 

Pinaramdam ang init ng tala 

Ngunit sa isang iglap ay naglaho silang lahat 

Nawalang parang bula 

Hanggang ako'y naiwan na ngang nakatulala

Kay raming tanong 

Ngunit mas pinili kong sa sarili hanapin ang sagot 

Hanggang isang gabi aking napagtanto 

Mga bagay-bagay na sa isip ay gumugulo

Siguro'y hindi talaga para sa isa't isa 

Kaya 'di na rin dapat siguro ipilit pa 

Aking tatanggapin nang maluwag sa dibdib 

Katotohanang hindi ako sayo't 'di ka rin akin

Ang tadhana ang may gawa, s'ya ang salarin kaya't mga kalawakan nati'y nagsalpukan nang matindi. Naniniwala akong nakaplano ang lahat, nakaplano ring iwanan mong kong nag-aabang. Ngunit walang sama ng loob pagkat, bawat nilalang na lumilihis ay isang paalala mula sa taas na mas may tamang nilalang na s'yang sa aki'y nakalaan. Ituturing bilang aral muli, isang gasulinang magpapaliyab ng apoy sa dibdib; upang bumangon, upang unti-unting ayusin ang mga pakpak na winasak ng panahon. Pagkat sa dulo, walang ibang magpapatibay sa mga ito kundi ako. Mga alaala, sa dibdib ay itatabi. Ngunit 'di ko na magagawa pang bumalik. Maaring buong pagkatao ngayo'y gula-gulanit, ngunit 'di ibig sabihin na hindi maghihilom ang mga sabog-sabog na parte at lahat ay aayos rin. Hindi ko na isasawsaw ang sarili sa kumukulong tubig na minsan nang lumapnos sa akin, hindi na ako babalik giliw. 

____

(4) ALITAPTAP: Mga Kislap na Itinatak, Alas Dos y Media.