huminga ka muna

itikom mga pakpak

mga gulo-gulo sa isipa'y isantabi pansamantala

hayaang hilumin ng mga bulalakaw ang nabasag na pagsinta

uusbong din ang mga bagong talulot

iyong hiling, sa mga bituin din ay aabot

magliliwanag; magliliyab

hanggang sa makamit na ang iyong mga inaasam-asam

huminga ka muna

langhapin ang amihang magdudulot ng payapa

pagkat sa bawat pahinga

bagong lakas ng pakpak ang iyong makukuha

hinga,

lasapin mo ang bawat amihang sa iyo’y magpapaalala na …

na makulay ang buhay

na may bahaghari sa bawat bagyong daraan

na may pag-asa 

na ‘di pa ito ang wakas

na kahit ano’ng hila pa ang gawi’y aangat ang naglalagablab mong damdamin

kaya humayo

halina’t palayain ang mabibigat na ulap sa puso

ipikit ang mga mata

halina giliw,

UNPUBLISHED ENTRY

Written circa 2018 / Laguna, PH

Suggested Song: Falling by Harry Styles

Nalulunod muli sa mga paulit ulit na pangakong binibitawan, sa mga matatamis na salitang pinapakawalan ng mga mapupulang labing batid mong hindi ko mahihindian. Tunay bang lahat ng iyan o sadyang marupok lang talaga kaya paulit ulit ring nahuhulog sa mga patibong mo na dinaraan sa mga mabubulaklak na titik at letra?

May tanong ang dibdib, nadarama mo rin kaya ang payapang dulot mo sa akin? Na sa twing magpapalitan tayo ng mensahe, tuwing gabi, ay, umiikot ka rin ba sa kama habang kinikilig?

Bumibisita rin kaya aking wangis sa iyong mga panaginip habang magkahawak ating mga kamay at nakatingala sa langit?

Inaatay ang mga bulalakaw upang humiling, sa ilalim ng itim-bughaw na kalawakan habang nakasandal ka sa akin.

O baka sinasakyan mo lamang ...

Baka di mo lamang nais na puso ko'y mabasag na naman.

Naghihintay ako ng kasagutan, kaya mo bang idura sa akin ng diretsahan?

Pagkat sa totoo lang, ninanais kita. Tinatangi ka nitong dibdib na kahit ilang ulit nang bulyawan ng isip na "ibalibag mo na sya palabas" ay hindi magawa, pagkat, ikaw ay tinatangi ko nga.

Hatid mo'y ligaya, sandamakmak na bahagharing ako lamang ang nakakakita. Mga bituin ay sumasayaw sa kalangitan sa twing tatama ang iyong tinig sa aking tenga, sinasabayan ng buwang matingkad na kasama ko'y ngumingiti rin ng sobra sobra.

Ganyan ka ka espesyal

Sa akin ay ganon ka rin ba?

Sa akin ay kaya mo rin bang sumugal?

Baguhin ang oras ng pagtulog upang makausap ka ng mas matagal?

Kaya mo ba?

Umpisa, akala ko'y may patutunguhan.

Buong akala ko'y madarama mo din ang nginig na gaya ng akin magmula noong unang beses na tumama ang iyong tinig sa aking mga tainga. Ngunit nagkamali ako, kaya't kailangan ko na namang humakbang palayo sa katotohanang maaring may bukas ang kabaliwang ito.

Unang gabi, labis na nagalak.

Isang taon din ang inintay noon, malinaw ang intensyon. Gusto kitang makilala, oo. Ipinadama sayo ang pagnanais sa pamamagitan ng mga tulang likhang kamay na sa'yo ay pinadinig. Ngunit nagkamali ako, kaya't kailangan ko na namang humakbang palayo sa katotohanang maaring may bukas ang kabaliwang ito.

Ikalawa, nagtama ang mga mata.

Nadinig ang tinig at duo'y di na namalayan pa ang mga susunod na pangyayari. Masyadong nalunod sa pagnanais na baka sakali'y mapagbigyang makapasok sa iyong mundo. Buong gabi, sa mata mo lang nakatingin. Madami mang nilalang sa paligid ngunit wangis mo ang syang saki'y nagniningning. Ngunit nagkamali ako, kaya't kailangan ko na namang humakbang palayo sa katotohanang maaring may bukas ang kabaliwang ito.

Init ng katawan, mga hagalpakan at pag iisa ng mga bituing nilapastangan ng nakaraan. Sa apoy ay nadarang, tinawid ang mga baga't nadama ang init ng iyong kalamnan.

Di nakapagpigil kaya tumalon. Ang mas malalim na alon ay aking sinuyod. Buong tapang, walang pag aalinlangan.

Dinama ang lagablab, ang samyo ng mga sampaguitang nasusunog kasabay ng pag asang may patutunguhang tunay ang kislap na paunti unting lumiliwanang rito sa aking puso.

Ikatlo, di na nagtagpo.

Hindi ko batid, mali nga lamang ba ang pasok ko o sadyang may bagong nilalang na naghihintay na para sayo? Tandang tanda bawat salita pagkat inukit mo sila sa aking balat, sa isip at sa aking gunita. Ngunit nawala ka. Parang bulang pumutok nang di inaasahan, parang mga liham na aksidenteng nagliyab ... nasayang at nauwi lahat sa wala.

Bakit di nagpaalam? Batid kong masasaktan ngunit di ba't karapatan ko rin malaman ang dahilan? Ayokong magbitaw ng mga salitang babaon sa kalamnan ngunit ang pakiramdam ko'y parang isa akong paslit na binigyan ng pagkain at sa kalagitnan ng pag-nguya, habang nasasarapan ay hinablot mong bigla.

Di batid kung bakit ngunit may iilang sandali pa ring luha'y pumapatak sa mga mata. Oo, maaaring madalas ay tumatawa ngunit pagkagat ng dilim, bago humimbing, ay may sandamukal na tanong na sa isip ay ayaw umalis.

Puno ng "bakit?"

Panay "Di ko batid ..."

Bumuo ako ng paraiso sa isipan kung saan malaya akong ibigin ka, kung saan mas maisisigaw ang pagsintang namulaklak magmula noong una tayong nagkausap ~ at kasalanan ko ito at nagkamali ako, kaya't kailangan ko na namang humakbang palayo sa katotohanang maaring may bukas ang kabaliwang ito.

Sa huli, kagaya ng mga sulat na nagliyab, na sa unang parte ay aking nabanggit, sinusunog ko na lahat ng pag-asang natitira sa dibdib, ngala'y di na mamumutawi sa bibig at iiwanan ka sa kahapong ayaw ko na banggitin.

Hiling ko'y iyong kaligayahan, sa bagong sinisinta'y nawa'y mahanap mo na ang nawawalang parte ng iyong pagkatao pagkat, makita ko lamang na may ngiti sa iyong mga labi'y labis nang tuwa ang hatid noon sa aking dibdib.

Dahil nagkamali ako.

Maling diskarte mula una hanggang dulo kaya buong puso kong isusuko ang paraisong binuo. Labis ang naging hinagpis kaya aatras na pabalik.

Pretty short and straightforward. I don’t promote self-harm, just unfolding another story.

Listening to Demi’s newly released song “Anyone” brought back so many memories—my episodes and all the struggles. Overdosing, slashing my wrists, rejections, heartbreaks, eating disorders and a lot more mental issues I choose not to talk about.

I feel so alone. I try to act careless and resilient, but I’m still not okay.

I only have myself. I deal with my own problems alone, everyday. I cry in the bathroom so hard at night, wipe away the tears and act like nothing happened as soon as I walk out.

I wish you could understand that throwing rocks at my walls instead of letting me live my life is so hard. It’s caused so much damage to my mental and emotional state.

I have “friends” I can vent to but I’m not their real friend. My only friend is myself, a child inside me who is healing—damaged, but still rising.