#nerveus

Een brok in mijn keel zodra ik een stap zet in jouw richting. Een glans uit het raam of ik jou nog zie. Ik kan het gevoel nog niet helemaal loslaten. Sneller ga ik er van lopen, proberen jou te voorkomen. Straks haal je weer gevoelens op, die ik al graag had weggestopt. In een klein doosje waar niemand je kan vinden. Mijn hart zit daarbij, die geef ik nooit meer een kans om gebroken te worden. De scherven had ik al opgeraapt. "Afblijven" fluister ik, ze zijn gevoelig. Langzaam wordt het weer één, maar ze hebben tijd nodig, net zoals ik. Op een dag weer een kans krijgen om lief te hebben, dat zullen ze vast waarderen. Nu nog meerdere stukjes, blijf liefde voeden, op een dag een geheel. Tijd heelt alle wonden, zo ook die van mij. Zichtbaar of onzichtbaar, elke dag er naar kijken en voelen doet pijn.

Het is toch gek als je je bedenkt dat ieder persoon er verschillende tijdsduren erover doet om over iemand heen te komen? Wanneer jij nog veel te vaak aan diegen denkt, is die al een langere tijd verliefd op een ander. Je denkt niet per se aan die persoon omdat je die nog leuk vind of iets, maar omdat het zoveel voor je betekende. En omdat je bang bent dat je dat nooit meer zal vinden. Ik vergelijk iedereen met jou, wat eigenlijk niet eens nodig is, omdat jij echt niet de beste persoon voor me was. Waarom word mijn bindingsangst groter wanneer ik probeer hier overheen te komen? Ik word nerveus, voel me misselijk, begin te panieken. Allemaal dingen die echt niet goed voor je zijn. Soms rolt er een traan over mijn wang, omdat ik nog wel eens aan je denk. Niet per se omdat ik je nog leuk vind ofzo, maar omdat je zoveel voor me betekende. Je was zo waardevol. Nu ben je niets meer.

Zeg me niet dat ge niet nerveus zijt, want ge zit al de hele tijd te tetteren zonder echt iets te zeggen.