Een brok in mijn keel zodra ik een stap zet in jouw richting. Een glans uit het raam of ik jou nog zie. Ik kan het gevoel nog niet helemaal loslaten. Sneller ga ik er van lopen, proberen jou te voorkomen. Straks haal je weer gevoelens op, die ik al graag had weggestopt. In een klein doosje waar niemand je kan vinden. Mijn hart zit daarbij, die geef ik nooit meer een kans om gebroken te worden. De scherven had ik al opgeraapt. "Afblijven" fluister ik, ze zijn gevoelig. Langzaam wordt het weer één, maar ze hebben tijd nodig, net zoals ik. Op een dag weer een kans krijgen om lief te hebben, dat zullen ze vast waarderen. Nu nog meerdere stukjes, blijf liefde voeden, op een dag een geheel. Tijd heelt alle wonden, zo ook die van mij. Zichtbaar of onzichtbaar, elke dag er naar kijken en voelen doet pijn.