#niewidomi

Oczekiwaliśmy światła, a oto ciemność; jasnych promieni, a kroczymy w mrokach. Jak niewidomi macamy ścianę i jakby bez oczu idziemy po omacku. Potykamy się w samo południe jak w nocy, w pełni sił jesteśmy jakby umarli.

— Może myślisz, że jestem stereotypową niewidomą dziewczyną, która udowadnia wszystkim, że nie potrzebuje litości. I zamiast być miła dla tych, którzy tylko starają się jej pomóc, zachowuje się jak zimna, rozżalona suka, bo nie ma czegoś, co wszyscy biorą za pewnik.

Panuje powszechnie przekonanie, że utrata wzroku prowadzi do wyostrzenia innych zmysłów. To prawda, ale nie chodzi o to, że stają się one ostrzejsze – człowiek po prostu pozbywa się obrazów, które nieustannie go rozpraszają.

— Co ty wyprawiasz? — O co ci chodzi? — Jest mnóstwo rzeczy, które chciałabym zrobić, ale nie mogę. Czemu z tobą ma być inaczej? — Nie widzę, ale mogę biegać. Potrzebuję tylko wskazówek. To jak… wolny taniec. Jak nie masz partnera, kto ludzie ci mówią, żebyś sobie kogoś znalazła, a nie, że nie możesz tańczyć. Jeśli nie chcesz być moim partnerem, w porządku – wiem, że to siedzenie tam i dawanie mi wskazówek musi być strasznie nudne. Ale nie mów mi, że nie mogę biegać.

Nie wiem, jak jest w samochodzie, jeśli w nim nie jadę, ale wydaje mi się, że ludzie do mnie zagadują, bo myślą, że siedzenie w aucie bez żadnych widoków musi być okropnie nudne. Owszem, mój widok się nie zmienia, ale inni, choć mijają różnych ludzi i różne samochody, też codziennie widzą mniej więcej to samo.

Nowoczesny system dla niewidomych zainstalowano w ursuskich bibliotekach

MZA: Kierowcy uczą się pomagać osobom niewidomym