#normalnie

Nie mogę uwierzyć, że tak normalnie wyglądam na zewnątrz, choć w środku mam kompletne pobojowisko.

Gdy patrzę na te moje koleżanki i myślę, że one sobie tak normalnie żyją na co dzień, to mam ochotę krzyczeć. Jak tak można żyć zwykłymi sprawami? Takie życie dopiero jest bez sensu. I to ma być moja wyśniona, wymarzona wolność? Dalej jestem tylko ślepcem zupełnie nieprzygotowanym do życia

Nigdy nie pytam cię, gdzie byłeś. I nie czuję potrzeby, żeby wiedzieć z kim jesteś. Nie mogę nawet normalnie myśleć, ale mogę powiedzieć, że właśnie z nią byłeś

Pośród tego wszystkiego zdarzały się chwile - czasami nawet całe dni - gdy zachowywaliśmy się “normalnie”, prawie jak za dawnych czasów. Nigdy nie było jednak tak samo jak kiedyś. Nawet takie chwile były wypaczone przez to, co nas spotkało, przez okropny nowy świat, do którego zostaliśmy wepchnięci. Wydawało nam się, że ten świat nie ma końca, że nie sposób przewidzieć, kim się staniemy, że nie mamy już nic. Że liczy się tylko dotrwanie do następnego dnia.