#omacku

Oczekiwaliśmy światła, a oto ciemność; jasnych promieni, a kroczymy w mrokach. Jak niewidomi macamy ścianę i jakby bez oczu idziemy po omacku. Potykamy się w samo południe jak w nocy, w pełni sił jesteśmy jakby umarli.

Prawda jest taka ,że wszyscy poruszamy się po omacku i czasem potykamy się o coś strasznego.

Jeśli się nie otworzysz, zgubimy się gdzieś po drodze, a ja nie będę w stanie tego przeżyć. Sama nie wiem, jak teraz daję radę. Przez ostatnie cztery dni pełzałam po omacku. Jeszcze tydzień, miesiąc... Utrata ciebie złamałaby mi serce.