#rozpad

Ta więź miała być silniejsza od wszystkiego. Miała przetrwać nie jedno i być niezniszczalna. Tak piękna i prawdziwa. Niespotykana. W praktyce wygląda to jednak inaczej... Tak jak wielką moc miała... Tak też szybko się rozpadła.

Zasnęliśmy w jednym świecie i obudziliśmy się w innym. Nagle Disneyowi brakuje magii, Paryż nie jest już romantyczny, Nowy Jork już nie wstaje, chiński mur nie jest już fortecą, a Mekka jest pusta. Uściski i pocałunki nagle stają się bronią, a nie odwiedzanie rodziców i przyjaciół staje się aktem miłości. Nagle zdajesz sobie sprawę, że władza, piękno i pieniądze są bezwartościowe i nie możesz zdobyć tlenu, o który walczysz. Świat kontynuuje życie i jest piękny. To tylko umieszcza ludzi w klatkach. Myślę, że wysyła nam wiadomość: „Nie jesteś potrzebny. Powietrze, ziemia, woda i niebo bez ciebie są w porządku. Kiedy wrócisz, pamiętaj, że jesteście moimi gośćmi. Nie moimi panami.”

Jak wzburzonymi falami, targają mną gwałtowne wiatry.

Fizycznie składamy się z tego, co umarło, z tamtych zaprzeszłych światów, jesteśmy pięknym skutkiem rozpadu.